مرغ عروسی و عزا

آقای ده‌نمکی می‌گوید عوض شده‌است. این حرف را با چنان توپ و تشری می‌گوید که جرات نمی‌کنی قبول نکنی. ایشان البته بلافاصله نیز اضافه می‌کند که: «دست‌هایی در کار بودند که سی دی فیلم ایشان را زودتر از موقع به بازار دادند تا مانع از فروش بالای فیلم ایشان بشوند...»

این صحبت «دست‌هایی در کار هستند» که می‌شود من پشتم می‌لرزد. هرگاه که صحبت این دست‌های مرموز و غیرقابل رویت ‌شده, دست‌هایی واقعی و قدرتمند بر صورت ما سیلی ‌نواخته‌اند.

نوشتن این چندکلام به خاطر اهمیت ده نمکی ویا ارزش هنری فیلم ایشان نبود. متاسفانه در جامعه ما فرهنگی پای گرفته‌است که ظالمان دیروز وقتی عوض می‌شوند نه تنها حاضر به یک عذرخواهی کوچک نیستند، بلکه توقع عموم این است که مظلومان (و گاه کشته شدگان دیروز از قبر خویش) باید دست افشان کنان به پا خیزند و به آنان تبریک و تهنیت بگویند.

اینجا صحبت از آداب ادب نیست، اشتباه نکنیم. این عذرخواهی کوچک در جامعه‌ای که رابطه مسلط بر آن رابطه قدرت است اهمیت بسیار دارد.

هنوز بره کشان سال 67 پس از نوشیدن جام زهر همچون زخمی خونریز در حافظه‌هاست. از خودم می پرسم که اگر فرداجامی دیگر، و این بار شاید شربت شیرین بازگشایی رابطه با آمریکا نوشیده شود، آیا مجلس جشنشان باز نیازمند بره‌های قربانی خواهد بود؟

متاسفانه روند امنیتی شدن فضا مژده خوبی را نمی‌دهد.
_________________________________
به دستیگری سعید متین پور اعتراض دارم.