حمایت از کارگران زندانی هفت تپه
حمایت از کارگران زندانی، حمایت از همه کارگران است! / علي نجاتي، رييس هيئت مديره سنديكاي هفت تپه
کارگران!
همه میدانند که کارگران هفت تپه در چند سال اخیر برای به دست آوردن مطالبات خود بارها دست به اعتراض و اعتصاب زدهاند. از جملهی این خواستهها، دریافت حقوق معوقه و پرداخت به اندازهی اضافه کاری و حق ایجاد تشکل مستقل کارگری بوده است.
ما میدانیم برای به دست آوردن مطالبات و خواستههای خود چارهای جز اتحاد و دستیابی به تشکل مستقل از کارفرما و دولت نداشته و نداریم.
همه میدانند که کارگران هفت تپه در چند سال اخیر برای به دست آوردن مطالبات خود بارها دست به اعتراض و اعتصاب زدهاند. از جملهی این خواستهها، دریافت حقوق معوقه و پرداخت به اندازهی اضافه کاری و حق ایجاد تشکل مستقل کارگری بوده است.
ما میدانیم برای به دست آوردن مطالبات و خواستههای خود چارهای جز اتحاد و دستیابی به تشکل مستقل از کارفرما و دولت نداشته و نداریم.
ما بنا به تجربهی کسب شده توسط خودمان و تجربیات ِ هم طبقهایهایمان در ایران و دیگر نقاط دنیا دریافتیم که چنانچه امکانی برای دفاع از حقوق کارگران باشد باید از آن تا جایی که به ضد خودش تبدیل نشود استفاده کرد اما بسیاری از نهادها و سازمانهای جهانی که به نام کارگران و در ظاهر برای دفاع از حقوق ما بنا شدهاند بیشتر به سرابی شبیه هستند که کارگران را دلخوش کنند و به زبان سادهتر کارگران را گول بزنند تا به جای تکیه به نیروی خودشان و هم طبقهایهایشان امیدهای بیهوده وتوهم به آنان داشته باشند. ازطرفی در داخل کشور سالهاست که کارگران مجبور شدهاند تا فقط و فقط تشکلی به نام شورای اسلامی کارداشته باشند.
وقتی نمایندگان کارگران، اساسنامه و عملکرد این تشکل باید مورد تایید دولت و حتا کارفرما باشد دیگر چگونه میتوان امید داشت که این تشکل از حقوق کارگران دفاع کند؟ زیرا کارفرماها و سیستمِ پشتیبان آنها، نميخواهند که حق و حقوق کارگران به آنان برسد. کارگران هیچ چارهای ندارند جز اینکه به نیروی خود و دیگر کارگران تکیه کنند و تشکلهای مستقل کارگری خود را بنا کنند. هر وقت کارگر یا کارگرانی در هر کجا دچار مشکل میشوند به جز کمک گرفتن از حمایت و نیروی کارگری نمیتوان مشکلات را برطرف کرد.
در نامهی پیش گفته بودم که اکنون نمایندگان کارگران هفت تپه، فقط و فقط به خاطر ایجاد تشکل مستقل کارگری و دفاع از مطالبات بر حق کارگران هفت تپه، زندانی هستند و طبیعتاً خانوادههای آنان در این مدت ششماهه نیاز به حمایت از طرف کارگران دیگر دارند.
من روی حمایت مادی - معنوی توسط کارگران و نه جاهای دیگر تاکید میکنم. زیرا اعتقاد دارم این کارگران هستند که باید به داد ِ هم طبقهایهایشان برسند. به قول معروف این شتری است که در خانهی همهی ما میخوابد، و ما کارگران به جز یکدیگر کسی را نداریم.
وقتی نمایندگان کارگران، اساسنامه و عملکرد این تشکل باید مورد تایید دولت و حتا کارفرما باشد دیگر چگونه میتوان امید داشت که این تشکل از حقوق کارگران دفاع کند؟ زیرا کارفرماها و سیستمِ پشتیبان آنها، نميخواهند که حق و حقوق کارگران به آنان برسد. کارگران هیچ چارهای ندارند جز اینکه به نیروی خود و دیگر کارگران تکیه کنند و تشکلهای مستقل کارگری خود را بنا کنند. هر وقت کارگر یا کارگرانی در هر کجا دچار مشکل میشوند به جز کمک گرفتن از حمایت و نیروی کارگری نمیتوان مشکلات را برطرف کرد.
در نامهی پیش گفته بودم که اکنون نمایندگان کارگران هفت تپه، فقط و فقط به خاطر ایجاد تشکل مستقل کارگری و دفاع از مطالبات بر حق کارگران هفت تپه، زندانی هستند و طبیعتاً خانوادههای آنان در این مدت ششماهه نیاز به حمایت از طرف کارگران دیگر دارند.
من روی حمایت مادی - معنوی توسط کارگران و نه جاهای دیگر تاکید میکنم. زیرا اعتقاد دارم این کارگران هستند که باید به داد ِ هم طبقهایهایشان برسند. به قول معروف این شتری است که در خانهی همهی ما میخوابد، و ما کارگران به جز یکدیگر کسی را نداریم.
کارگرانی که خواهان ِ حمایت از این پنج نفر و خانوادههایشان هستند میتوانند به هر اندازه که درتوانشان است، از طریق شماره حساب بانکی اینجانب ( به شماره 0302895180008 سیبا- بانک ملی ایران شعبه هفت تپه کد6579 به نام علی نجاتی)، کمکهای مادی خود را واریز کنند.
به نظر من، بعد از سالها اکنون تجربیات کارگری به آن اندازهای هست که بتوان به عنوان یک سنت کارگری این موضوع را جا انداخت که هر گاه کارگرانی در جایی به مشکل برمیخورند این کارگران هستند که لازم است از یکدیگر حمایت کنند.
ما در هفت تپه، بنا به مسولیتی که کارگران در انتخابات و مجمع عمومی در آبانماه 87 بر دوشمان گذاشتند به عنوان نمایندگان آنان تلاش کردیم که از حقوق و مطالبات آنان دفاع کنیم.
ما متهم به تبلیغ علیه نظام و اقدام علیه امنیت ملی شدیم. همه میدانند که ما به جز خواستههای کارگری، مطالبات دیگری نداشتهایم. ما را به زندان محکوم کردند. هماکنون چهار نفر ازاعضای هیات مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه در زندان دزفول محبوس هستند و من که نفر پنجم باشم از روزهای آینده در جمع ِ آنان خواهم بود و ایام حبس من اغاز خواهد شد.
من میدانم که ما در طول این مدت فعالیت در کارمان نقاط قوت و ضعف ِ بسیار داشتهایم. من شخصاً همیشه از دریافت ِ تجربیات کارگری دیگر و نیز انتقادات سازنده، استقبال کردهام. هنوز هم امید دارم که کارگران دلسوز با نظرات خود کمکی برای تقویت فعالیتهای کارگری ما باشند. البته بسیاری اوقات هم به جای نقد، یعنی بررسی نقاط قوت و نقاط ضعف و از همه مهمتر پیشنهاد راههای عملی و شدنی برای پیشبرد مبارزاتمان، نظراتی شنیدهایم که آنچنان در فضای غیر واقعی و بهتر بگویم تخیلی طرح شدهاند که هیچگونه امکان پیاده کردن این نظرات در دنیای واقعی و به دست کارگران وجود نداشته است. اگرچه از طرفی نظرات و تجربیات دوستان ِ بسیاری برای ما بسیار سازنده بوده است.
امیدوارم در این مدت شش ماهه، علاوه بر کمکهای مادی، و از آن مهمتر برای حمایتهای معنوی از نمایندگان کارگران هفت تپه، تمام کارگران و فعالان دلسوز با دوری کردن از هرگونه مباحث حاشیهای، با اتحاد هر چه بیشتربا تمام نیروی خود برای دفاع از حقوق کارگران هفت تپه و نمایندگان محبوس آنان تلاش کنند. نباید گذاشت که این دورهی حبس، بدون ِ اعتراضات ِ کارگران در هر کجا به زندانی شدن این چند نفر و دیگر کارگران زندانی از جمله آقایان اصانلو [اسالو] و مددی از اعضای سندیکای کارگران شرکت واحد، بگذرد. ما در زندان، اخبار ِ اقدامات شما را خواهیم شنید و از آن دلگرمی خواهیم گرفت.
با تلاش برای اتحاد هرچه بیشتر کارگران
علی نجاتی
رئیس هیات مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
21 آبانماه 1388
شوش – خوزستان - ایران
از وبلاگ اینجا و اکنون
ارسال به:
پیامها
