بی‌تربیت و دریده باشیم!

اغلب زنان می‌دانند. کودکانی که فارسی زبان مادریشان نبوده و در مدرسه به خاطر لهجه مسخره شده‌اند هم می‌دانند. اقلیت‌های دینی و سیاسی هم این تجربه را داشته‌اند. تجربه «نقش قربانی» را!
حتی وقتی برادران ارزشی ما به تمسخر میرحسین و کروبی می‌پردازند (در شرایطی که این دو به طور غیرقانونی در حصرند و یارانشان به ناحق در زندان) باز شاهد اجرای رفتار اجتماعی «عامل» با «قربانی» هستیم!

در نظم اجتماعی که در آن زندگی می‌کنیم، یعنی در جامعه طبقاتی مبتنی بر بهره‌کشی از انسان، «قربانی» نقشی است که لزوما "باید" اجرا گردد! اگر قربانی نباشد نظام سلطه پابرجا نمی‌ماند. تقریبا تمام تربیت اخلاقی که موعظه می‌شود، در خدمت تحکیم همین نقش است.
به زنی که از حقوق انسانی محروم است می‌گویند زن باید صبور باشد. زندگی را بسازد. با لباس عروس برود و با کفن سفید برگردد.
به مردی که برای حداقل امرار معاش زیر بار استثمار خرد می‌شود، می‌گویند مرد باید در کشاکش روزگار سنگ زیرین آسیا باشد.
کودک باید مودب و حرف گوش کن باشد. او را برای اجرای نقش فردایش تربیت می‌کنند...
مثال‌های بسیاری می‌توان یافت! ولی اصل مطلب جز این نیست:

تعریف "خوب" در قالبی که قربانی در نقش قربانی باقی بماند و به آن تن دربدهد!

پیشنهاد من این است که خوب نباشید. هر وقت دیدید حقی از شما زایل ‌شده، یا دیدید دارند شما را (علی‌رغم میلتان) در نقش "آدم خوب" می‌چپانند، بد باشید। حتی بدتر از آنی که باید! در درجه نخست بایست رابطه موجود را شکست. پس از درهم شکستن «رابطه ظالمانه» می‌توان رابطه‌ "درست‌"تری برقرار کرد. اما نه پیش از آن. شدنی نیست! نمی‌دانم کدام یک از مبارزان ضداستعمار گفته:

"انگلیسی‌ها از هیچ کشوری بدون کتک خوردن بیرون نرفتند!"

این روزها که جهان متمدن را به رخ ما می‌کشند، ذهنم بلافاصله به همین جمله معطوف می‌شود. در جهان متمدنی که تو در آن فرودست هستی، بی‌تمدن باش! به اصول آن تمدنی که برای تو نقش توسری‌خور تعیین کرده برین، بشاش!