پرده

اگر نقاش بودم

2012-01-28T00:30:00.004+03:30

میوه فروشی را به تصویر می‌کشیدم، که دیروز میوه‌های لک دار را داخل پاکت می‌کرد تا به پیرمرد بینوا بدهد.
سخاوتمندانه، و چه لبخند روشنی بر لب داشت! میوه‌ها را پشت سرهم ول می‌کرد داخل پاکت. و وقتی دیگر لکدار نیافت، چندتا سالم‌ هم انداخت. انگار دلش نمی‌خواست حسی که داشت به پایان برسد.
مرد زیبا شده بود. از کارش لذتی آشکار می‌برد. به خود گفتم "انسان" که می‌گویند همین است! اگر مجالش بدهند و به حال خود واگذارندش. به همین شکوهمندی. به همین زیبایی.
اما لاشخورها به مردم تلقین می‌کنند که انسان ذاتش بد است در برابر همنوعش بمثابه گرگ درنده است. می‌گویند اشکالات جهان از ذات بد آدمیزاد سرچشمه می‌گیرد. برای توجیه کثافتکاری و کثافت‌خوری خود، دنیا را گند می‌نامند تا بوی گندشان جلب توجه نکند...
چرا در آن صحنه من پیرمرد فقیر را به یاد نمی‌آورم. او در موقعیتی نبود که زیبا باشد. در تمام عمر مشقت‌بارش، توسری خورده و هر لحظه کوچکتر و بی‌رنگ‌تر شده، تا اکنون در پاییز عمر، به هیچ تبدیل شود. بی‌ارزش‌تر از میوه‌ خراب. شاید از همین رو من ندیدمش.

تصویر میوه فروش و پیرمرد مسکین برای من که از کوه‌نشینی برگشته‌ام‌ به منزله بازیافتن حس خویشاوندی با شهرنشینان بود.
در نطام سرمایه انسان بی‌پول بی‌ارزش‌تر از میوه گندیده است، اما با پول می‌تواند کوهی سربه فلک کشیده را کرایه کند! حتی چه بسا کوه را بخرد! یعنی صاحب کوه شود! کوه‌ها می‌مانند، صاحبان می‌میرند و می‌کنندشان زیر خاک। حالا کی مالک است کی ملک؟
لپام گل انداخته، چارستون بدنم محکم شده. برف و سرمای طبیعت کوهستان در جانم نشسته است. شیرین نشسته است. اگر در شهر سرما عنصری خارجی، و مزاحم است، در کوه سرما بخشی از طبیعت است.
تصمیم داریم دام به شیوه طبیعی پرورش بدهیم. بیشتر گوسفند. می‌گویند ارگانیک و از این جور اطوارها. راستش بیشتر برای بازارگرمی و جلب مشتری است. به شما رک و راست بگویم، همان چوپانی خودمان است :)
انگار سیر پیشرفت شغلی اسد منفی است. منفی است؟
اگر روزی گوشت مرغوبی به دندان کشیدید که طعم گیاهان عطرآگین کوهستان ‌را داشت، چه بسا پرورده دست‌های اسد وبلاگ پرده باشد. دنیا چندان فراخ نیست که ما می‌پنداریم و من دست پخت خود را از طریق دیگری به خوانندگان پرده می‌رسانم.
امروز که پس از مدتی دوباره به جهان مجازی آمده‌ام، از خود می‌پرسم این همه حرص و جوش چرا؟ یاد چند ماه پیش که می‌افتم با خودم هم احساس غریبگی می‌کنم.
بله، کشور به سوی جنگ می‌رود. در این موضوع شکی نیست. اما جهان مجازی نمی‌تواند تاثیری در این روند بگذارد. برخلاف چندسال پیش در این فضا دیگر حرکت خودجوشی نمی‌بینیم. هنوز تک‌سوارانی باقی مانده از وبلاگستان و گودر مانده‌اند و دلیرانه مقاومت می‌کنند. اما اکثریت خیل ره گم کرده است، مفتون رسانه‌های غالب غربی با جدیت اخبار تحریم‌ها علیه کشورش را همخوان می‌کند و راجع به نتایجش گمانه‌زنی می‌کند، چنان که گویی به زندگی خودش و خانوده‌اش مربوط نیست.
فضای مجازی هر روز بیشتر به تصاحب گروه‌های قدرت که هدفمند و سازماندهی شده کار می‌کنند در می‌آید. از جیره بگیران سازمان‌های امنیتی کشورهای ذینفع بگیرید تا سلطنت‌طلب‌ها، یعنی تنها اپوزیسیون پول دار ایران، و تا برادران گمنام. که اتفاقا این گروه آخری به نسبت امکانات، تاثیر اندکی می‌گذارند...

زندگی مجازی من در حقیقت به پایان رسیده است.
بستن وبلاگ تصمیمی بود که یکسال پیش گرفتم و سیر رویدادها به آن کیفیت دیگری داد. به زودی دسترسیم به اینترنت کم خواهد شد.
تصویر زندگی زیرورو می‌شود و این خوب است. طبیعی‌تر، ساده‌تر. کوه‌ مرا ‌به خود خواند . من کوه را کرایه کردم کوه مرا تصاحب.

بازی فریب

2011-12-29T12:10:00.002+03:30

او دروغ گفت و من وانمودم که باورم شده و باور کرد! به منجلابی که ره نمودمش پیروزمندانه رفت.

پیروزمندانه رفتیم.

بی‌تربیت و دریده باشیم!

2011-12-27T13:45:00.009+03:30

اغلب زنان می‌دانند. کودکانی که فارسی زبان مادریشان نبوده و در مدرسه به خاطر لهجه مسخره شده‌اند هم می‌دانند. اقلیت‌های دینی و سیاسی هم این تجربه را داشته‌اند. تجربه «نقش قربانی» را!
حتی وقتی برادران ارزشی ما به تمسخر میرحسین و کروبی می‌پردازند (در شرایطی که این دو به طور غیرقانونی در حصرند و یارانشان به ناحق در زندان) باز شاهد اجرای رفتار اجتماعی «عامل» با «قربانی» هستیم!

در نظم اجتماعی که در آن زندگی می‌کنیم، یعنی در جامعه طبقاتی مبتنی بر بهره‌کشی از انسان، «قربانی» نقشی است که لزوما "باید" اجرا گردد! اگر قربانی نباشد نظام سلطه پابرجا نمی‌ماند. تقریبا تمام تربیت اخلاقی که موعظه می‌شود، در خدمت تحکیم همین نقش است.
به زنی که از حقوق انسانی محروم است می‌گویند زن باید صبور باشد. زندگی را بسازد. با لباس عروس برود و با کفن سفید برگردد.
به مردی که برای حداقل امرار معاش زیر بار استثمار خرد می‌شود، می‌گویند مرد باید در کشاکش روزگار سنگ زیرین آسیا باشد.
کودک باید مودب و حرف گوش کن باشد. او را برای اجرای نقش فردایش تربیت می‌کنند...
مثال‌های بسیاری می‌توان یافت! ولی اصل مطلب جز این نیست:

تعریف "خوب" در قالبی که قربانی در نقش قربانی باقی بماند و به آن تن دربدهد!

پیشنهاد من این است که خوب نباشید. هر وقت دیدید حقی از شما زایل ‌شده، یا دیدید دارند شما را (علی‌رغم میلتان) در نقش "آدم خوب" می‌چپانند، بد باشید। حتی بدتر از آنی که باید! در درجه نخست بایست رابطه موجود را شکست. پس از درهم شکستن «رابطه ظالمانه» می‌توان رابطه‌ "درست‌"تری برقرار کرد. اما نه پیش از آن. شدنی نیست! نمی‌دانم کدام یک از مبارزان ضداستعمار گفته:

"انگلیسی‌ها از هیچ کشوری بدون کتک خوردن بیرون نرفتند!"

این روزها که جهان متمدن را به رخ ما می‌کشند، ذهنم بلافاصله به همین جمله معطوف می‌شود. در جهان متمدنی که تو در آن فرودست هستی، بی‌تمدن باش! به اصول آن تمدنی که برای تو نقش توسری‌خور تعیین کرده برین، بشاش!

رنگی که روز به روز کمرنگتر ‌شد!

2011-12-26T17:07:00.004+03:30

در حقیقت چالش اساسی که سبزها با آن روبرویند حاکمیت نیست. چالش حیاتی در درون خود این جنبش است. بدون رودربایستی بگویم: آیا سبز می‌رود تبدیل به ابزار اعمال اراده بیگانگان ‌شود؟ یا می‌تواند جای خود را به عنوان نیرویی ملی، انسان‌دوست و مترقی در فضای سیاسی کشورمان تثبیت ‌کند؟
این اتهامی از سوی مخالفان جنبش سبز نیست. من از لحظه‌‌ای که صحبت نامزدی میرحسین پیش آمد از او پشتیبانی کردم. در تمام قضایا هوادار پرشور جنبش سبز بودم. تمام این مسیر هم در همین وبلاگ ثبت است.
اما روز به روز رغبت کمتری می‌یابم خود را سبز بنامم. علتش برخورد احساساتی به رفتار برخی ار سبزها هم نیست. بلکه برآورد من از سمت و سوی جدید کلیت جنبشی است که سبز نامیده می‌شود.

میرحسین، جایگاهی که خالی ماند
در نبود میرحسین موسوی فعالیت اصلی سبز‌ها در مواضع سیاست خارجی کشور نمود یافته است! انگار مسائل روزمره مردم ایرانیان دیگر ربطی به این جنبش ندارد! مردم کشور مخاطبین واقعیش نیستند. برای جلب نظر مردم تلاشی نمی‌شود.
آتچه از سبزها می‌بینیم یا مخالفت با بشار اسد است یا لعن و نفرین کره شمالی یا آرزوی رفتن پوتین و یا نفرت پراکنی علیه چین... و همه جا هم دقیقا همسو با سیاست‌های خارجی آمریکا!
این موضوع تصادفی نیست. چیز عجیبی هم نیست. آمریکا بودجه هنگفتی صرف تاثیرگذاری بر فضای مجازی می‌کند و به طبع از شکاف میان سبزها با حاکمیت نیز نهایت سود را می‌برد. به خصوص که اکثریت هواداران جنبش سبز به معنای واقعی کلمه «سیاسی» نیستند و تنها از نبود آزادی‌های اجتماعی به ستوه آمده‌اند.
اما سبز به عنوان جریانی سیاسی چاره‌ای جز سیاسی شدن ندارد. اکنون مواضع سیاسی دقیق باید جایگزین کلی‌گویی‌های رمانتیک شود، حتی اگر منجر به از دست دادن بخشی از هواداران باشد. سبز تنها در این صورت پیروز خواهد بود.

برای خودباخته هیچ پیروزیی متصور نیست!
اگر عوامل بیگانه، انبوه مواجب بگیران و جنگ طلبان خارج نشین بتوانند در نبود سر جنبش، بدنه جنبش را فریب بدهند، سبز بازی را پیشاپیش باخته است و این باخت ربط چندانی به کارزار اصلی‌اش با نیروهای اقتدارگرای جمهوری اسلامی ندارد.
زمان خانه‌تکانی است. از جملات قصار رمانتیک و گمراه کننده دست برداریم و به عنوان یک نیروی سیاسی بالغ و مستقل وارد میدان سیاست شویم. با مواضع مشخص سیاسی. یعنی با تبیین آشکار دوستان و دشمنان، همچون هر نیروی سیاسی دیگری...
با روی کردن به داخل و مشکلات روزمره مردم، سبز را آلترناتیو موقعیت کنونی سازیم. اگر ما نظم ولایی را به خاطر «صغیر شدن» مردم در این نظام رد می‌کنیم، عکس العمل منطقیمان باید خطاب قرار دادن «مردم» باشد!

یک حقیقت ساده

2011-12-26T16:37:00.007+03:30

جنون قدرت! ما در اغلب نوشته‌های راست‌گرایان به این کلمه برمی‌خوریم। از دیکتاتوری می‌نالند. طوری وانمود می‌کنند انگار ریشه نابسامانی‌های اجتماعی از قدرت طلبی فرد ناشی می‌شود. سرچشمه بدی‌ها را "اخلاقیات و خصایل" ناپسند می‌دانند.
راست‌ها اغلب دروغ می‌گویند، ولی چرا دروغ می‌گویند؟
"راست‌گرایان " (آگاهانه یا ناخودآگاه) با پررنگ کردن نقش فرد در پی پنهان کردن واقعیتی بنیادین هستند: لاپوشانی سیستمی که مسبب اصلی نابسامانی‌‌ها است.
نظام سیاسی بیش از هر چیز دیگری در جهت حفظ منافع مادی گروه‌های اجتماعی مشخصی سامان می‌گیرد و نه به خاطر تمایلات روحی افراد।

کارکرد نظام دیکتاتوری ایجاد و حفظ شرایط مناسب برای بهره‌مند شدن عده‌ای معدود از نعمت‌های مادی به بهای محروم کردن گروه کثیری از مردم از حقوقشان است.
ضرورت سرکوب‌های اجتماعی هم از همین واقعیت بهره‌کشی نهفته در نظام نشات می‌گیرد.
«راست» اما با پررنگ کردن نقش شخص دیکتاتور، تلاش می‌کند واقعیت طبقاتی جامعه را از دیده نهان سازد. چرا؟ تا همین سیستم را حفظ کند! مایل است فقط جای مهره‌ها عوض گردد و خودش بر مسند بهره‌بری سوار شود.

لب کلام این که مناقشات اجتماعی بر همین زمین سفت و سخت و برسر بهره‌مند شدن از مواهب طبیعی شکل می‌گیرد و نه آن طور که راست‌ها تلقین می‌کنند، در ذهن و روانشناسی دیکتاتورهای خبیث!
برای سرنگونی دیکتاتورهای خبیث به میدان نیایید، بلکه خواستار عدالت و آزادی بشوید تا از دامن دیکتاتوری به دام دیکتاتوری دیگر نیافتید!
اگر مسئله این گونه مطرح شود زمینه سواستفاده کسانی که با وابستگی به کشورهای قدرتمند در صدد برپایی نظام بهره‌کشی دیگری هستند، هم محو خواهد شد.

سرنوشت ما

2011-12-22T17:45:00.002+03:30

گریز از واقعیتی به واقعیت دیگر است.

در باب کره شمالی

2011-12-19T21:34:00.005+03:30

از لج این جماعت غوغاگر هم که شده است دوست دارم بروم کره شمالی و واقعیات جامعه‌اش را از نزدیک ببینم.

مطمئنم بسیاری از افسانه‌های وحشتی که در باره‌اش شنیده‌ام دروغ از آب درخواهد آمد. نتیجه پروپاگاندای سیاسی غرب.

نه این که هوادار سیستم سیاسی کره شمالی باشم، نه! ولی قریب به اتفاق کسانی که امروز از دیکتاتوری کره شمالی حرف می‌زنند، چنان با اطمینان که گویی خود هم اکنون از آنجا برگشته‌اند و از همه چیز خبر دارند، در حقیقت به دنبال یک نتیجه گیری خاص هستند:

"پذیرفتن بی‌چون و چرای غرب به عنوان سیستم سیاسی ایده‌آل!"

اما عقل به من می‌گوید این جا هم چون همیشه راه میانه درست باشد، جایی بین فردیت گوسفندمنشانه در کره شمالی و جامعه‌ای که در آن هرکس گرگ دیگری است در غرب!

موضوع دیگری هم علت علاقه‌ من به آشنایی بیشتر با کره شمالی هست. اکنون سال‌هاست که این جامعه نمونه دیگری از سازماندهی اجتماعی را تجربه می‌کند: همبستگی جمعی، چنان که در مورچگان و زنبوران عسل مشاهده می‌گردد.

اگر در حیطه نمادین حیوانات باقی بمانیم، باید روابط اجتماعی سرمایه‌داری غربی را به "حیوانات گوشتخوار درنده" تشبیه کنیم।

من حدس می‌زنم برجسته بودن نقش رهبر در جوامعی چون کره شمالی (همچون ملکه در کندوی عسل) از کارکرد اجتماعی "نهاد رهبری" در سیستم سرچشمه می‌گیرد تا از کیش شخصیت فرد، آن طور که غربی‌ها می‌پندارند। این جا در حقیقت "ایندویدالیسم" غربی «همذات پنداری» کرده است.

از این منظر معتقدم مطالعه جامعه کره برای جامعه شناسی که به شعارهای سیاسی سطحی قناعت نمی‌کند، می‌تواند دستاوردهای عمیق و بکری به بار بیاورد.

به بهانه شایعه رفع حصر از میرحسین موسوی

2011-12-19T20:15:00.012+03:30

هستند کسانی که هنوز مشغول بازشمارش آرا یا برشمردن موارد نقض قانون در انتخابات هستند تا از این طریق برای «سبزها» کسب مشروعیت کنند! به جرات می‌توان گفت این‌ها علی‌رغم ادعا اعتقادی به دمکراسی و رای مردم ندارند. که اگر داشتند می‌دیدند حتی پیروزی صددرصد در آن انتخابات مشروعیت برای کسی نمی‌آورد. تقریبا هیچ یک از احزاب سیاسی ایران امکان مشارکت در انتخابات را ندارند، بلکه حتی حق فعالیت در ایران را ندارند. چه می‌گویم، حق حیات ندارند!
جریانات معدودی که در انتخابات شرکت می‌کنند باید از زیر تیغ شورای نگهبان گذر کنند، که از صد یکی تایید شود یا نه، آن وقت شما آرای‌ات را می‌شماری تا ببینی اعتراضت مشروع است یانه!؟
کار بزرگی که میرحسین کرد، و اصلاح‌طلبان (صدر تا زیلشان) سال‌ها از انجامش سرباز ‌زدند، این بود که جریان حکومتی اصلاحات را به جریانی اجتماعی تبدیل کرد। اصلاحات را از چانه‌زنی بر سر تقسیم مقام‌های دولتی، از زد و بند‌های پنهانی به خیابان آورد. موسوی مولفه مردم را دوباره به صحنه سیاست کشاند.

در کنش میرحسین مشروعیتی صادقانه وجود داشت। مشروعیتی که مستقیما از واقعیت‌های صحنه سیاست ایران کسب می‌شد، بس عمیق‌تر از هر انتخابات گزینشی توسط شورای نگهبان!معتقدان ولایی جمهوری اسلامی می‌گویند "فتنه" سبزها شکست خورده و از این موضوع شادند। فراموش می‌کنند که (به زعم ایشان) شکست جریان موسوی به معنی عقیم شدن جریان‌های داخلی جمهوری اسلامی هم می‌باشد!

مسئله این جا درستی یا نادرستی رفتار سبزها نیست. که بدون شک در عملکردشان و در دید ایده‌آلیستی و حتی گاه "واقعیت‌گریزانه" خویش اشتباهات (حتی)‌ فاحشی هم داشتند. اهمیت «جریان سبز» را باید در درجه نخست در جایگاهش در درون «سیستم جمهوری اسلامی» ارزیابی کرد. سبزها «برآیند» طبیعی نیروهای درون نظام بودند. موسوی این واقعیت را در کلام مشهورش بازتاب داد: "من یک اصلاح طلب اصولگرا هستم"
اگر نظام‌های سیاسی اروپایی با جذب احزاب و جریانات تازه تاسیس به درون سیستم توانمندی (و آینده) خویش را تضمین می‌کنند. در جمهوری اسلامی ما شاهد عکس این پروسه هستیم. روز به روز نیرهای بیشتری بیرون می‌مانند...
این نظام اگر عاقل بود جنبش سبز را "امکان بالقوه سیستم" برای بسط و گسترش در آینده می‌دید। آن را فدای جریان بی‌ریشه احمدی‌نژاد نمی‌ساخت।
جمهوری اسلامی با حصر موسوی در حقیقت آینده خویش را محبوس کرد।*

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
*روزهای پس از سرکوب‌ خیابانی نمایش نمادین بن‌بست آینده شدند. آن چه در صحنه سیاسی باقی ماند یا کلاه‌برداران اقتصادی بودند یا ابلهانی که به مدد اعداد و اشکال هندسی توطئه‌های فراماسونی را می‌جستند.

چهره عریان معشوق

2011-12-13T15:48:00.000+03:30

دولا شدم کنارش بنشینم. همزمان از گوشه چشم هم نگاهش کردم و دیدم. اما چه دیدم!؟
نشسته بود آن جا، آن طور که گویی همیشه آن جا بود. به انتظار همین لحظه‌ی نشستن من!
صورتش تغییر یافته بود به خنده‌ای که پنداری "اصل خنده" است. از معشوق سیه چشم من نشانی با خود نداشت. جای چهره‌اش صورتکی بود فاقد خطوط انسانی. فقط تجسم خنده‌ی ناب. خنده‌ای که ربطی به من نداشت. اصلا به هستی گذرای انسانی ربطی نداشت...
جن؟ نه، من به این چیزها اعتقاد ندارم. اما نمی‌دانم هم چگونه می‌شود آن چه را که خود درک نکردم بازگو نمایم؟ صورتش لخت و برهنه بود، نه آن گونه که در محدوده درک بگنجد.

چنان بی‌رحمانه و آشکار وجود خود را به نمایش‌ گذاشته بود که ترس مرا فرا گرفت. جرات نکردم سر بلند کنم. دوباره نگاهش کنم. اما حتی با سرفروفکنده می‌دیدمش، حرم گرمای صورت لُختش را بر چهره‌ام حس می‌کردم. حضورش به درونم تراوش می‌کرد.
عقل مهربان به کمکم آمد تا مهملی ‌جوید: "لابد به خاطر..."
اما او رشته‌ها را پنبه کرد. اکنون دوباره خود شده بود، معشوق سیه چشم طناز. از من رک و راست پرسید چه دیدی!؟
زبانم بند آمد. باورکردنی نبود! مِرمِر کردم که چیزی نبود...
به آزردگی گفت: من همان هستم که دیدی!
دیگر راه فراری برایم باقی نماند.
دنیای درونم غیب شد. خود را از برون دیدم. بی‌سلاح و آسیب پذیر. همان لحظه تصمیم گرفتم دیگر با او سروکار نداشته باشم.
در تمام عمرم هرگز چیزی به آن روراستی مشاهده نکردم. چیزی به آن صراحت ندیدم. از حوزه درک انسانی بیرون بود.
وقتی گفت من همانم که دیدی، در حقیقت از من پرسید: مرا این گونه که هستم می‌خواهی؟
نه! نخواستم. من انسانم، معشوقه می‌خواهم و نه صورت عریان حقیقت را. فریبندگی می‌خواهم. ناز دروغین تا به دروغ قربان صدقه‌‌اش بروم. قهر و آشتی وبوس و کنار...
آن چهره عریان حقیقت به چه کارم می‌آمد؟ آن طور آن جا نشسته بود، به قدمت زمان! آن وجود عریان چه ربطی به من داشت؟

واقعیت این است که آن چندثانیه را هرگز از یاد نبرده‌ام. عمیق‌ترین تجربه شهودی من در این جهان است. تاثیری عمیق در روحم گذاشت...

سرآغاز كار هنری و ماندن در گِل!

2011-12-10T15:34:00.001+03:30

تصمیم بر این شد از سیاست درآوریم و به هنر روی آوریم که پرستیژ آن جاست و یار آن جا. و از این یک جز بدنامی و بندِ زندان نصیب همی نگردد.

تا دریابیم از کجا آغاز بایست کردن، «سرآغاز کار هنری» را برداشتیم و همان ابتدا به نبشته‌‌ای برخوردیم. چه برخوردنی!

سردرگم از سخنان هایدگر (یا دیلماجش)، بیست بار رفتیم ابتدا، خواندیم رسیدیم به انتها. هربار حیران‌تر از پیش، نادان‌تر از پیش.

عنایت بفرمایید:

"مراد از سرآغاز، در اين مقام، آن است كه از آن و به آن چيزی هست آن‌چه هست و آن ‌چنان است كه هست. آن را، آن‌ چنان را كه چيزی هست ذات آن چيز می‌ناميم..."

هایدگر- سرآغاز كار هنری - ترجمه پرويز ضيا شهابی

برای همیاری در ویکی‌پدیای فارسی

2011-12-10T15:30:00.001+03:30

دوستان عزیز،
تصمیم داریم برای باروری ویکی پدیای فارسی، با همکاری دوستان علاقه مند فعالیت خودمون رو شروع کنیم. بر این باوریم هیچ کار گروهی بی سازماندهی موفق نخواهد شد؛ لذا از اعضای وپ فارسی میخواهیم با انتخاب گرایش های خود در بخش نظرات همین پست، علاوه بر کمک به سازماندهی هرچه بیشتر، امکان تبادل اطلاعات با اعضای کارگروه خود را ایجاد کنند(بعنوان مثال : لیلا :تاریخ -- ویراستاری وپ فارسی).

ضمنا گروهی با همین نام ایجاد شده که از همه دوستان دعوت می کنیم در آن عضو شوند:
https://groups.google.com/forum/#!forum/wpfarsi

گروه های موجود:
علوم پایه : جغرافیا • ریاضیات • زمین‌شناسی • زیست‌شناسی • ستاره‌شناسی • شیمی • فیزیک

علوم کاربردی: ارتباطات • اقتصاد • پزشکی • حقوق • رایانه • علم بهداشت • فناوری • کشاورزی • مدیریت • مهندسی

علوم انسانی و فلسفه: ادبیات • باستان‌شناسی • تاریخ • جامعه‌شناسی • دین • زبان‌شناسی • علوم سیاسی • فلسفه • روان‌شناسی

فرهنگ و هنر: بزرگان و مشاهیر • رسانه‌ها • سرگرمی‌ها • سینما • موسیقی • نقاشی • ورزش • هنر

معشوق مفقود!

2011-12-09T19:08:00.001+03:30

زیبایی جستجوی زیبا است. جستجوی زیبایی هم زیباست.

در این جهان زیبایی داریم، زیبا نه. زیبا مطلق است. خداست، برای مومن. مفهوم خداست برای کافر.

زیبا دوست ندیده است، روحی که از متن نوشته تراوش ‌کرد و جهان را به خود عاشق ‌ساخت.

در وال استریت، بحران توفان زایید

2011-12-08T17:42:00.001+03:30

*متن سخنرانی فریبرز رییس دانا در میزگرد تحلیل اجتماعی- اقتصادی جنبش اشغال وال استریت.

دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
هفتم آذر 1390

بر روی یکی از پلاکاردهای معترضان وال استریت نوشته شده بود: جهان به اندازه نیاز هر کس دارد، به اندازه حرص هر کس ندارد

در همه جای امریکا، شرکت کنندگان در جنبش وال استریت، اندیشه مند، آگاه و هوشیارند؛ گرچه به طور متوسط، از متوسط جامعه کم درآمدتر اند، اما از متوسط جامعه، درد آشناتر و هدفمندتر اند. آنها نه جامعه ای خیالی را در سر می پرورند و نه در نوستالوژی بازگشت به گذشته اند. آنها نقطه ی مقابل تی پارتی محافظه کار اند، زیرا به آینده ای شدنی، بهتر و مطمئن تر می اندیشند. ایدئولوژی برای آنان، نظریه را نمی سازد و نظریه، زندگی را فدا نمی کند. بر عکس، آنها به زندگی شادکامانه، مردمی و آزاد می اندیشند و از آنجا نظریه می گیرند و از آن نظریه هاست که می روند تا به ایدئولوژی مقاومت و مبارزه، دست یابند.

تی پارتی، آن قدر مغشوش و در عین حال آن قدر خواهان نظام راست گرای کهن است که فریاد می زند دست دولت را از سیستم درمانی کوتاه کنید. یعنی بگذارید این نظام کور و کر و بیرحم بازار، این بار همه شمول تر، تمامی سرنوشت سلامت و پزشکی جامعه را در هم نوردد و بگذارید در این راه، اقلیت ها و محرومان قربانی شوند، قربانی رقابت خیال و جامعه ی آرام صد سال پیش.

اما جنبش وال استریت، خواهان دولتی دموکراتیک، صلح طلب و پاسخگوی نیازهای انسانی، از جمله بیمه های اجتماعی و درمانی همگانی است که از قید ظاهر سازی دموکراسی دروغین، رهیده باشد. نماد و چکیده تی پارتی، سارا پیلین، این عروسک خوش ساخت اولترا محافظه کاری بود که می خواست معاون کاندیدای ریاست جمهوری، مک کین، در انتخابات 2008 باشد و با سرکوب اقتصادی گسترده تر مردم فقیر و تصاعد جنگ در جهان، نگرانی مساله ی اقلیت نخبه، زبده، موفق و برجسته ی آمریکایی را حل کرده و راه ادامه ی سلطه را هموارتر کند. البته اوباما نقطه ی مقابل او نبود، فقط چیزی بود که در راه آرمان امریکای برتر، به گونه ای دیگر می اندیشید و می اندیشد.

جنبش وال استریت، خواهان رسیدگی به حساب های فدرال است، مبارزه با فساد و مداخله ی رانتی را در سر می پرورد، خواهان جدی و سرسخت قطع سیستم تامین رفاهی برای شرکت ها و قطع کمک مالی به بانک هاست (که تاکنون در زمان بوش و اوباما، هر دو، به بیش از سه هزار میلیارد دلار رسیده است). شگفت آن که راست پوپولیستی، یعنی تی پارتی نیز، این حرف ها را تکرار می کند، اما هدف، بازگشت به یک فضای سیاسی اقتصادی است که تغییرات اخیر را برای بازگشت به فضای دهه های میانی قرن بیستم می خواهد که به ویژه، پیش از جورج بوش حاکم بود، اما منهای برخی مداخله های رفاهی دولت کلینتون. اما جنبش وال استریت، قاطعانه خواهان تجدید نظر اساسی در همه ی سیاست های آغاز شده از زمان ریگانومیکس است که در آن، سرمایه درای به رهبری ریگان و تاچر، با بیشترین قوا به حیطه ی محرومان، نیروی کار و جهان کم توسعه و فقیر حمله ور شد و جهانی هرچه ناعادلانه تر و سیاست های نظم نوین جهانی، تعدیل ساختاری و نو راست گرایی را تثبیت کرد.

جنبش وال استریت، بیانگر خشمی است که بخش اعظم مردم امریکا، و بنا به قول هایی، بالای نود درصد از مردم، نسبت به قدرت ویرانگر وال استریت، به ویژه در سه چهار سال اخیر، پیدا کرده اند. اوباما که با شعار "تغییر" پا به عرصه ی رقابت های انتخاباتی گذاشته بود و پیروز هم شد، در واقع کاری که کرد، همانا جلوگیری از تغییر بود، زیرا از یک سو اعلام می کرد که جنبش، بیانگر اعتراض به بد کارکردی های سرمایه مالی و بانکی است، اما از سوی دیگر، تعهدی به وال استریت برای پول سازی بیشتر را در سر می پروراند و این یعنی تعهد اساسی و محافظه گری نسبت به قدرت پولی و مالی. او با سیاست ضد مردمی، حفظ منافع طلبکاران سیستم مالی را، به هر قیمت، پیش گرفت و ورشکسکتگانی که به واقع مقصر و دشمن اصلی عدل و رشد و منافع کارگران، فقیران و کم درآمدها بودند، در معرض بیشترین حمایت از محل مالیات و منابع ملی قرار گرفتند.

جمهوری خواهان اما، سیاست نعل و میخی اوباما را ندارند. آنها همان رفتاری را پیش گرفته اند که زمان جنگ ویتنام داشتند و آن ادامه ی جنگ به بهانه ی حضور کمونیسم و سوسیالیسم و چپ و استقلال طلبی در آسیای جنوب شرقی بود. در گذر زمان، هم تی پارتی غیر مردمی تر می شود و هم ذره ذره ی جامعه می فهمد که چگونه توسط یک نفر دیوانه، یعنی رییس جمهور پیشین، هدایت می شدند و اکنون چگونه اسیر محافظه کاری و سیاست دو پهلویی شده اند که در تحلیل نهایی، در جست و جوی بقا و تقویت ساختار وال استریت است.

جنبش وال استریت اگر ادامه یابد، ناگزیر از روش تهاجمی در عرصه ی آگاهی رسانی اجتماعی است. اکنون کسانی از پافشاری بر وجوه مشترک راست میانه نوستالوژیک (که همان تی پارتی باشد) و جنبش چپ پیشینه دار وال استریت صحبت می کنند و تظاهرکنندگان را بر ارائه ی برنامه ی عمل مشترک فرا می خوانند. من گمان نمی کنم که اولی بتواند اساسا احیا شود و بتواند به آرمان های مردمی جنبش وال استریت وفادار بماند. جنبش وال استریت باید به جمع آوری تجربه، سازماندهی، نگاه بلند مدت و تهاجم آگاهی بخش و تداوم مبارزه در لایه های زیرین، میانی و پایین و تبعیض دیده های جامعه بپردازد. تی پارتی کاملا با حزب جمهوری خواه و بیشتر جناحی از آن حزب همساز است، اما جنبش وال استریت، از حزب دموکرات و وعده ها و جهت گیری های متناقض این حزب و رییس جمهور اوباما سر خورده است.

دموکرات ها برای نفوذ و بهره برداری انتخاباتی، البته به شدت کار می کنند، اما اساس جنبش وال استریت، متعلق به حزب دموکرات نیست. اخیرا برخی از روزنامه نگاران، مطالبی درباره ی وابستگی جنبش وال استریت به جناح اوباما منتشر می کنند. این چیزی نیست جز فتنه و بدخواهی و تردید افکنی. آنها تمامی جنبش خاورمیانه را نیز توطئه قلمداد می کنند. این خودش در واقع اصلی ترین توطئه برای خلع سلاح ذهنی و ایجاد بی اعتمادی در صفوف جنبش است. جریان های آگاه در جنبش وال استریت، ساده انگاری نمی کنند که در اولویت شان، تی پارتی را دشمن اصلی تلقی کنند. اما آنها می دانند باید چه نیرویی را در کجا و در کدام مسیر به کار گیرند و چگونه به تکفیک خواست های مردمی و دموکراتیک ناراضیان تی پارتی بپردازند.

در جنبش وال استریت، به جز مارکسیست ها، سوسیالیست ها، آنارشیست ها، رادیکال ها، لیبرال های سیاسی، دموکرات ها و تی پارتی هم حضور دارند. تدیبر برای همکاری و سازماندهی مستقل، کار دشواری است. اما خیلی ها به این اندیشه اند. جریان های راست مانند تی پارتی، در واقع از مشکلات و نابسامانی های اقتصادی و از نابرابری نژادی بهره گیری می کنند تا به آنچه برسند که تضعیف دولت می نامند. اما همین دولت در همان حال از جنبه ی دفاع از محرومان و رفاه اجتماعی تضعیف می شد و نه در حراست از نابرابری ها و نظام بهره کشی و نو امپریالیستی. این دولت برای تقویت سرمایه داری بزرگ تضعیف نمی شود. جنبش وال استریت به درستی قدرت غول های مالی را نشان گرفته و به درستی خواهان دولت دموکراتیک و پاسخگوی مردم است.

درخواست عدالت، شغل عادلانه، جلوگیری از اسراف، انهدام، مخالفت با جنگ طلبی، مخالفت با نابود کردن مواد غذایی و مخالفت با خانه خراب شدن های ناشی از بدهی ها، همه و همه خواسته های جنبش وال استریت است که با آگاهی خوب و رشد یابنده، دانسته است نظام بهره کشی ای که آریستوکراسی و الیگارشی غول آسای مالی جدید بر روی آن مستقر شده است، مانع تحقق آزادی و رفاه و عدالت می شود. جنبش بر آن است که سیستم اقتصادی موجود و بازار گرایی، امور طبیعی نیستند، بلکه ابزار تسلط و تبعیض اند. برای حل مسایل موجود، باید آنها را به طور ریشه ای شناخت و نباید مانند راست گرایان، پاسخ های از پیش موجود از درون کیسه بیرون آورد. باید به خرد و مشارکت جمعی اندیشید.

راستی اسلاوی ژیژک چه گفته بود که پر و پا قرص ترین نماینده ی سرمایه داری ایران، یعنی سردبیر مهرنامه، این چنین او را آماج حمله و فحاشی و استهزا می کند:

"پیام سرهنگ (قذافی) اما مانند همه ی پیام هایش در چهل سال گذشته، به سخره گرفته شد و او را دیوانه ای بیش نخواندند. اما بیچاره سرهنگ، این تنها او بود که به سخره گرفته می شد، در حالی که او به جنون شهره بود، پس خیل عظیم روشنفکرانی را که در وال استریت قدم می زنند (صادق زیبا کلام گفت: آنها چیزی در حد همان خس و خاشاک، یعنی عاملان سد معبر اند) و خود را رهبر انقلاب ضد سرمایه داری می دانند،‌ چه باید نامید؟"

ببینید این قلم به مزد مدافع جباریت و فساد "نئوکانی"، روشنفکران معترض را بدتر از نظامی می داند که سال ها جنایت و غارت و بهره کشی و حمایت از جبارانی چون قذافی و صدام و سلاطین سعودی را، در پیشینیه خود داشته است؛ بدتر و حتا پست تر و دیوانه تر از آنان می داند و مدعی است که آنها دیوانه اند، چون خود را رهبر دانسته اند و در آن میان، اسلاوی ژیژک را (تنها کسی از میان خیل اندیشه مندان و تحلیل گران، که سردبیر تنها ترجمه ی فارسی بخشی از سخنرانی هایش را در یکی از مطبوعات ایرانی خوانده است) نشانه می گیرد؛ در حالی که اصلا نه او را و نه نظریه ها و روش هایش را می شناسد. ژیژک یک کلام هم از رهبری سخن نگفت و بر عکس، در آن سخنرانی اش گفت:

"ما نباید به خودمان غره شویم". او گفت: "ما فقط جانمان به لبمان رسیده است از این جهان پر از ظلم و ستم." ( و نمونه های طنز‌آلودی را به تلخی بیان کرد) سردبیر مامور گفته بود که روشنفکران، "روح القدس استبداد مدرن" بوده اند. این بی نوای فلاکت زده ی وابسته به عقب مانده ترین سرمایه داری سوداگری ایران، این واژه ها را از خود ژیژک دزدیده بود، در حالی که ژیژک گفته بود: "روح القدس در این مکان حاضر است و آن چیزی جز جماعتی از مومنان برابر و برادر نیست که به واسطه ی عشق، به یکدیگر پیوند خورده اند." ژیژک گفته بود: "ما را کمونیست می خوانند، اما دارای مشترکاتی هستیم که همانا همیاری ها برای زندگی بهتر است." و شما ببینید که سردبیر مامور ارگان سرمایه داری سوداگر و نظامی و عقب مانده ی ایران، که حتا اوباما را هم چپ و سوسیالیست می خواند، آشکارا و صریح چه کابوس وحشتناکی برای سرکوب تا حد انهدام جنازه ها برای هر نوع منتقد و مخالف و ناراضی نظام اقتصادی موجود، دیده است. کابوس او همانا رویای بازگشت کسانی چون جرج بوش پسر است، یعنی همان دیوانه ای که جهان و امریکا را به این روز و فلاکت انداخت. تازه ژیژک گفته بود که اگر کمونیسم، به معنای آن دم و دستگاه عریض و طویلی باشد که در سال 1990 فرو پاشید، ما کمونیست نیستیم. اما آن سردبیر ارگان سرمایه داری مفلوک ایران می گوید همه ی روشنفکران ناراضی در ایران و جهان، دروغ می گویند و ملاک نارضایتی، همانا باید تدبیر و رفتار هاشمی رفسنجانی و مهدوی کنی باشد، وگرنه همه ی آنها همان چیزی اند که توده ای نام دارد و از مشروطه تا به حال بلای جان ایران و جهان بوده است!

***
فقط از 1929 تا 2012 (یعنی در فاصله ی 83 سال) تعداد 14 رکود اصلی (صرف نظر از رکودهای مقطعی و کوتاه مدت) بخش عمده ی جهان سرمایه داری صنعتی را فرا گرفته است و انبوهی از جماعات را به قعر فقر و ناکامی و ویرانی و مرگ، کشانیده است. دوره ی متوسط رکودها 16 ماه بوده که برخی از آنها، مثل اولین و آخرین رکود این دوره، 3 تا 4 برابر متوسط بوده اند. متوسط دوره ی رونق، البته بیشتر است، اما این تفاوت دوره ی آماری، نباید ما را فریب دهد، گرچه مبلغان اقتصادی سرمایه داری، روی آن خیلی حساب باز می کنند. واقعیت این است که بیدادگری رکودها، گسترده و انهدام گر و ماندگار؛ اما آثار مثبت رونق ها، معمولی، محدود و گذرا و متوجه ثروتمندتر شدن ثروتمندان بوده است.

آخرین رکود که به بحران انجامید و پس از یک دوره ی تنفس کوتاه، دوباره آغاز شد، زخم های بسیار عمیقی بر پیکر و روح جامعه به جای گذاشته است. این رکود از حیث ماهیت اصلی، همان رکود ناشی از ناموزونی و رشد بیش از اندازه ی سرمایه، در مقابل محدودیت قوه ی خرید و ضعف تقاضاهای ناشی از آن بود که در جنبه های مالی و بدهی ها تبلور یافت. سرمایه داری برای ابقای رونق و پاسخ به نارسایی و ناموزونی عمیق بازار در فرایند تولید و مصرف (یعنی همان چیزی که راست افراطی می گوید بگذارید ادامه یابد، به جهنم که میلیون ها تن به دلیل فقر و بیکاری می میرند و له می شوند، اوضاع خودش، خود به خود جور خواهد شد) به بالا بردن و تقویت مالی و پولی و استقراض نظام بانکی، که متعلق به لایه ی بسیار ثروتمند امریکا، اروپا، کانادا، استرالیا، ژاپن و کره و تا حدی چند کشور دیگر است، ‌اقدام کرد. این اقدام برای افزایش تقاضا و جذب مازاد انباشت شده بود، اما به افزایش غیرعادی مطالبات (و بدهی ها) انجامید که حاصل آن، ترکیدن حباب های مصنوعی ای بود که سرمایه داری، خودش به دست خودش ایجاد کرده بود.

وال استریت، نماد اعتراض ریشه ای علیه نظامی است که این ستمگری ها را ذاتا ایجاد می کند، اما تی پارتی احتمالا از مداخله هایی که به قول راست افراطی موجب اختلال در بازار شده است، می هراسد.

جنبش وال استریت به واقعیت های یاد شده در زیر توجه می کند:
در سال 2010 در امریکا، یک درصد از جمعیت، 42 درصد از ثروت را در احتیار داشتند، در حالی که 80 درصد از جمعیت، فقط 13 درصد از ثروت ملی را دارا بودند. به بیان دیگر، این بی عدالتی سهمگین، چنان است که ثروت 11 هزار نفر، معادل ثروت 76 میلیون نفر از جمعیت است. اما ثروت 400 نفر آدم جادویی (که می توان آنها را تاحدی، آدم نما تلقی کرد) معادل ثروت نزدیک به 50 میلیون نفر جمعیت است. این 400 نفر جادویی، که بالاترین های جامعه هستند، بی برو برگرد، طرفدار قدرتمداری جاودانی امریکا و سلطه امپریالیستی و صهیونیستی اند و البته انواع و اقسام دارند و فقط به اندازه ی تعداد انگشتان دست و پا در میان آنان، آدم های ملایمی می یابید که از ادامه ی سلطه های خونبار، کمی خم به ابرو می آورند. این 400 نفر، ثروتشان در طول 8 سال ریاست جمهوری بوش پسر، معادل 700 میلیارد دلار افزایش یافت و حالا اوباما آمده است و با طرح مالیات های بیشتر، تعداد اندکی از آنها و البته هزار نفر ثروتمندان پایین تر از آنها را تهدید می کند.

این اعتراض کنندگان به ستم اجتماعی، از نظر مدافعان سرمایه داری سوداگر ایران شده اند "روح القدس استبداد" و این آقای اوباما هم شده است سوسیالیست. این بی شرم ها، خدمات اوباما در ترمز زدن به روند تغییر واقعی و اساسی مورد نیاز جامعه؛ در ریاکاری در برابر اعترض های مردم؛ در ادامه ی جنگ و در همین سیاست صرفه جویی سال گذشته اش (که شامل تامین اجتماعی نیز می شد و از این جهت، او را در سمت راست جمهوری خواهان و محافظه کاران قرار داد) را از یاد می برند. هر اعتراض علیه عالی ترین مصالح سرمایه داری برتر، از سوی هر کس و به هر شکل؛ کمونیستی، خطرناک و مخالف موازین تبلیغ شده و وجدان شده ی رسانه ای تلقی می شود و "توده ای" خوانده می شود! و البته باید تا مغز استخوان، قلع و قمع شود!

باری؛ متوسط ثروت آن 400 نفر غنی و غنی تبار و غنی مقام و غنی پایه ی امریکایی، در سال 1955 چیزی معادل 12.4 میلیون دلار بود. این متوسط ثروت آن 400 نفر، در سال 2010 به 3450 میلیون دلار رسید، یعنی 275 برابر افزایش یافت. در همان حال، افزایش ثروت توده ی مردم و محرومان، یا منفی و یا بسیار محدود بوده است.

در سال 1955 آن 400 نفر غنی جایگاه، چیزی در حدود 51 درصد از درآمد خود را مالیات می دادند. این میزان در سال 2010 به حدود 7.5 درصد (و شاید کمتر) رسیده است. کوشش نوکینزی اوباما از راه افزایش مالیات، به منظور نجات سرمایه داری و جلوگیری از سیلاب تغییر، از سوی نوفاشیست های وطنی، شده است کار سوسیالیستی! اکنون شرکت های زیادی، غوطه ور در فسادی اند که در بحران اخیر، عاملیت اصلی را در تصاحب ثروت های مالی داشته اند. می توان نشان داد مالیات غول های نفتی، شرکت ها صنعتی با ماشین آلات راه سازی و لوازم خانگی، شرکت های مالی، بانک ها، خودروسازی و قطعه سازی، نزدیک به صفر است. اما 50 میلیون امریکایی که مالیات هم می دهند، هیچ پوشش بیمه ی بهداشتی ندارند. کارگزاران سرمایه داری سوداگر ایران و امریکا، که هر دو خواب حضور قهرآمیز یا نیرنگ آمیز امریکا را در همان شب هایی می بینند که خواب قلع و قمع آخرین معترض، آخرین چپ، آخرین فلسطینی و آخرین عدالت خواه را؛ با پاداش هایی که می گیرند- و ما آمارش را در حوالی خودمان داریم- خیالشان برای هفت پشت راحت است، اما بیش از 46 میلیون امریکایی و 20 میلیون ایرانی، زیر خط بیداد فقر اند.

صادق زیبا کلام گفته بود: "بحران فعلی چیزی اضافه بر بحران قبلی نیست. و یقینا نظام سرمایه داری، بحران اخیر را هم پشت سر خوهد گذاشت." اما این استاد دانشگاه، که اقتصاددان هم نیست و شاهد اخراج ده ها تن از همکارانش بوده است که فقط مثل او حرف نزده یا سکوت کرده بودند، شیفتگی مثال زدنی ای به اقتصاد سرمایه داری و بوروکراسی آن دارد که جز مجیزگویان و آرایه بندان قدرت، در آن مانورهای موفقیت آمیز نمی توانند بدهند. ایشان هرگز نمی تواند زیر نقاب موازین به اصطلاح بی طرفی سیاسی پنهان شود. بدین سان او نمی گوید که چگونه این بحران را با بحران های قبلی، که البته همه شان هم بحران نبوده است، مقایسه کرده است و دانسته است که چیزی اضافه بر آنها نیست. در واقع، بحران حاضر در 80 سال گذشته از حیث فشاری که بر بنیه ی اقتصادی و رفاه اجتماعی مردم آورده است، بی سابقه است و چیزهای بسیار اضافه تری دارد.

14 میلیون نفر اکنون در امریکا بیکار اند. بیکاری پنهان به 30 میلیون نفر می رسد. در مجموع 40 تا 50 میلیون نفر دچار تزلزل شغلی اند. انبوه کارگران و مردم طبقه ی متوسط، متوسط پایینی و حتا طبقه ی متوسط بالایی، در عرض چند شبانه روز، بخش اعظم دارایی های خود را از دست دادند و در عوض، مفسدان، خر پول ها، مرتجعان و زد و بند چی ها، ثروت های کلان مالی به جیب زدند و اکنون هم، از حمایت مالی دولت برخوردار اند. زیباکلام، هم صدا با مرتجعان بنیادگرای مسیحی، اسلام ستیزها، دشمنان طبقه ی کارگر، پیر و پاتال های غوطه ور در فساد و ثروت های باد آورده ی مالی و بیماران تبختر طبقاتی در امریکا، سعی می کند نشان دهد که غرب، روش های مقابله و جایگزینی دارد و می تواند از پس این ناراضیان بر آید، بی آنکه معترضان مورد ضرب و جرح قرار گیرند. او نمی خواهد و نمی تواند در مورد خشونت در لیبی، افغانستان، عراق، ویتنام و...، برخوردهای خشونت آمیز پلیس در تظاهرات علیه جهانی سازی، اول ماه مه و ‌اعتراض به خشونت پلیس در کالیفرنیا (و موارد زیاد دیگری را یادآور می شوم) چیزی را ببیند. استاد در مورد حمله پلیس با اسب و باطوم و گاز اشک آور به تظاهرات اکلند و نیویورک در همین جنبش اخیر، طوری حرف می زند که گویا قرار است جایگزین نظام ستمگر امریکا، چیزی مانند نظام ایران باشد که او، از برخی از رفتارهایش شکار است و البته اساسا با آن مشکلی ندارد. البته ایشان مختار است که بین این و آن نظام، امریکایی ها را انتخاب کند، اما قرار نیست نیروهای چپ و مستقل، به تبعیت مطلق و انفعال دچار شوند. در جهان دو خط نداریم؛ سه خط داریم. جهان دوآلیستی نیست. جهان دیگری ممکن است.

استاد امریکا گرای ما، در حالی چنین چیزهایی را می گوید که اوباما، خود گفته بود اعتراض هایی که 800 شهر امریکا را فرا گرفته است، در واقع صدای اعتراض به نحوه ی کارکرد نظام مالی ایالات متحده به شمار می آید. خیلی ها مانند دیوید کامرون، نخست وزیر انگلستان، که معترضان لندن را اراذل و اوباش خواند، آنها را با همین نام می خوانند. خیلی ها آنها را خس و خاشاک پیش پا افتاده یا ناچیز می خوانند. اما در واقعیت، این تظاهرات به دلیل استمرار، شعارها و قابلیت گسترشی که دارد، بی سابقه و ریشه دار است. عدد واقعی معترضان در اروپا و امریکا را می توان بیشتر از آنچه که نمایان است، دانست. وحشت چهره های مبلغ نظام های بهره کشی و آریستوکراتیک، مانند نشریه مهرنامه و اقتصاد دانان مواجب بگیر، که مردانی برای همه ی فصول اند و استادان ایرانی طرفدار غرب نیز، از همین قابلیت گسترش است و این که بالاخره مردم می دانند نظام های امریکایی و اروپایی که در خیال آنان جا افتاده است، کعبه ی آمال توده های آگاه و به پا خاسته نیست، بلکه عامل گرفتاری، جنگ ، فقر و نا امنی جهانی است.

بله! درست است که وال استریت، امن تر از میدان انقلاب و میدان التحریر است و درست است که نظام سرمایه داری، اجازه اعتراض را بیشتر از نظام های خودکامه می دهد و قدرت تحملش بالاتر است، اما اینها همه اولا به دلیل همان مبارزه ی طولانی توده های مردم برای دموکراسی، عدالت، آزادی بیان و تشکل بوده است که اکنون نیز برای بقیه ی خواست ها ادامه دارد و ثانیا همین لیبرال دموکراسی غرب؛ وقتی ببیند کار چالش توده ها دارد بالا می گیرد، به سبعانه ترین و ریاکارانه ترین تدبیرهای ضد انسانی، دست خواهد زد. نمونه های زیادی را در تاریخ معاصر دیده ایم.

اکنون ایالات متحده، سالانه بیش از هزار میلیارد دلار هزینه ی نظامی دارد. این یعنی 3400 دلار برای هر امریکایی. این رقم در چند سال می تواند فقر را در افریقا ریشه کن کند و می تواند بیسوادی را محو کند. این رقم می تواند کودکان جهان را از فقر و کار و شکنجه برهاند. اینها را جنبش وال استریت می داند، اما نولیبرال های وطنی، به طرز غیرانسانی و هدفدار، ناتوان تر از آنند که بدانند. اگر فقط آن یک میلیون نفر بسیار بالا نشین در امریکا بدانند که جنگ را نمی توان با اجیر کردن بیکاران و مهاجران مفلوک و نیازمندان با ظاهرسازی داوطلبانه، مداخله ی بشردوستانه و حذف نظام اجباری پیش برد، بلکه باید با نظام وظیفه ی عمومی شامل حال خانواده های خود آنان انجام داد، انگاه این چنین پرده دری نوفاشیستی- نولیبرالی- نومحافظه کاری بی شرمانه شان را علنی نمی کردند.

می دانیم در امریکا همگان، و از جمله و خطرناک تر از همه، نوجوانان و جوانان، حق حمل اسلحه را دارند- آن هم در سرزمینی که پر از تولید آثار رسانه ای خشونت بار و خونبار است- و آزادی جنسی هم در حد بهشت همیشه برهنه ها وجود دارد، اما حق بیمه اجتماعی و حق رها شدن از ننگ فقر و تنگدستی و بیچارگی، تقریبا هیچ کجا رعایت نمی شود. باج هایی که تحت عنوان آزادی، حقوق همجنس گرایان، روابط خصوصی، اجازه ی فعالیت اقتصادی،‌حقوق زنان و حقوق اقلیت ها داده می شوند، در واقع چیزهایی نیستند که در آماج حرکت اجتماعی اصیل قرار دارند، بلکه حرکت هایی اند فرد گرایانه و برای خدشه دار کردن حقوق اجتماعی و منحرف ساختن آن از آنچه به نیاز واقعی بشری مربوط می شود.

صحبتم را با قطعه شعری پایان می دهم:
زلال آب از آوند کوه
تا به نای چشمه سار
دوباره جاری شد
بوی خاک، رطوبت سبزه زار
عشق بازی گنجشکان
سر به هوایی آهوان
خیز خرگوشان
شوخی گل نقش پوشان
همه بی درنگی
از کمون ِ صحرا بیرون شدند.
با سپاس از شکیبایی شما
آذر 1390

لینک مطلب: http://kanoonmodafean1.blogspot.com/2011/12/blog-post_08.html

تعمیق بحران سرمایه داری، تشدید منازعه طبقاتی و تشکیل نظام بدیل

2011-12-08T17:39:00.001+03:30

*متن سخنرانی محمد مالجو در میزگرد تحلیل اجتماعی- اقتصادی جنبش اشغال وال استریت.
دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران
هفتم آذر 1390

از زمانی که جنبش اشغال وال استریت شروع شد، سه مضمون بیش از پیش شنیده می شود:
تعمیق بحران سرمایه داری، تشدید منازعه طبقاتی و تشکیل نظام بدیل.
با اتکا بر این یا آن تبیین، به درستی گفته می شود که نظام سرمایه به بحرانی عمیق فرو رفته است. هم چنین با استفاده از شعار بسیار ساده ای که جنبش وال استریت باب کرد، از رویارویی 99 درصدی ها، در برابر یک درصدی ها، به منزله تشدید منازعه طبقاتی دم زده میشود. نهایتا در این اثنا نیز، تکیه کلام خیلی ها امکان پذیر بودن جهانی دیگر است، نظام بدیل برای سرمایهداری.

مارکسیسم ارتدکس در زمینه گذار از سرمایه داری به کمونیسم، درباره همین سه مضمون اتفاقا سه ادعا داشت. در مورد مضمون اول، یعنی تعمیق بحران نظام سرمایه، مارکسیسم ارتدکس از این گرایش می گفت که سرمایه داری الزاما بذرهای نابودی خودش را می افشانَد، یعنی رقابت میان سرمایه داران منفرد، به مهارت زدایی و نو آوری تکنولوژیک و از این رو، اخراج کارگران و رشد ارتش ذخیره بیکاران و کاهش دستمزدها و نهایتا حرکت به سوی بحران های اضافه تولید از سویی و نرخ نزولی سود از دیگر سو، می انجامد. در مورد مضمون دوم، یعنی تشدید منازعه طبقاتی، ادعای مارکسیسم ارتدکس از این قرار بود که به موازات تعمیق بحران ها، تجمع ثروت در یک قطب جامعه و تجمع فقر در قطبی دیگر به وقوع می پیوندد و دو قطبی شدن جامعه، به تشدید تضادهای طبقاتی می انجامد: ابتدا در منازعات پراکنده بر ضد سرمایه داران منفرد، سپس در ائتلاف های اتحادیه های کارگری در کارخانه ها، سرانجام نیز در سطح سیاست ملی با تأسیس حزب کارگران. نهایتا در مورد مضمون سوم، یعنی تشکیل نظام بدیل نیز، مارکسیسم ارتدکس مدعی بود شرایط مادی کمونیسم، در زهدان سرمایه داری زاده می شود و تحقق نظم کمونیستی، فقط اقدام نهایی برای تسخیر قدرت دولتی را می طلبد. کم نبوده اند مارکسیست هایی که این واقعیت سرسخت را تبیین کردند که چرا این سه فرایند، یا به وقوع نپیوستند یا دست کم، با هم مصادف نشدند. با صعود به چند قله از قلل رفیع اندیشه مارکسیستی، از آغاز سده بیستم تا کنون، در اینجا می کوشم مناسبات متقابل میان سه مضمون بحران سرمایه داری و منازعه طبقاتی و نظام بدیل را استخراج کنم تا مبنایی برای ارزیابی انتقادی نقاط قوت و ضعف جنبش اشغال وال استریت، فراهم کرده باشم.

***
لنین درباره مضمون اول، یعنی تعمیق بحران سرمایه داری، به بحران نهایی نظام سرمایه، اصولا باور نداشت. معتقد بود سرمایهداری رقابتی در آستانه سده بیستم، به سرمایه داری انحصاری جای سپرده است و خود را به شکل امپریالیسم تحت تسلط سرمایه مالی به طرزی ناموزون در سراسر جهان بسط داده است. آن چه موجب وقوع بحران می شود، سرمایه مازاد است، اما سرمایه داری در مرحله امپریالیسم می کوشد همین سرمایه مازاد را به کشورهای عقب مانده صادر کند. نظام سرمایه به مدد سیاست امپریالیستی از بحران می گریزد. دیگر هیچ قوانین ثابتی در بین نیست که فاجعه نهایی سرمایه داری را رقم بزند. این نتیجه گیری را مارکسیست های امروزی، به شکل روشن تر و مدون تری بازگو کرده اند. اگر بحران سرمایه داری از مازاد سرمایه یا مصرف ناکافی نشأت میگیرد، نظام سرمایه می تواند از راه هایی بسیار متنوع، با تعمیق حاکمیت منطق سرمایه در جغرافیاهای گوناگون، از عهده حل چنین مشکلی برآید. کالایی سازی هرچه بیشتر حیات اجتماعی جوامع گوناگون در جغرافیاهای گوناگون، در حقیقت هم خلق فرصت های سود آور برای سرمایه گذاری سرمایه مازاد است و هم ایجاد تقاضای مؤثر برای رفع مصرف ناکافی. دیوید هاروی با وارد کردن بیش از پیش عنصر جغرافیا به فرایند انباشت سرمایه، همین نتیجه را اخذ می کند. نظام سرمایه جهانی فقط هنگامی منطقا به مرزهای نهایی خود می رسد که همه چیز به معنای دقیق کلمه به کالا بدل شده باشد. نظام سرمایه به این معنا هنوز به مرزهای نهایی خود نرسیده است و منطقا می تواند از عمیق ترین بحران ها سربلند بیرون آید. در عین حال، هر بحرانی هر چقدر هم که سطحی باشد، منطقا می تواند بحران نهایی نظام سرمایه باشد. نکته این است: عمق بحران نیست که عامل تعیین کننده بقا یا نابودی نظام سرمایه است. عامل تعیین کننده بقا یا امحای نظام سرمایه را باید در مضمون دوم جست: در تشدید منازعه طبقاتی. اگر نظام سرمایه تاکنون توانسته است از همه بحران ها به سلامت عبور کند، علت را نه در قوت سرمایه داری، بلکه باید در ضعف منازعه طبقاتی جست.

چرا منازعه طبقاتی در حدی که مارکسیسم ارتدکس در نظر داشت، شکل نگرفت؟ رُزا لوکزامبورگ که اعتقاد داشت بحران سرمایه داری فرا رسیده است، مشکل را در سیاست های رفرمیستی سوسیال دموکرات ها می دید و بر سیاست انقلابی تری اصرار می ورزید. برنشتاین معتقد بود منازعه طبقاتی اصلا تشدید نمی شود، چون ساختار طبقاتی به وضعیتی دوقطبی بدل نشده، بلکه با ظهور طبقه متوسط، هرچه مبهم تر شده است. لنین بر این باور بود که منازعه طبقاتی، به طرزی خود به خودی تشدید نمی شود، زیرا امپریالیسم، نوعی اشرافیت کارگری در کلان شهرها پدید آورده است، یعنی در جایی که کارگران و سرمایه داران، در استثمار مستعمره ها نفع مشترکی دارند. لوکاچ علت را در شیء وارگی می جست که آگاهی کاذب را در کارگران سبب می شود، چندان که در نمی یابند نفع جمعی شان در کمونیسم است و از این رو، موقتا به طور ذهنی از درک عینی رسالت تاریخی شان بازداشته می شوند. مکتب فرانکفورت به تأسی از لوکاچ معتقد بود عقلانیت ابزاری، اصولا ذهنیت انقلابی را نفی می کند، ولو اینکه انقلاب به طرزی عینی، هرچه امکان پذیرتر و حتی ضروری تر شود. گرامشی برای پاسخ به این پرسش کوشید مفهوم هژمونی را بپروراند، یعنی نشان داد که در جامعه مدنی بورژوایی، چگونه معانی و ارزش هایی تولید می شوند که رضایت خودجوش اقشار مختلف جامعه از وضع موجود را به بار می دهند. آلتوسر از نقش ساز و برگ های ایدئولوژیک دولت گفت که پروسه تبعیت استثمار شدگان و استثمار کنندگان از ایدئولوژی غالب را تحقق می بخشند. اما، به قول فوکو، هرجا که قدرت هست، مقاومت هم هست. اگر گرامشی و آلتوسر، نظریههای مجاب کننده ای درباره قدرت سرمایه داری در استفاده از ایدئولوژی و سیاست برای تخفیف منازعه طبقاتی ارائه دادند، اما هیچ کدام اصلا نظریه قانع کننده ای درباره پروژه ضدهژمونی نداشتند. گویی بر عهده کارل پولانی گذاشته شده بود که پروژه ضدهژمونی را بپرورانَد. پولانی نشان داد که طبقات و اقشار گوناگون جامعه مدنی، چگونه ضدجنبشی حمایتی را به طرزی خودجوش از پایین بر ضد نظام سرمایه راه می اندازند و در مقابل مخاطره های ذاتی نهفته در نظام سرمایه، از خودشان حفاظت می کنند. نکته این است: عمق بحران سرمایه داری نیست که تعیین می کند آیا بحران نهایی نظام سرمایه فرارسیده است یا خیر. عامل تعیین کننده عبارت است از چگونگی توازن قدرت میان پروژه های هژمونیک و ضدهژمونیک. هر چقدر کفه ترازو به نفع پروژه ضدهژمونیک سنگین تر باشد، صرف نظر از عمق و گستره خود بحران، بحران نهایی سرمایه داری نیز محتمل تر است. اما نیروی محرکه تقویت پروژه ضدهژمونیک و تضعیف پروژه هژمونیک را باید در سومین مضمون جست، در پرسش های مربوط به تشکیل نظام بدیل.

بر خلاف پیش بینی مارکسیسم ارتدکس، شرایط مادی تشکیل نظام بدیل تاکنون به طرزی خودجوش در زهدان سرمایه داری فراهم نیامده است. اگر چنین شرایطی به طرز خودجوش فراهم نمی شود، پس دو پرسش در این زمینه اهمیت می یابد. پرسش اول درباره چیستی نظام بدیل است. بدیل سوسیال دموکراتهایی مثل جوزف استیگلیتز یا پل کروگمان؟ بدیل اینوایرومنتالیست هایی چون جیمز لاولاک؟ بدیل آنارشیست هایی مثل جیمز اسکات یا نوآم چامسکی؟ بدیل اتونومیست هایی مثل آنتونیو نگری یا فلیکس گاتاری یا مایکل هارت؟ بدیل پساتوسعه گرایانی چون آرتورو اسکوبار یا مجید رهنما؟ بدیل سوسیالیست هایی چون دیوید هاروی؟ یا بدیل کمونیستهایی چون مایکل لبوویتز یا مایکل آلبرت ؟ کدام بدیل؟ پرسش دوم درباره راه سیاسی مناسب برای دستیابی به نظام بدیل است. آیا، به قراری که برنشتاین می گفت، راه مناسب برای دستیابی به بدیلِ مثلا سوسیالیستی، از مبارزات پارلمانتاریستی می گذرد؟ یا، به قراری که لنین می گفت، ابتدا باید دولت سرمایه دارانه را تخریب کرد و سپس شکل جدیدی از دولت را ساخت؟ راه سیاسی مناسب برای دستیابی به نظام بدیل کدام است؟ اصلاح یا انقلاب؟ مبارزه پارلمانتاریستی یا مبارزه فرا پارلمانتاریستی؟ نکته اصلی این است: اگر فرا رسیدن بحران نهایی سرمایه داری، نه به عمق بحران، بلکه به قوت منازعه طبقاتی بستگی دارد، نیروی محرکه منازعه طبقاتی نیز از حداقل هایی از اجماع بر سر نوع نظام بدیل و شیوه سیاسی مناسب برای دستیابی به نظام بدیل سرچشمه می گیرد.

جنبش اشغال وال استریت، هم در زمان مناسبی آغاز شده است و هم در مکان مناسبی: در زمانی که نظام سرمایه به عمیق ترین بحران دهه های اخیر فرو رفته است و در مکانی که گرچه علت اصلی بحران نیست، اما سرچشمه اولین نشانه های بحران جاری بوده است. با این حال، عمق بحران نیست که نظام سرمایه را تهدید می کند. تغییر در نظم موجود، در گرو تغییر در توازن قدرت میان هژمونی سرمایه و پروژه رهایی بخش ضدهژمونیک است. دهه هاست که منطق سرمایه در حکم منطقی تمامت خواه، از دیوار کارخانه ها عبور کرده و همه عرصه های حیات اجتماعی را تحت حاکمیت خود در آورده است. پروژه ضدهژمونیک نیز، فقط به شرطی می تواند با تهاجم بی امان سرمایه هماوردی کند که از خیابان ها فراتر رود. حداقلی از اجماع بر سر تعریف نظام بدیل و تعیین راه سیاسی مناسب برای دستیابی به بدیل، در این میان مهم ترین نیروی محرکه گسترش دامنه پروژه ضدهژمونیک است. استمرار جنبش اشغال وال استریت، در گرو هم فراتر رفتن از خیابان ها و رسوخ به سایر پهنه های حیات اجتماعی معاصر است و هم بر قراری اجماعی ولو حداقلی بر سر تعریف نظام بدیل و راه سیاسی مناسب برای دستیابی به آن، در سطوح گوناگون محلی و ملی و منطقه ای و بین المللی.

لینک مطلب: http://kanoonmodafean1.blogspot.com/2011/12/blog-post_8832.html

بردگی بشردوستانه

2011-12-08T11:03:00.001+03:30

در باب بردگی مدرن، بانک جهانی و تروریسم اقتصادی

*قابل توجه کسانی که "تروریسم اسلامی" را دلیل مشکلات جامعه می‌دانند!*

از معدود فیلم‌هایی که در توضیح این موضوعات من دیده‌ام و خوش‌ساخت هم هست. کوتاه، دقیق.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

لینک مرتبط: اعترافات یک جنایتکار اقتصادی (جان پرکینز)
http://www.iransocialforum.org/public/07062301.htm

داد بزن صدات برسه (از سالومه)

2011-12-08T06:18:00.001+03:30

ماه پیشونی (دریا دادور)

2011-12-08T01:08:00.001+03:30

در باب انصاف معشوق!!!

2011-12-06T11:52:00.001+03:30

گفتمش چرا ماه‌پیشونی نامهربونی؟
گفت می‌خوام بسوزونمت تا قدرم بدونی!

چون نیک نگه کرد...

2011-12-05T19:22:00.001+03:30

آفت زندگی در جامعه قدرت‌مدار این است که حس تشخیص حق از باطل در انسان‌ها ضعیف می‌گردد. ظلم پذیری به شیوه‌ای بسیار عمیق درونی می‌شود. چه بسا افرادی که بر علیه دیکتاتوری فریاد مبارزه جویی سر می‌دهند، ولی در روابط فیمابینشان بندگی و عبودیت برقرار است.
از همین زمره هستند معدود ایرانیانی که به بهانه نبود آزادی مهاجرت کردند، اما امروز در دامن حکومت آمریکا به بازتولید ظلم، خشونت و تجاوز مشغولند.

از سرنوشت یک متن!

2011-12-05T18:31:00.001+03:30

برداشته نوشته پایین را همخوان کرده است:

نظام حاکم می‌خواهد با کشور یکی پنداشته شود. نظام حاکم، خودِ کشور است. این‌، محتوای تبلیغات رسمی است که مردم شب و روز با آن بمباران می‌شوند. دشمنِ نظامِ حاکم، خائن به‌سرزمینِ اجدادی به‌حساب می‌آید. گواهِ حدودِ خشم و نفرت مردم از بی‌عدالتی و آرزوی تغییر و دگرگونی‌، فرار از کشور است. در بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین کسانی که به‌آن سوی مرزها تبعید نشده‌اند از تبعید در داخل سرزمین خود رنج می‌برند.
نوشته‌ای از ادواردو گالیانو

آن هم هنگامی که کشورش در معرض تهاجم یک ارتش جهنمی قرار دارد. ابر قدرتی استعمارگر دو کشور همسایه‌ را اشغال کرده‌، همسایه دیگر درگیر آشوب و بی‌سامانی شده...
سوال من از این دوست گرامی این است: ادواردو گالینو این "آیه" را چه هنگام برزبان آوردند؟ آیا شأن نزول هم داشت، یا شما معتقد به تفسیر ابدی و ازلی از کلام ایشان هستید؟*
اگر به چنگ و به تحریم شیرازه امور از هم پاشید، در صورتی که کشته نشوی، درسوگ عزیزانت پشتت خم نشود، در قحطی و هرج و مرج پس از جنگ. در فضایی که ارزش‌ها و ساختارها فرومی‌پاشند و رشد منطقی فرهنگ منفصل می‌شود... هنگامی برآورد مایحتاج اولیه تمامی هدف زندگیت ‌شد، در صف نان ایستاده‌ای، برای خرید کوپن برنج روزشماری می‌کنی... و بیکاری! آن روز شاید دوباره برگردی و متن «ادواردو» را بخوانی. شاید تسکینی بر دل زخمیت شد، شاید هم لعنتی به خودت و حماقت فرستادی!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* ادواردو گالیانو متن ذکر شده را احتمالا در دوران تبعیدش، پس از کودتای نظامی /آمریکایی در کشورش اروگوئه نوشته است!

قابل توجه است که شاخص‌ اصلی کار گالیانو نقد «استعمار قدیم و جدید» در آمریکای لاتین است!

اما اکنون چند سطر از متن جدا شده ‌او، در یک برهه تاریخی در کشوری دیگر، به ابزار عبودیت و تسلیم‌طلبی برابر تهاجم نظامی همان قدرت استعماری مبدل می‌شود.

اگر این سرنوشتی غریبی برای یک متن نیست، پس چه هست؟

سگ‌های شکاری منطقه در پی اسد

2011-12-05T13:07:00.001+03:30

وقتی خواندم امیرنشین قطر گفته‌ هزینه (میلیاردی) حمله نظامی به سوریه را تقبل می‌کند، فکر کردم لابد خبرگزاری‌های ایران سخنانش را تحریف کرده‌اند! مگر می‌شود در دنیای امروز، با این "افکار عمومی" و "جامعه بین‌الملل" که مرتب سرکوفتش را به ما می‌زنند، کسی روز روشن بیاید پا روی تمامی قوانین رسمی و عرفی دیپلماسی بگذارد.‌ به شیوه غرب وحشی برای سرنگونی حکومت قانونی کشوری دیگر جایزه تعیین کند!؟

این حمد بن خلیفه که برای سر بشار اسد جایزه تعیین می‌کند کیست؟ در ویکی پدیا می‌خوانیم:

حمد بن خلیفه آل ثانی (زاده ۱ ژانویه۱۹۵۲) امیر کشور قطر دارای سه همسر عقدی می‌باشد.
در سال 1971 از فرهنگستان نظامی سلطنتی سندهرست در انگلستان فارغ التحصیل شده است. با حفظ سمت ولیعهدی وارد ارتش شد و به درجه ژنرالی رسید. هنگم جنگ کویت در سمت وزیر دفاع قطر همکاری تعیین کننده‌ای با آمریکایی‌ها در حمله به عراق داشت. در 1995 با یک کودتای نظامی پدرش را که در سویس اقامت داشت برکنار کرد.

قطر مهمترین متحد ایالات متحده در منطقه خلیج فارس است. غربی‌ها امیر قطر را رفرمیست قلمداد می‌کنند. چرا که قطر در سال 1999 به عنوان نخستین کشور حوزه خلیج فارس به زنان حق رای‌داد و سپس در سال 2003 طرح جدیدی از قانون اساسی ارئه کرد و مجلس شورا به رسمیت شناخت. اما در حقیقت هر دومورد یاد شده از حد نوشته‌ای بر روی کاغذ فراتر نرفته است! در قطر تاکنون نه انتخاباتی برگزار شده و نه مجلسی برپا گردیده است!

شما این جرثومه را بگذارید کنار بشار اسد. کدام یک را ترجیح می‌دهید؟

نکته‌ مشترکی در زندگی‌نامه این شیخک‌ها جلب توجه می‌کند. تقریبا همگی در کالج‌های نظامی انگلیس و آمریکا تحصیل کرده‌اند. گویی بیشتر از آن که حاکم مردم خودشان باشند، سگ‌هایی هستند که استعمار برای حفاظت منافع خود تربیت کرده و به منطقه فرستاده است. این روزها بوی شکار به مشامشان رسیده، از این روی صدای پارسشان بلندتر است.

این هم دو نمونه دیگر از هم پالکی‌هایش:

قابوس بن سعید سلطان کشور پادشاهی عمان است. وی در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۰ در شهر صلاله زاده شد.
سلطان قابوس در سن ۱۶ سالگی بدستور پدرش سلطان سعید بن تیمور به انگلستان فرستاده شد و به مدت دو سال در فرهنگستان نظامی سلطنتی سندهرست آموزش دید. در مرحله دوم و در یک مسافرت گردشی و آموزشی در ارتش پیاده هنگ زرهی انگلیس خدمت نمود. سپس در مرحله سوم در تشکیلات ستاد ارتش آلمان غربی نیز خدمت نمود. پس از برگشت از آلمان و در مرحله چهارم دوره علوم مدیریت حکومتی را در انگلستان گذراندند. سپس به زادگاه خود باز گشتند.

حمد بن عیسی آل خلیفه پادشاه بحرین از سال ۲۰۰۲ است.
او فارغ التحصیل دانشکده افسری Leys School همپشایر انگلستان در سال ۱۹۶۸ و Fort Leavenworth کانزاس آمریکا در سال ۱۹۷۲ است.[۲]

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اطلاعات را از سایت ویکی‌پدیا برداشته‌ام

مونس این روزهای من: نامه نامجو

2011-12-04T13:06:00.001+03:30

تفاوت میان تسخیر دو سفارت و مسئله مهدی بازرگان

2011-12-03T14:01:00.001+03:30

برای نیروی مردمی یک معیار اصل است: «مشارکت مردم!»
"هر عمل سیاسی باید به مشارکت بیشتر مردم در امور منجر شود!"

همین خود می‌تواند شاخصی باشد برای تبیین رویداد‌ها، منجمله دو "سفارت گیری" در تهران:

پس از انقلاب آقای مهدی بازرگان* نخست‌وزیر موقت در صدد فرستادن مردم به خانه‌ بود. ترجیح می‌داد مردم در سیاست دخالت نکنند. پس از این که او را سرکار آورده‌اند بروند پی کارشان.

چرا؟ زیرا اهداف سیاسی آقای بازرگان خلاف خواسته‌ی مردم بود. مردم چه پیش از انقلاب و چه پس از آن، شعار (درست یا غلط) ‌مرگ بر آمریکا را می‌دادند. بازرگان به عنوان منسوب اراده مردم، موظف بود به خواسته آن‌ها احترام بگذارد.

اما برعکس، نخست‌وزیر موقت تصمیمی خلاف این اراده داشت و به همین سبب حضور مردم را «مزاحمت» تلقی می‌کرد.

بازرگان گفت: باران خواستیم اما سیل آمد! باران رحمت برای بازرگان مسلما همانا نشستن بر مسند نخست‌وزیری بود. و سیل وجود خود مردم در صحنه سیاست.

آن روزها دانشجویان خط امام با عملی که در جای خود سرشار از خلاقیت سیاسی بود، با منش سیاسی بازرگان مخالفت کردند. این که آیا پایبند نبودن به قوانین دیپلماتیک درست است یانه، و یا این که قضایا بعد چه سیری یافت و جمهوری اسلامی به چه راهی رفت... همه حرفی دیگر است و داستانی دیگر.

امروز عد‌ه‌ای که هیچ حقی برای مردم قایل نیستند، و چه بسا بسیاری از آن‌ها به موقعش برای خفه کردن اعتراضات مردم به خیابان هم بیایند، در جامعه‌ای که نهاد‌های منتخب (نیم بند) روز به روز بی‌ارزش‌تر می‌شوند، می‌روند و با (اذن) به همدلی جناح‌های از حکومت، سفارت کشور انگلیس را اشغال می‌کنند. در آن جا به بزن و بشکن و دله دزدی هم دست می‌زنند.

حال کدام آدم عاقلی می‌‌تواند این دو رویداد را، فقط از آن روی که کلمه «سفارت‌خانه» در هردو مشترک است، همانند بداند!؟

-این هم در ویکی پدیا: بحران گروگان‌گیری در سفارت آمریکا

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* برای شناختن نخست‌وزیر موقت خواندن نامه او به شاه بس روشنگر است. از یک طرف سادگی بازرگان به عنوان یک سیاست‌مدار، می‌توانست فاجعه‌بار باشد. از طرف دیگر شیوه او برای حل و فصل مشکلات، که نشان می‌دهد ایشان فاقد هرگونه اراده جدی برای دست زدن به تغییرات واقعی در جامعه بود و هیچ علاقه‌ای نیز به مشارکت مردم در امور نداشت.

کنار گذاشته شدن بازرگان اجتناب‌ناپذیر بود. مگر می‌شود بر امواج یک انقلاب وسیع توده‌ای بر اریکه قدرت بنشینی، اما در برابر خواسته‌ توده‌های مردم حساسیت نداشته باشی؟

نامه محرمانه مهندس بازرگان به شاه (كه ابراهيم يزدی پس از گذشت 29 سال آن را در اختيار رسانه ها قرار داد!)

اعليحضرت سابق آقاي محمد رضا پهلوی
اگر هميشه از من صراحت ديده ايد كه تلخ بوده است فكر می كنم هر دفعه نيز روشن شده است كه گفتارم خالي از صداقت و حسن نيت نبوده، و درست از آب در آمده است. حالا هم می خواهم پيشنهادی بدهم كه به خواست خدا خير بزرگ براي همه و از جمله شما و شهبانو در دو دنيا خواهد داشت.
در برابر وضع وحشتناك حاضر و مساله لاينحلي كه گروگان گيري اعضا سفارت آمريكا و سر سختی طرفين دعوی بر سر استرداد شما بوجود آورده است و می رود كه خدای نخواسته عالمی به آتش و مرگ كشيده شود بياييد يك ژست عالی تاريخی و در عين حال ساده انجام دهيد: اعلام مراجعت به ايران برای حضور و دفاع خود در محاكمه بنماييد، كليد نجات مملكت و باز شدن گره كور بين الملل و همچنين آزادی وجدانتان و خروج از وحشت حاضر بدست شما است.
به خاطر هموطنان و برای اثبات دوستی و خدمتگزاری به آنان و به شريعت كه هميشه مدعی بوده ايد اين كار را بكنيد و بی درنگ هم بكنيد. گروگان ها آزاد خواهند شد، مردم آمريكا كه نمی گذارند دولت شان شاه را تحويل بدهد راضی و خلاص خواهند شد.
حمله به ايران و هرگونه مشكلات و مصائب احتمالی مرتفع می شود. اروپا و آسيا از نگرانی بيرون مي آيند و بالاخره شهرت جهاني و افتخار خدمت بي نظيری كه كفاره ای از گذشته و آبرويی براي آينده خواهد بود می خريد . چه بسا همين عمل تاثير بر دلها و در محكوميت شما داشته باشد. در هر حال من پيشقدم در تقاضای تخفيف و كوشا براي اخذ گذشت خواهم بود.
روسای كشورها نيز چنين وساطت خواهند كرد. اين را هم بدانيد كه در صورت خودداری از چنين شهامت مردانه وضع مردم ايران و دنيا طوری نيست كه به سلامت و به سلطنت بر گرديد. عاقلانه ترين و خوش عاقبت ترين راه حل همان است كه عرض كردم، خداوند ارحم الراحمين است و در توبه و سعادت را به روي بندگان باز گذاشته است.
مهدی بازرگان / تهران نهم آذر ماه 1358

برای بارآوری بیشتر ویکی‌پدیای فارسی

2011-12-02T15:45:00.001+03:30

...چیزی که خیلی آزار دهنده است کمبود منابع اطلاعاتی مهم به فارسیه. وقتی راحت میشه همون منابع رو به انگلیسی یا حتا عربی خوند ولی اثری از زبان فارسی نیست...

این حرف‌ یکی از دوستان در پلاس بود و نقطه اولیه حرکت ما.

ماجرا از این جا شروع شد که متوجه شدیم «زینب پاشا» در ویکی‌پدیای فارسی صفحه‌ای ندارد. یکی از دوستان پس از مطرح شدن موضوع برای زینب پاشا صفحه‌ای درست کرد. بعد فکر کردیم چرا ادامه ندهیم؟

خود من تفریبا در نیمی از نوشته‌های وبلاگم به ویکی‌پدیا لینک داده‌ام، ‌اما برای پربارتر کردن آن هنوز قدمی برنداشته‌ام، نوشته‌ای آن جا نگذشته‌ام.

از همه دوستان و علاقه‌مندان، از همه کسانی که از ویکی پدیا استفاده می‌کنند یا استفاده خواهند کرد... خلاصه از همه دعوت می‌کنیم هرطور که می‌توانند به این حرکت یاری برسانند. حداقل‌اش اطلاع‌رسانی است. مثلا همین نوشته را کپی کنند یا چه بهتر که خود چندکلام بنویسند تا حساسیت اجتماعی به این جور کارها افزایش پیدا کند.
ویکی‌پدیا مثل ظرف غذای خانواده است که همه به تساوی و بدون پرداخت هزینه‌ای از آن بهره‌مند می‌شویم و باید در فکر پرکردنش هم باشیم. تا در ویکی پدیا مطلبی نگذاریم امکان استفاده از آن وجود ندارد. پدیده ویکی‌پدیا از این نظر سرمشق خوبی برای کار اجتماعی هم هست. برای روی پای خود ایستادن و اسیر توهم یا منتظر ناجی نبودن...

بری همین نصمیم گرفتیم حرکتی در این جهت سامان بدهیم. با آگاهی از این حقیقت که برای این جور کارها باید پوست کلفت داشته باشیم و نفس طولانی و پایندگی!

هدف ما کار با سازماندهی غیرمتمرکز و آزاد است. ایجاد یک پلاتفرم آزاد. در درجه اول می‌خواهیم جایی برای آشنایی و همکاری سامان بدهیم. یک وبلاگ گروهی و یک حلقه کار در پلاس که هر کسی، بدون هیچ محدودیتی عضوش شود.

در این گروه هرکسی می‌تونه در زمینه خاصی که علاقه داره با دیگر علاقه‌مندان آشنا بشه و کار بکنه. یا اگر با مورد خاصی برخورد کرد، مثل همین مورد زینب پاشا، که در ویکی صفحه نداشت، اعلام بکنه تا بچه‌هایی که در اون زمینه اطلاعات دارن دست بکار بشن...

تمام دوستانی که مایل به همکاری یا فقط عضویت در گروه هستند ایمیلشان را بگذارند برایشان دعوتنامه می‌فرستیم.

http://wikifarsi.blogspot.com/

برای تصحیح تاریخ

2011-12-02T14:31:00.001+03:30

دوستی نوشته: "ما ایرانیان در حافظه جمعی خود از چند کشورخاطره خوبی نداریم: امریکا، انگلیس، روسیه..."

حرف‌ ایشان واقعیت کشورهای مستعمره را بازگو می‌کند. اما همه حقیقت نیست. به خصوص در باره روسیه شوری کشور ما (در مجموع) باید خاطره خوب هم زیاد داشته باشد!
در رژیم شاه «تاریخ ایران باستان» وسیله کسب مشروعیت برای یک دیکتاتوری و ابسته به بیگانگان گشت. تاریخ معاصر کشورمان نیز میدان «کمونیست ستیزی» بیمارگونه پهلوی دوم بود و بسیار تحریف شد.
این روزها که "دنیای آزاد" قرار است با هواپیماهای فوق مدرن و بمب‌های هزار کیلویی سراغمان بیاید، بد نیست نگاهی بیاندازیم به رقیب سابق این غول بی‌شاخ و دم.

امری که به عمد مسکوت گذاشته می‌شود این است که ایران از انقلاب روسیه بسیار بهره‌مند شد.

به طبع روسیه کنونی ربطی به حکومت شوروی آن روزها ندارد. نگاه من هم این جا به تاریخ است و ورای روابط دیپلماتیک امروز.

نخستین اقدام شوروی پس از انقلاب اکتبر الغای تمامی قراردادهای استعماری با ایران بود! اما هیئت حاکمه ایران و مهره‌های خودفروخته‌ ترجیح دادند کشور تحت قیومت انگلیس باقی بماند تا مزایای شخصی خویش را حفظ کنند.

فرزندان خلف همان «دوله‌ها» و «سلطنه‌ها» امروز نیز توجیهگر دخالت خارجی هستند...

در این شرایط بازانتشار نوشته روشنگرانه زیر می‌تواند مفید باشد. جهان دیگری ممکن است:

کاملیا همتی

لنین و ایران

....

ـ اقدامات لنین نسبت به ایران پس از پیروزی انقلاب اکتبر

ایران در آستانه انقلاب اکتبر، کشوری نیم مستعمره و فاقد استقلال بود. استقلال اقتصادی ایران از دست رفته بود و دارایی کشور زیر کنترل بانک‌های امپریالیستی و استعماری قرار داشت. «بانک انگلیس» زیر نام «بانک شاهنشاهی» در درجه اول و «بانک روس» در درجه دوم، رمق میهن ما را مکیده بودند. حصار گمرک از میان برداشته شده بود و گمرکات در گرو وام‌های اسارت آور و بی‌ پشتوانه بود. استعمار روس و انگلیس، شریان‌های اقتصاد کشور، وسائل ارتباطی‌ و راه‌های مواصلاتی را در دست خود داشتند و از راه امتیازات گوناگون، دست روی ثروت‌های طبیعی گذاشته بودند.

از لحاظ سیاسی وضع بهتر از این نبود. قرارداد ۱۹۰۷ که میان انگلیس، روسیه و ایران منعقد گردیده بود، ایران را به دو منطقه نفوذ روسیه و انگلیس و یک منطقه "مستقل" در میان آن دو تقسیم کرده بود. ظاهراً این منطقه ای بیطرف بود که در سال ۱۹۱۵ طبق قرار داد محرمانه‌ای میان انگلیس و روس به انگلیس واگذار گردیده بود. در سال ۱۹۱۶ قراردادی به دولت ایران تحمیل شد که در آن امور مالی‌ و نظامی ایران در این منطقه، زیر نظر کمیسیون مختلطی با نام «میکس» قرار می گرفت. طبق این قرارداد، نیروی نظامی ایران ۲۲ هزار نفر می گردید که تحت نظر استادان نظامی انگلیسی‌ و روسی تربیت می شدند و ایران ماهیانه ۲۰۰ هزار تومان برای هزینه‌های جاری این ارتش، وام کمرشکن دریافت می نمود و بدین طریق هرگونه استقلال سیاسی و اقتصادی ایران از دست رفته بود. این قرارداد در شرائطی به امضا رسید که درایران حکومت مشروطه ایجاد و اولین پارلمان در کشور شروع به کار نموده بود.

روز ۲۵ اکتبر ۱۹۱۷ (۷ نوامبر به تقویم جدید)، زحمت کشان روسیه به سرکردگی طبقه کارگر و تحت رهبری لنین، قدرت حا کمه را از دست «حکومت موقت» یعنی‌ نمایندگان «منشویک»‌ها و نمایندگان بورژوازی بیرون کشیده، حکومت شوراها را برپا ساختند.

لنین در اولین خطابیه خود بعنوان صدر «شورای کمیسر های خلق» به تمام زحمتکشان روسیه و شرق چنین اعلام می نماید:

«ما اعلام می داریم قرارداد تقسیم ایران از هم دریده و نابود شده است؛ ازجانب روسیه و دولت انقلابی وی، اسارت در انتظار شما نیست که از جانب درندگان امپریالیست یعنی ازجانب آنهایی است که میهن شما را به مستعمره توهین شده و تاراج رفته خود تبدیل ساخته اند». آقای دکتر نوشیروان کیهانی، مورخ و روزنامه نگار مقیم امریکا در مقاله ای تحت عنوان «لغو قرارداد تقسیم ایران از سوی لنین» که در وب سایت ایشان درج گردیده در مورد این حادثه مهم تاریخی می نویسد:

«از یازدهم تا چهاردهم دسامبر سال ۱۹۱۷ (دهه آخر آذر ۱۲۹۶ هجری خورشیدی)، دولت انقلاب بلشویكی (توده ای) روسیه در چند اعلامیه جداگانه قراردادهای تحمیلی دولت تزاری روسیه به ایران و امتیاز های كسب شده از ایران را لغو و از بدهی های پولی ایران به روسیه صرف نظر كرد.

لنین شخصا در اعلامیه ای كه در ۱۴ دسامبر ۱۹۱۷ به امضای او صادر شده بود، عهدنامه اوت سال ۱۹۰۷ انگلستان و روسیه دایر بر تقسیم ایران به دو منطقه نفوذ و یك منطقه بی طرف میانی و ضمائم محرمانه آن را ساقط از درجه اعتبار اعلام داشت و تاكید كرد كه هرگونه قرادادی كه با استقلال، حاكمیت ملی، تمامیت ارضی و آزادی ایرانیان مغایرت داشته و آن را محدود كند از این لحظه بی اثر و كان لم یكن است و همه را پاره كرده و دیگر وجود خارجی كه بتوان به آنها استناد كرد، نخواهند داشت».

در بحث از اولین تصمیمات و اقداماتی که دولت جوان شوروی ،بلافاصله پس از پیروزی انقلاب اکتبر تا پایان جنگهای داخلی در مورد احیای استقلال سیاسی ایران و رهایی ان از تسلط دول امپریالیستی بعمل آورده، باید از قرارداد معروف ۱۹۲۱ شوروی و ایران نام برد که سند تاریخی بسیار مهمی شناخته شده است.

این قرار داد برگ زرینی در تاریخ معاصر ماست و نمایانگر احساس همبستگی‌ دولت جوان شوراها به رهبری لنین است. نگاهی‌ به بخش‌هایی از این قرارداد، از لحاظ تاریخی آموزنده است. در فصل اول و دوم قرارداد ایران و شوروی جوان، از آن میان چنین آمده است:

«... یک مرتبه دیگر رسما اعلام می‌نماید که از سیاست جابرانه دولت‌های مستعمراتی روسیه ـ که به اراده کارگران و دهقانان این مملکت سرنگون شد ـ نسبت به ایران تعقیب می‌نمود، قطعا صرف نظر می‌نماید. نظر به آنچه گفته شد و با اشتیاق به این که ملت ایران، مستقل و سعادتمند شده و بتوانند آزادانه در دارایی خود تصرفات لازمه را بنماید، دولت شوروی روسیه تمام معاهدات و مقاولات و قراردادها را که دولت تزاری روسیه با ایران منعقد نموده و حقوق ملت ایران را تضییع می‌نمود، ملغی و از درجه اعتبار ساقط شده اعلان می‌نماید».

«دولت شوروی روسیه از سیاست دولت‌های روسیه تزاری که بدون رضایت ملل آسیا و به بهانه تامین استقلال ملل مزبور با سایر ممالک اروپا در باب مشرق معاهداتی منعقد می‌نمودند که بالانتیجه منجر به استملاک آن می‌گردید، اظهار تنفر می‌نماید؛ این سیاست جنایتکارانه را که نه تنها استقلال ممالک آسیا را منهدم می‌نمود بلکه ملل زنده شرق را طعمه حرص غارتگران اروپایی و تعدیات مرتب آنها قرار می‌داد، دولت شوروی روسیه بدون هیچ شرطی نفی می‌نماید. نظر به آنچه گفته شد و مطابق اصول مذکور در فصل اول و چهارم این معاهده، دولت شوروی روسیه استنکاف خود را از مشارکت در هر نوع اقدامی که منجر به تضعیف و محفوظ نماندن سیادت ایران بشود اعلان نموده و کلیه معاهدات و قراردادهایی را که دولت سابق روسیه با ممالک ثالثی به ضرر ایران و راجع به آن منعقد نموده، ملغی و از درجه اعتبار ساقط می‌داند».

نظر به آن چه از قرار داد نقل گردید و مطابق فصول دوم تا چهارم این قرار داد، دولت نو بنیاد شوروی استنکاف خود را از هر اقدامی که منجر به از دست رفتن سیادت دولت ایران و تضعیف این دولت گردد اعلام مینماید. با در نظر گرفتن فصول پنجم و ششم این قرارداد که به جلوگیری از ایجاد قوای مسلح در خاک هر ۲ کشور اشاره دارد آمده است:

«طرفین …. تقبل می‌نمایند که: (۱) از ترکیب و یا توقف تشکیلات و یا دستجات (گروپ‌ها) به هر اسم که نامیده شوند و یا اشخاص منفرد که مقصود تشکیلات و اشخاص مزبور مبارزه با ایران و روسیه و همچنین با ممالک متحده با روسیه باشد در خاک خود ممانعت نمایند و همچنین از گرفتن افراد قشونی و یا تجهیزات نفرات برای صفوف قشون و یا قوای مسلح تشکیلات مزبور در خاک خود ممانعت نمایند. (۲) به کلیه ممالک و یا تشکیلات، قطع نظر از اسم آن تشکیلات که مقصودشان مبارزه با متعاهد معظم باشد نباید اجازه داده شود که به خاک هر یک از طرفین معظمتین متعاهدتین تمام آنچه را که ممکن است بر ضد متعاهد دیگر استعمال شود وارد نموده و یا عبور دهند. (۳) با تمام وسایلی که به آن دسترس باشد از توقف قشون و یا قوای مسلح مملکت ثالث دیگری در صورتی که احتمال برود توقف قوای مزبور باعث تهدید سرحدات و یا منافع و یا امنیت متعاهد معظم دیگر می‌شود باید در خاک خود و متحدین خود ممانعت نماید».

«طرفین ...... موافقت حاصل کردند که هر گاه ممالک ثالثی بخواهند به وسیله دخالت مسلح، سیاست غاصبانه را در خاک ایران مجری دارند یا خاک ایران را مرکز حملات نظامی بر ضد روسیه قرار دهند و اگر ضمنا خطری سرحدات دولت جمهوری اتحاد شوروی روسیه خودش نتواند این خطر را رفع نماید دولت شوروی حق خواهد داشت قشون خود را به خاک ایران وارد نماید تا اینکه برای دفاع از خود اقدامات لازمه نظامی را به عمل آورد. دولت شوروی روسیه متعهد است که پس از رفع خطر بلادرنگ قشون خود را از حدود ایران خارج نما ید«.

مسلما اساس تصمیمات دولت جوان شوروی نه تنها معطوف به استقلال سیاسی و رهایی ایران از چنگال دول استعماری آن روز بود بلکه حقوق اقتصادی ایران و رهایی آن را از قیودی که موجبات غارت این کشور را فراهم کرده بود و امکان آزاد رشد اجتماعی آن را سد کرده بود، دربرمی گرفت. در فصولی از قرارداد ۱۹۲۱ که به طرح مسائل اقتصادی اختصاص یافته ضمن افشای سیاست های دول استعماری، شیوه های گوناگون اعمال این سیاست ها و پیامد های آن را بازتاب می دهد.

توجه خاص دولت جوان شوروی به رهائی ایران از این قیود در فصول هشتم ،نهم بشرح ذیل توصیف گردیده است:

«دولت شوروی روسیه انصراف قطعی خود را از سیاست اقتصادی که حکومت تزاری روسیه در شرق تعقیب می‌نمود و به دولت ایران نه از نقطه نظر توسعه اقتصادی و ترقی ملت ایران بلکه برای اسارت سیاسی ایران پول می‌داد اعلان می‌نماید. بنابراین دولت شوروی روسیه از هر نوع حقوق خود نسبت به قروضی که دولت تزاری به ایران داده، صرف نظر کرده و اینگونه استقراض‌ها را نسخ شده و غیرقابل تادیه می‌شمارد و همچنین دولت شوروی روسیه از تمام تقاضاهای راجع به انتفاع از عواید مملکتی ایران که وثیقه استقراض‌های مذکوره بودند صرف نظر می‌نماید».

«دولت شوروی روسیه نظر به اعلان نفی سیاست مستعمراتی سرمایه داری که باعث بدبختی‌ها و خون ریزی‌های بیشمار بوده و می‌باشند از انتفاع از کارهای اقتصادی روسیه تزاری که قصد از آنها اسارت اقتصادی ایران بوده صرف نظر می‌نماید. بنابراین دولت شوروی روسیه تمام نقدینه و اشیاء قیمتی و کلیه مطالبات و بدهی بانک استقراضی ایران را و همچنین کلیه دارایی منقول و غیرمنقول بانک مزبور را در خاک ایران به ملکیت کامل ایران واگذار می‌نماید. توضیح آنکه در شهرهایی که مقرر است قونسولگری‌های روسیه تاسیس شوند و در آنجاها خانه‌های متعلقه به بانک استقراضی ایران وجود داشته و مطابق همین فصل منتقل به دولت ایران می‌شود، دولت ایران رضایت می‌دهد که یکی از خانه‌ها را مجانا برای استفاده مطابق انتخاب دولت شوروی روسیه برای محل قونسولگری روسیه واگذار نماید».

در فصل دهم این قرارداد با واگذاری بلاعوض خطوط ارتباطی و راههای مواصلاتی و وسایل حمل و نقل دریایی سیاست نوینی در این زمینه ایجاد می نماید. در این ماده، چنین می خوانیم:

«دولت شوروی روسیه، کوشش سیاست مستعمراتی دنیا را که در ساختن راه‌ها و کشیدن خطوط تلگرافی در ممالک غیر برای تامین نفوذ نظامی خود بر توسعه تمدن ملل ترجیح می‌دهد نفی کرده و مایل است که وسایل مراودات و مخابرات که برای استقلال و تکمیل تمدن هر ملتی لزوم حیاتی دارد به اختیار خود ملت ایران واگذارده شود و ضمنا هم به قدر خسارات وارده به ایران به واسطه قشون دولت تزاری جبران شود؛ لهذا دولت شوروی روسیه موسسات روسی ذیل را بلاعوض به ملکیت قطعی ملت ایران واگذار می‌نماید.

الف ـ راه‌های شوسه از انزلی به طهران و از قزوین به همدان با تمام اراضی و ابنیه و اثاثیه متعلق به راه‌های مذکوره؛

ب ـ خطوط راه آهن از جلفا به تبریز و از صوفیان به دریاچه ارومیه با تمام ابنیه و وسایل نقلیه و متعلقات دیگر؛

ت‌ ـ اسکله‌ها و انبارهای مال التجاره و کشتی‌های بخاری و کرجی‌ها و کلیه وسایل نقلیه در دریاچه ارومیه با تمام متعلقات آنها؛

ث ـ تمام خطوط تلگرافی و تلفونی با تمام متعلقات و ابنیه و اثاثیه که در حدود ایران به توسط دولت سابق تزاری ساخته شده‌است؛

ج‌ ـ بندرانزلی (پر) با انبارهای مال التجاره و کارخانه چراغ برق و سایر ابنیه.

در فصل دوازدهم این قرارداد، دولت شوروی داوطلبانه چنین اظهار می دارد:

«دولت شوروی روسیه پس از آنکه رسما از استفاده از فواید اقتصادی که مبتنی بر تفوق نظامی بوده صرف نظر نمود، اعلان می‌نماید که علاوه بر آنچه در فصول نه و ده ذکر شد سایر امتیازات نیز که دولت سابق تزاری عنقا برای خود و اتباع خود از دولت ایران گرفته بود از درجه اعتبار ساقط می‌باشند. دولت شوروی روسیه از زمان امضاء این عهدنامه تمام امتیازات مذکوره را اعم از آنکه به موقع اجرا گذارده شده باشند و تمام اراضی را که به واسطه آن امتیازات تحصیل شده‌اند به دولت ایران که نماینده ملت ایران است واگذار می‌نماید. از اراضی و مایملکی که در ایران متعلق به دولت تزاری سابق بوده محوطه سفارت روس در طهران و در زرگنده با تمام ابنیه و اثاثیه موجود در آنها و همچنین محوطه‌ها و ابنیه و اثاثیه جنرال قونسولگری‌ها و قونسول گری‌ها و ویس قونسول گری‌های سابق روسیه در ایران در تصرف روسیه باقی بماند. توضیح آنکه دولت شوروی روسیه از حق اداره کردن قریه زرگنده که متعلق به دولت سابق تزاری بود صرف نظر می‌نماید».

فصل شانزدهم قرار داد مربوط به ابطال قضاوت کنسولی اتباع روسیه ساکن ایران که در ان حقوق برابر اتباع هر دو کشور در خاک یکدیگر و لغو کاپیتولاسیون و نیز در فصول هیجده،نوزده، بیستم و بیست و یکم، حقوق و استفاده برابر اتباع ایران در امور بازرگانی، ترانزیت کالا، روابط پست و تلگراف و ... می باشد. پیروزی انقلاب اکتبر و استقرار دولت نوبنیاد شوراها به رهبری لنین در همسایگی میهن ما نه تنها موجب ان شد که ایران از خطر اضمحلال کامل سیاسی نجات یابد که از قیود اقتصادی متعددی رهایی یابد. دکتر امیر اعلایی از وزرای سابق می نویسد:

«علاقه ایرانیان به لنین از آن جهت است که این مرد بزرگ نسبت به کشور ما ابراز علاقه کرده و کمک های بزرگی نموده است» و آقای دکتر علی اکبر فیاض، استاد دانشگاه در این باره می گوید:

«ملت ایران خاطره دوستی لنین و کشور او را هرگز فراموش نمی کند؛ زیرا از همان اغاز دست دوستی بطرف ایران دراز کرد و زنجیر های اسارتی را که دولت روسیه تزاری بر دست و پای ما بسته بود از هم گشود».

سخن پایانی

حمایت همه جانبه لنین از انقلاب مشروطیت، مبارزه پیگیر نامبرده علیه ستم روسیه تزاری، دفاع از استقلال و تمامیت ارضی ایران، آزاد کردن ایران از کلیه قیودی که استعمار تزاری بر دست و پای مردم ایران گذاشته بود و پشتیبانی از مردم ایران در مبارزه با استعمار انگلیس، او را در صف نزدیک‌ترین یاران صدیق مردم ایران قرار داد؛ شاعران و ادیبان ایران در این دوران او را ستایش کرده و او را فرشته نجات بخش مردم ایران نامیدند.

نام لنین برای مردم ایران نامی‌ است سزاوار احترام

این نوشتار در بسیاری جاها بویژه در زمینه نشانه گذاری ها از سوی اینجانب، ویرایش شده است.

ب. الف. بزرگمهر

لینک: http://behzadbozorgmehr.blogspot.com/2010/10/blog-post_25.html

عشق گمشده

2011-12-02T14:10:00.001+03:30

آمد نشست در آغوشم گفت می‌خواهم بروم

از بیهودگی،

سرنوشت ناگریز آدمی، جدایی

حدیث‌ها گفت...

دستم به جستجوی اندامش رفت

گم شده بود، می‌خواست یافته شود.

متاسفانه

2011-12-01T15:11:00.001+03:30

می‌توان گفت: تجاوز نظامی به ایران تصمیمی است که اتخاذ شده است. این را از مرزهایی که دیگر رعایت نمی‌شوند می‌توان حدس زد. چه در حد و عمق تحریم‌ها، چه در جنس و نوع پروپاگاندای رسانه‌ای بر علیه ایران و چه در لحن دیپلماتیک. به طور نمونه عربستان که متحد (نوکر) آمریکاست گویا دیگر لزومی نمی‌بیند به فکر آینده روابط خود با جمهوری اسلامی باشد...

حد و مرزها را شکسته‌اند و این آغاز کار است.

آمریکا به طور هدفمند و حساب شده در صحنه بین‌الملل از حکومت ایران مشروعیت زدایی می‌کند. از سوی دیگر با تحریم‌های فلج کننده بنیه اقتصادی و دفاعی کشورمان را می‌شکند تا وضعیت (به زعم خودش) برای حمله نظامی "مناسب" شود.

همزمان، در عرصه رسانه‌ی نیز ایران به عنوان تهدیدی عاجل به اذهان عمومی تلقین می‌گردد.

تحرک دیپلماسی ما اندک، مغشوش و ناامیدکننده است. جمهوری اسلامی همچنان دست و پایش در نزاع‌ جناح‌های داخلی بسته است. به نظر می‌رسد برای سه جریان عمده درون حاکمیت، یعنی روحانیت سنتی، اصلاح‌طلبان و جریان احمدی‌نژد (انحرافی) هنوز کفه رقابت‌های داخلی بر خطر خارجی می‌چربد. حمله به سفارت انگلیس را باید در چهارچوب همین رقابت‌ها معنی کرد.

هرچند، ولی با وجود این

2011-12-01T14:38:00.001+03:30

یـک حـاجــتــم ز وصـل مـیـسـر نـمـی شـود

یـک حـجــتــم ز عـشـق مـقـرر نـمـی شـود

گورکن‌ها در دوسوی

2011-11-30T16:48:00.001+03:30

البته که حکومت ایران مسئول حمله به سفارت انگلیس است!
پول‌های هنگفتی که دولت احمدی‌نژاد صرف تبلیغ افکار "مهدویت آخرزمانی" کرد باید بالاخره جایی تاثیرات خودش را نشان می‌داد؟
سی سال و اندی استفاده ابزاری از یک اقلیت قانون شکن عربده‌جو، برای قلع و قمع مخالفان سیاسی، تحت عنوان "امت حزب‌الله"، "مردم در صحنه"، "دانشجویان خودجوش"... بالاخره باید جایی تاثیر خودش را نشان می‌داد؟
چشم پوشی بر اعمال غیر قانونی خودی‌‌ها درک خاصی از قانون را به جامعه تحمیل ‌کرده است. پس اگر حکومت ایران مسئول اعمال غیرقانونی این جماعت نیست، چه کسی هست!؟

2
کسانی که اشغال ساختمانی در پایتخت کشور خودشان را نبرد حماسی فرض می‌کنند، چه ماهیت سیاسی دارند؟ از کدام جریان فکری هستند؟
آقای احمدی‌نژاد هنوز شخصا در برابر اشغال سفارت انگلیس موضع‌گیری نکرده است. علاقه‌ای به رنجاندن "مردم خودجوش" ندارد. حمله‌کنندگان "حماسه‌‌جو" اتفاقا همان قشر اجتماعیست که هنوز رئیس جمهور می‌تواند بر آن تکیه کند. خودش آن‌ها را پرورانده است. سال‌ها. با لاف‌های گزاف‌ در نشست‌های سازمان ملل، با مصاحبه‌های "شجاعانه" با خبرنگاران خارجی. با تمسخر رقبایش... و با فریب!
این جماعت "جوشی" ملغمه‌ای از بی‌سوادی، عقل‌گریزی، اراده‌گرایی، ایران پرستی، تقدیرباوری و افکار آخرالزمانی است. یعنی همان ارجیفی که روزی مشایی بر زبان آورد.
گروه‌های فشار به میمنت سیاست نابخردانه و غیرمردمی، سال‌ها برای حاکمیت نقش "مردم" را بازی کردند. از این رهگذر خود به "وزنه‌ای" تبدیل شده‌اند. آن‌ها بخصوص در حیطه سیاست خارجی تصورات روشنی دارند. ‌بدون توانایی درک رویدادها و عواقبش، با همان منطقی که برابر مخالف "تهی‌دست" داخلی ‌ایستادند، برای ابرقدرت نظامی تا بن دندان مسلح رجزخوانی می‌کنند.

3
اما در این میان ما هم هستیم. مردمی که می‌خواهند زندگی کنند. درس بخوانند، کار کنند، کودکانشان را از آب و گل دربیاورند، غروب عمرشان را در آرامش به سر بیاورند. جنگ با پروژه زندگی ما در تضاد است. مخالفت با جنگ ربطی به اعتقادات مذهبی یا سیاسی ندارد. برای ما فرق نمی‌کند جمعی "احمق سیاسی" با تصرف ساختمانی در کشور خودمان برای جنگ هیزم فراهم کنند یا عده‌ای حرامی وطن‌فروش در آن سوی مرزها از ارتش بیگانه طلب حمله به ایران را بکنند. نتیجه عمل هردو یکی است. هر دو قبر هموطنان خویش را می‌کنند و پای ارتشی متجاوز را به کشورمان باز می‌کنند.

کوچکترین پرسش ما از فرمانده بسیج

2011-11-30T13:58:00.001+03:30

سردار نقدی در این ویدو مدعی می‌شود آمریکا در محاصره ما قرار دارد و در صورت حمله ایران قادر به دفاع از خود نیست.

ایشان اضافه می‌کند: بسیج کوچکترین پاسخش به تجاوز رژیم صهیونیستی آزادسازی قدس است! (و دوباره تاکید می‌کند) کوچکترین پاسخش!!!
سوالی که (متاسفانه) خبرنگار یادش می‌رود از فرمانده بسیج بپرسد این است: «سردار، پس بزرگترین پاسختان چیست!؟»

ضرب‌المثلی می‌گوید: هرچه را منع کنی به سرت می‌آید.

آن روزها چقدر به خالی‌بندی‌های سخنگوی صدام، محمد سعید الصحاف حندیدیم!؟ اکنون خودمان به همان سوی می‌رویم؟

فرمانده بسیج بهتر است با بیان ابعاد خطر مردم را بسیج کند، یا با گزاف‌گویی‌ و خیالبافی آن‌ها را گمراه سازد، به بیراهه بکشاند؟

تا بدانى كه به چندين هنر آراسته‌ام

2011-11-29T11:38:00.001+03:30

طلب علم

2011-11-29T11:16:00.001+03:30

سینه‌ات مخزن اسرار است و من عطش دانستن دارم!

جنگ، ضرورت یا ماجراجویی‌؟

2011-11-28T17:05:00.001+03:30

آمریکا چرا می‌خواهد به ایران تجاوز نظامی کند؟
به این پرسش ساده کم پرداخته می‌شود. خطر تجاوز نظامی ذهن را به طور خودکار به واکنش دفاعی وامی‌دارد. در مرحله بعد ما به راه‌های پیشگیری از فاجعه می‌اندیشیم. در محضر خطری چنین هولناک حوصله‌ای بهر ریشه‌یابی نمی‌ماند. اما بدون درک درست محرک‌های آمریکا، برخورد درست هم ممکن نیست. به خطا می‌رویم.

حکومت ایران رویارویی دو کشور را اختلاف ایدولوژیک تعبیر می‌کند. آمریکایی‌ها نیز از تقابل ایدولوژیک‌ میان جهان آزاد و رژیم‌های تمامیت‌گرا سخن می‌رانند.
فراسوی نظرات دولتی، نگاه سیاسی جناح‌های اپوزیسیون به مسئله وجود دارد:
غرب‌گراها جمهوری اسلامی را خطر قلمداد می‌کنند و تهدیدات آمریکا را عکس‌العمل جامعه جهانی به بی‌مسئولیت‌های حکومت ایران. نیروهای چپ و ملی آمریکا را تجاوزگر می‌دانند و تهدیداتش را بیش از هرچیز در راستای سیاست سلطه‌گری این کشور تفسیر می‌کنند.
بینابین این دو می‌توان طیفی از نظرات مختلف اپوزیسیون سیاسی را یافت.

یقینا دلایل سیاسی حمله به ایران می‌تواند ترکیبی و چندوجهی باشد. اما علت تمایل آمریکا به جنگ را باید بیش از هرچیز در اقتصاد این کشور جست. علی‌رغم تمامی منزه‌طلبی‌های پلیمیک ایدولوژیک، یک نکته را نبایست فراموش کرد: جنگ در سیستم سرمایه‌داری ناشی از ماجراجویی یا جهان‌گشایی نیست، آن طور که در عهد قدیم بود.
در جامعه مدرن جنگ ابزاری ضروری برای حل مشکلات سیستم است. سرمایه‌داری با کمک جنگ از چنبره‌ بحران‌های دورانی خویش می‌گریزد. بحران‌هایی که هریک به تنهایی می‌توانستند سیستم را از درون فروپاشند.
پیشتر دو جنگ جهانی جوابگوی این ضرورت گشتند. امروز، با وجود تسلیحات اتمی و خطرات ناشی، جنگ‌های منطقه‌ای جایگزین جنگ فراگیر جهانی شده‌اند. دنیا هیچگاه به اندازه امروز درگیر جنگ‌های منطقه‌ای نبوده است!

به عبارتی سرنوشت «حمله به ایران» در کانون بحران اقتصادی کنونی تعیین می‌شود. ترجمان ساده رویکرد «حمله نظامی به ایران» این است که آمریکا (و متحدانش) درصدد ایجاد جنگ محدود منطقه‌ای جدیدی برآمده‌اند.
ایران اگر بتواند با یافتن هم‌پیمانانی، یا به شیوه‌ دیگری (به طور واقعی و جدای از رجز خوانی) خطر تجاوز به ایران را افزایش دهد، یعنی امکان "جنگ محدود" را منتفی و خطر فراگیرشدن جنگ در منطقه‌ای وسیع‌تر را محتمل سازد، می‌تواند غرب را در تصمیم خویش مبنی بر حمله به ایران به تجدید نظر وادارد.
ادامه دارد

يک گفتگوي مکتوب، دو ديدگاه (هدي صابر - علي افشاري)

2011-11-27T07:59:00.001+03:30

از دیالوگ فیلم "کتاب قانون"

2011-11-26T13:24:00.001+03:30

رحمان (داماد): مسلمان دلش برای دوران جاهلیتش تنگ نمی‌شود!

ژولیت (آمنه، عروس تازه مسلمان): نگو رحمان! من در زمان جاهلی هم لحظه‌های خوشی داشتم. این جا بود که نخستین بار تو را دیدم، این جا بود که نخستین بار عاشقت شدم. این جا بود که ایمان آوردم. محمد در جاهلیت برگزیده شد. خدیجه در جاهلیت عاشق شد و علی در جاهلیت زاده شد.

سندروم «وطن فروشی» در نخبگان کشورهای پیرامونی

2011-11-26T00:38:00.001+03:30

ابتدا: هدف این نوشته داوری اخلاقی در باره اشخاص نیست. اما تعارفات بیهوده، به نعل و به سم کوبیدن نیز راه به جایی نمی‌برد. مسائل را با باید نام واقعیشان خواند.

جمله پایین از استاد ارشد جامعه شناسی دانشگاه تهران است در نشریه مهرنامه:

ویتنام 30 سال با غرب جنگید، اما کره جنوبی اصلا مقابله‌ای با غرب نداشت؛ الان کدام پیشرفته‌تر هستند؟

آیا ضرورت دارد برای اثبات نادرستیش نمونه‌هایی بیاوریم از کشورهایی که با از دست دادن حاکمیت ملی به ذلالت افتاده‌اند؟

برای اثبات هر امری می‌توان مثالی سرهم کرد. ابلهانه‌ترین تئوری‌ها را می‌توان با فاکت‌های مجرد تاریخی اثبات کرد:
-آیا استفاده از بمب اتم خوب است؟ جواب: بله. چون ژاپن بمباران اتمی شده و پیشرفته‌تر از ایران است!
این راه ورود به بحث نیست و به ترکستان ختم می‌شود. من بجایش پرسش دیگری مطرح می‌کنم:
چرا یک مقام علمی از شان و اعتبار خود نزول می‌کند و چنین بیاناتی را، به طور کتبی و رسمی، درنشریه‌ای "علمی" درج می‌کند؟ چه موجب می‌شود استاد ارشد جامعه‌شناسی تا این سطح سقوط کند؟
برای پی بردن به علت، نیازمند درک "استاد" هستیم. منظور درک هویت او به معنای شخصیتی ایستا نیست. بلکه درک پروسه‌ای که او را به نقطه‌ کنونی رسانده است!

می‌توان به «وطن پرستی» به عنوان منش سیاسی اعتقاد داشت یا نداشت. من چنین اعتقادی ندارم، ولی مفهوم "وطن" از سیاست فراتر می‌رود. با موجودیت انسان عجین است. وطن بخشی از هویت است. پشت کردن به وطن اغلب نشانه نفرت از خویشتن یا "ازخودبیگانگی" است.

پس خیانت به وطن را بایست در درجه نخست خیانت به «خویش» دانست. کسانی که وطنشان را می‌فروشند، لزوما بابت آن مزدی دریافت نمی‌کنند. دقیقتر: "همه وطن فروشان مزدور نیستند!"

در دنیای پیچیده‌ امروز اغلب "خودحقیربینی" یا دوست نداشتن "خویش" است که به پشت کردن به میهن می‌انجامد.

برگردیم به مورد خودمان. ابتدا ببینیم نگاه نویسنده به وطنش چیست. در متن معرفی‌نامه او در سایت دانشگاه (که یا نوشته اوست یا ماحصل مصاحبه با او) می‌خوانیم:

«آرمانم داشتن يك كشور آباد و مترقى است. كشورى كه من بتوانم در خارج از كشور با غرور و افتخار از آن ياد كنم.»

ملاحظه می‌فرمایید؟ آرمان استاد در باره ایران بلافاصله به "به رسمیت شناخته شدن از سوی دیگری" مرتبط می‌شود. او وطن را آن گونه می‌خواهد که بتواند در برابر "غیر" به آن افتخار کند.

ولی براستی تحت چه ضوابطی می‌توان نزد "خارجی" به وطن افتخار کرد؟ البته بر طبق معیارهایی که خارجی آن‌ها را به رسمیت بشناسند! در حقیقت شخص باید میهنش را از دریچه چشم "غیر" نگاه کند.
استاد در این جا "خود" را از بیرون می‌بیند. به قول زنده یاد هدی صابر* نگاهش «برون‌گرا» است.

معضلی که ما کشورهای استعمار زده با آن درگیریم این است که با چشمان خویش به جهان نمی‌نگریم. برای نگاه خویش اصالت قائل نیستیم. اصل را فقط (و فقط) از مردمک "غیر" تشخیص می‌دهیم.

روشنفکر جهان سوم (به حق یا ناحق) دجار عقده خودکم بینی است. خود را برابر غرب ضعیف و "حقیر" می‌بیند. و این دوری باطل است. یعنی هرچه خود را خردتر می‌بیند بر عقده حقارتش افزون‌ می‌شود و بالعکس.

کم هستند پهلوانانی چون «جلال آل احمد» که یکه و تنها بر پای خود بایستند و از این چمبره خلاص شوند.
باید به معنی واقعی کلمه «پهلوان» بود تا در دور‌انی که روشنفکری معادل "چپ مارکسیست" است، خسی در میقات را بنویسی! حتی اگر من و شما با عقاید جلال موافق نباشیم، ناگزیریم ارزش‌‌های نهفته در کنش او را بازشناسیم!
حالا ببینیم آقای پرفسور خودمان از خویش چه تصویری دارد. دوباره در همان زندگینامه‌ می‌خوانیم:

جوانى كه زمانى آرزو داشته مانند اميركبير به قدرت برسد و صاحب اعتبار و شهرت شود، در مسير زندگى با فاصله گرفتن از نگاه ايده‌آليستى و سوق يافتن به سمت واقع گرايى، تحصيلات عالى و آكادميك خود را در رشته هاى روابط بين الملل و علوم سياسى تا مقطع دكترا ادامه مى دهد و امروزه تا حدود زيادى خود را فردى رئاليست يا واقع گرا ارزيابى مى كند...

این جملات را می‌توان بیانگر نخستین نشانه‌های "شکستن" و فاصله گرفتن از خویشتن ارزیابی کرد. ایشان یقینا آرزوهای دیگری نیز داشته، چون همه ما که داریم و به آن‌ها می‌رسیم یا نمی‌رسیم. کارکرد آرزو هم در بودنش است و نه در رسیدنش.

اما چیزی که جلب توجه می‌کند این است که پرفسور آگاهانه یا ناخودآگاه سرمشق قرار دادن امیرکبیر را مقابل رئالیسم می‌گذارد! چرا؟ سرمشق قرار دادن امیرکبیر چه ربطی به رئالیسم دارد؟ او چه چیز غیررئالیستی در امیرکبیر می‌بیند؟
ممکن است بگویید شخصیتی چون "امیرکبیر" شدن را برای خویش رویایی غیر رئالیستی می‌انگارد؟ اما این طور نیست. امیرکبیر شخصیت داستان‌های جن و پری نیست که استاد در ارتباط با او بگوید "در مسير زندگى با فاصله گرفتن از نگاه ايده‌آليستى و سوق يافتن به سمت واقع گرايى.. امروزه خود را فردى رئاليست يا واقع گرا ارزيابى می‌كند"!

جالب است اگر بدانیم استاد در خارج از کشور تحصیل کرده است. قریب به اتفاق "استادان رئالیست" ما در خارج از کشور درس خوانده‌اند.
ایشان از تجربه سفرش به خارج نکاتی بیان می‌کند که بسیار بسیار روشنگرند. بهتر از این نمی‌شود روند از خودبیگانگی را نشان داد:

...رفتن از محيط علمى ايران به محيط آموزشى فرانسه را به مثابه يك «شوك علمى» مى نامد و در آنجا است كه مى داند تحقيقى هم كه در ايران در درس احزاب سياسى در مورد احزاب سياسى اسرائيل داده تا چه حد داده هاى خام بوده كه جمعبنديهاى نظرى هم نداشته است...

من به این می‌گویم "تولدی دوباره"! به عبارت ساده‌تر پرفسور در اروپا می‌فهمد که تاکنون "کسی" نبوده است! هیچ بوده است. او در فرانسه "خویشتن واقعبین"‌اش را از نو می‌سازد. "تولد دوباره"! این شخص "جدید" همان "غیر"ی است که امروز از ورای نگاه (ناخودآگاه) استاد به میهن ایرانی‌اش می‌نگرد. با چشمان فرانسوی‌ها.
در مقابل ببینید او به اروپا چگونه می‌نگرد:

«من از بچگى عاشق فرانسه بودم و در مورد تاريخ وادبيات آن زياد مطالعه می‌كردم. من با يك رؤيا وارد خاك فرانسه شده بودم. رؤياى انقلاب كبير فرانسه، رؤياى ويكتورهوگو، رؤياى بالزاك. در آنجا مى خواستم خيابانهايى را ببينم كه در كتاب «بينوايان» ويكتور هوگو اسمشان آمده بود. خيابانها هنوز وجود داشت و دوستانى بودند كه مناطق قديمى شهرهاى فرانسه را به ما نشان مى دادند.»

می‌بینید تفاوت‌ زاویه دید پرفسور در نگاه به ایران را با نگاهش به اروپا؟

دردسرتان ندهم. می‌دانید سیر معنوی استاد از خیالپردازی به واقع‌گرایی به کجا ختم می‌شود؟ باورکردنی نیست، اما او پس از اینکه "امیرکبیر" غیرواقع‌گرا را از خویشتن دور می‌کند، در قالب عباس میرزا به جستجوی واقعیت، به جستجوی دلایل "برتری" اروپایی‌ها می‌رود! به شکلی کاملا رئالیستی!

«تمام اروپا را گشتم و با اروپايى ها عجين شدم براى شناخت شان و براى سؤالى كه ۲۰۰سال است در ذهن ما ايرانيان نقش بسته و آن اينكه چرا اروپا پيشرفت كرد و ما عقب مانديم.»

در ذهن او همان سؤالى بوده كه عباس ميرزاى وليعهدى اصلاح طلب قاجارى در گفت وگو با نماينده ناپلئون مطرح كرده و آن سؤال اين است: «نمى دانم اين چه قدرتى است كه شما را بر ما مسلط كرده است. ما ضعيف هستيم و شما قوى. در فنون جنگيدن شما از ما متبحرتر هستيد. مگر آفتابى كه بر شما مى تابد يا خدايى كه بر شما حاكميت مى كند با ما فرق مى كند.»

... نه، من اعتقاد ندارم وطن فروشی مساوی با مزدوری است! حتی اگر نتیجه ‌این دو یکسان به نظر برسد، بسیار اهمیت دارد که تفاوت آن‌ها را ببینیم.
بیش از هرچیز دیگر «ازخودبیگانگی»، «گمگشتگی» و «خودحقیربینی» هستند که موجب می‌شوند نخبگان جهان سومی به میهن (و به خویشتن) پشت کنند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* يک گفتگوي مکتوب ،دو ديدگاه (هدي صابر - علي افشاري)

http://pardeh.blogspot.com/2011/11/blog-post_27.html

پندی برای وبلاگ‌نویسان تنبل

2011-11-25T23:02:00.001+03:30

اگر سال به سال به روز نمی‌کنید و نوشتن برایتان کوه کندن است، با خود موعدی معین کنید که در آن تاریخ به وبلاگ نویسی پایان دهید. مطمئن باشید با نزدیک شدن به زمان خاحافظی، حداقل روزی یک مطلب منتشر خواهید کرد.
کار به جایی می‌رسد که صبح و شب به مطالبی فکر می‌کنید که باید قبل از رفتن حتما نوشت. احساس می‌کنید ضرورت دارد این حرف‌ها را بزنید بعد بروید... بعد حرف‌های "ضروری" زیادتر و زیادتر می‌شوند. اگر قبلا نمی‌دانستید چه بگویید الان نمی‌دانید از کچا شروع کنید.
شاید فقط حرص و آز باشد، چون هرچیز دیگری که بخواهی از آدم بگیری و برایش عزیز می‌شود. دلیل هرچه باشد نتیجه فعال شدن نویسنده است.
یک ماه دیگر قرار است این جا تعطیل شود و از الان عزا گرفته‌ام، بعدش حرف‌ها را کجا بزنم؟
بر خلاف معمول وبلاگ‌نویسان، من دنبال جلب خواننده نبودم. از شما چه پنهان خداخدا می‌کردم کسی نظری این جا نگذارد. جز پیام‌های معدودی از آشنایان، وقتی پیامی زیر نوشته‌هایم می‌دیدم احساس خوبی نداشتم. به نظرم می‌رسید کسی با کفش به خلوت خانه‌ام آمده است.
برای من نوشتن در این وبلاگ ناشی از یک نیاز بود، این را از همان ابتدا می‌دانستم. یک جور تراپی برای حفظ سلامت روحی در جهانی که هرسویش روح را سوهان می‌زند. یک ماه دیگر مانده، باید تا آن روز جایگزینی پیدا کنم. باید کم‌کم خودم را به ترک عادت بدهم :)

باز هوای وطنم / محمدرضا لطفی

2011-11-25T20:39:00.001+03:30

تک‌نوازی تاز و آواز محمدرضا لطفی

ما چرا شکست خوردیم؟

2011-11-25T17:14:00.001+03:30

در نخستین گام باید اعتراف کرد:

آن چه که ما از احمدی‌نژاد و دولتش گفتیم و دوستان ارزشی ما دوسال بعد به آن رسیدند، بیشتر از هرچیز بر ناتوانی و شکست ما دلالت دارد. احمدی‌نژاد علی‌رغم برنامه‌ی سراپادروغ توانست جمع کثیری را همراه خویش سازد. ما موفق نشدیم واقعیتی را که آشکار بود و به آن یقین داشتیم، طوری که شایسته نیرویی سیاسی است، بیان کنیم و گروه عظیمی از هموطنانمان را، که اغلبشان نیز دیدی "غیرسیاسی" داشتند، متقاعد و همراه سازیم.

ما شکست خوردیم. البته می‌توان علل فراوانی برای توجیه شکست برشمرد و خود را تبرئه کرد. چه بسا اغلبشان درست و قابل درک هم باشند. ولی مفیدتر این است که به ابراز آشکار "شکست" اکتفا کنیم و به وارسی و درس‌های نهفته در آن بپردازیم.

شجاعت در اعتراف و قبول اشتباهات می‌تواند راز سرزندگی سبز باشد. اکنون آن قدر از رویداد‌ها فاصله گرفته‌ایم که بدون هراس به اشتباهات برنامه‌ای و سازمانی «جنبش سبز» بپردازیم:

اهداف تعریف شده تا کجا بر سیاستی واقع‌گرایانه متکی بودند و کدام بخش آن خیالپردازی و بیگانه با جوهر سیاست بود؟

سبز نظر به قدرت سیاسی داشت یا درصدد بود به عنوان جنبشی اخلاقی جامعه را دگرگون سازد؟

مواضع گرفته شده را بازخوانی کنیم. چه امکاناتی در دسترس بود که سود نجستیم؟ چه اقداماتی خطا بودند. چقدر تندروی داشتیم و کجا محافظه‌کار بودیم؟

یکی از موانعی که در درون خود جنبش مانع جذب توده‌های وسیع زحمتکشان شد، عدم موضع‌گیری‌ مشخص و جانبدارانه بود. هیچ جنبش اجتماعی با اعلام این که: «متعلق به همه است» مورد استقبال همه قرار نمی‌گیرد. سبز نیز چون هر جنبش اجتماعی منافع گروه‌ها و طبقاتی را نمایندگی می‌کرد/می‌کند و در این رهگذر در برابر اقشار دیگری قرار می‌گیرد. اما سبز‌ها متاسفانه به "واقعیت طبقاتی" جامعه "مدرن" ایران تن در ندادند.

شاید میرحسین موسوی در این میان یک استثنا بود. «سبز» بدون میرحسین و نگاه طبقاتی او به جامعه یقینا (اصلا) به یک "جنبش" تبدیل نمی‌شد!

اما میرحسین تنها بود. به یاد بیاوریم جناح راست‌ (لیبرال‌ها، اصلاح‌طلبان متمایل به خاتمی، برخی از اطرافیان شیخ شجاع، تحکیم وحدت و...) در مرحله پیش از انتخابات چه فشاری بر میرحسین آوردند. بسیاری از این عزیزان (که خود امروز در زندانند) حتی به تخریب هدفمند موسوی ‌پرداختند، او را به خاطر رویکرد عدالت‌جویانه‌اش "امل و قدیمی" خواندند! یعنی دقیقا همان رویکرد موسوی که در نهایت توانست میلیون‌ها نفر را جذب و به صحنه بکشاند.
ما می‌توانیم وضعیت فلاکت بار اصلاح‌طلبان در انتخابات دهم را در صورت نیامدن میرحسین به خوبی حدس بزنیم.

اما موسوی هرچند موفق به جذب میلیون‌ها ایرانی به صحنه انتخابات گشت، به دلیل نداشتن تشکیلات و سازوکار مناسب در درون خود جنبش، نتوانست نظرات خویش را بر آن حاکم کند. سبزها به قشرهای مرفه، و به اپوزیسیون (راست) خارج از کشور متمایل شدند.

رهبران می‌بایست به طور موکد با راست برانداز، به خصوص سلطنت‌طلبان موضع‌گیری کنند. به طور مشخص از رضا پهلوی بخواهند "دستبند سبزش" را دربیاورد!

پذیرفتن ضمنی و یا بهتر بگویم، عدم طرد روشن و آشکار نیروهایی که فاقد پایگاه اجتماعی نیز بودند، با هوش و درایت سیاسی سازگار نبود. جز مغشوش کردن چهره سبزها و فراری دادن بخش‌های عظیمی از نیروهای بالقوه، ثمری نداشت و بنا به عقل سیاسی کنشی مقرون به صرفه نبود.

"جنبشی برای همه ایرانیان" هرچند می‌تواند شعار سیاسی خوبی باشد، اما برنامه‌ کار سیاسی نیست! جملات زیبا و دلچسب جایگزین واقعیت‌های اجتماعی نمی‌شوند. واقعیت ایران نیز چون هر جامعه مدرنی، تخاصم و تقابل منافع میان طبقات اجتماعی است.

...

ادامه دارد

به مناسبت آغاز به کار تلوزیون فارسی ناشنال جیوگرافی

2011-11-25T14:34:00.001+03:30

National Geographic edition of 1906

ترویج عرب ستیزی به صورت حرکتی مشهود در جامعه مجازی ایران به ابتکار نشریه نشنال جیوگرافی شروع شد.

حدود هفت هشت سال پیش بود. فکر کنم سال 82، که ماجرا همه را غافلگیر کرد. از راست و چپ، از حکومتی و اپوزیسیونی. کسی انتظار نداشت یک نشریه معتبر بدون هیچ دلیل آشکاری نام خلیج فارس را تغییر دهد. حتی مقامات حکومتی بازی خوردند. به جای افشای طرح تفرقه‌انداز نشریه فقط جلوی پخش آن در ایران را گرفتند.

پس از اقدام نشریه مزبور در جامعه مجازی نوبنیاد ایران حرکتی آغاز گشت که به پتیشین‌های پی در پی و ایمیل‌های پایان ناپذیر "ضدعرب" منجر شد، امری که تا امروز همچنان ادامه دارد. در این بین فعالان عرصه عرب ستیزی نیز هر از چندگاهی هیزمی جدید در آتش ‌‌انداختند.

حوالی اکران فیلم 300 "بمب گوگلی" نیز به فعالیت‌های عربستیزانه جامعه آنلاین ایران افزوده گشت.

به ایرانیان این گونه القا می‌‌شد که گویا عرب‌ها تصمیم دارند افتخارات ملی‌شان را از چنگشان دربیاورند. اهداف سازمان‌های امنیتی غرب روشن است: تخریب روابط ایران با همسایگان عربش. همان سیاست قدیمی تفرقه بینداز و حکومت کن استعمار است که همیشه جواب داده و هنوز می‌دهد. به یاری همین زمینه‌سازی‌هاست که امروز می‌توانند اتهام ترور سفیر عربستان را به ریش ما ببندند.

آن زمان همه ما (معصومانه) ‌نشنال جیوگرافی‌ را نشریه‌ای معتبر و مستقل می‌دانستیم که برای معرفی شگفتی‌های کره خاکی و نزدیکی خلق‌های جهان تلاش می‌کند. بخصوص پروژه‌های مردمشناسی مزین به عکس‌هایی استثنایی نشان از سیاستی مردم‌دوستانه می‌داد. اوج آرزوی عکاس یا خبرنگار ایرانی کارکردن برای نشنال جیوگرافی بود/هست.

بعد یک باره با رفتار عجیبی مواجه ‌شدیم که با شناخت ما در تضاد صددرصدی قرار داشت. من خودم یادم است که از رفتار مجله سر در نمی‌آوردم، اما همینقدر می‌‌فهمدیم که یک جای محاسباتم اشکال داشته است...
"رودستی" که ما از نشنال جیوگرافی خوردیم می‌تواند موضوع مطالعه برای نشان دادن چنبره‌ای باشد که کشورهای مستعمره در آن دست و پا می‌زنند.
در نظمی که ما در آن نقش فرودست را بازی می‌کنیم طبیعی است که بازی ‌بخوریم. اصولا فریب دادن کسی که مفعول است، فقط مصرف کننده است ساده است. نه از پروسه شکل گیری و تکامل کالای خریداری شده خبر دارد. نه از محتویات تشکیل دهنده‌اش و نه چگونگی تولیدش را می‌داند. ما چون کودکی که اسباب بازی پرزرق و برقی در دامنش گذاشته‌اند، فقط ذوق می‌کنیم.

در حقیقت، با توجه به سابقه‌ نشنال جیوگرافی می‌بایست می‌دانستیم که مناسب‌ترین رسانه برای طرح استعماری "عرب ستیزی" و ایجاد اختلاف بین ایران و همسایگانش بود.

همان روزها سروگوشی آب دادم و از دست خودم حرص خوردم که چرا نسبت به پدیده‌ای شیفتگی دارم که نمی‌شناسمش! سابقه مجله به بیش از 120 سال پیش برمی‌گردد و ریشه‌های آن به طور مستقیم از "دوران طلایی استعمار" آب می‌خورد.

آن روزها صفت "متمدن" مختص «اروپاییان» بود. مرد سفیدپوست در چنبره کدهای رفتاری اشرافیت (جنتلمنی) نیازهای نامتعارفش (وولگر) را در تصاویر لخت و عور "اقوام وحشی‌" ارضا می‌کرد، بی‌آنکه از پله‌های ادب و فرهنگ نزول کند. چرا که اقوام وحشی آن روزها "آدم واقعی" به حساب نمی‌آمدند. مجله در حقیقت یک نوع «باغ وحش انسانی» برای چشم چرانی اروپایی‌ها بود.

"انجمن جغرافی" که مجله را چاپ می‌کرد به طبع فقط برای ارضای نیازهای جنسی "غیرمتعارف" اشراف‌زادگان سفیدپوست تاسیس نشده بود. نقش این سازمان را باید در اهمیت "جغرافی" در سیستم استعماری بازشناخت. در زمانه‌ای که کشیدن نقشه اراضی خارج از اروپا به معنی مالکیت بر آن اراضی محسوب می‌گشت. اروپایی‌ها با کوبیدن میله پرچشمان در زمین، مالک آب و خاک اقوام دیگر می‌شدند. با مردم و معادنش.

جغرافیا همیشه علم مورد علاقه استعمار بوده است.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در ویکی پدیا در باب این نشریه می‌خوانیم:

The national geographic Society در سال 1888 در شهر واشنگتن تاسیس شد. ریاست جمعیت را شخصی به نام Gardiner Greene Hubbard بعهده داشت. او پدرزن گراهام بل مخنرع تلفن و از بنیان‌گذران شرکت مخابراتی بل بود.

جمعیت ماهنامه‌ای به نام National Geographic را انتشار می‌داد. هدف انتشار نشریه آشنا کردن مردم عادی با جغرافیا تعریف شد.امروز نشریه مزبور به بیش از بیست زبان و 10 میلیون نسخه منتشر می‌گردد. "جمعیت جغرافی" از همان آغاز به کار پروژه‌های کتشافی در کشورهای دست نخورده جهان را پشتیبانی مالی می‌کرد.

دنیا با تو روشن‌تر است

2011-11-24T15:48:00.001+03:30

دوست داشتم فقط از تو بگویم. لب کنار گوشوارت بگذارم و نجوا کنم. جای نسیم...

اما توفان به پاست! آرامش نخواهیم یافت، می‌دانم.

ایران به خود حمله نظامی کرد؟

2011-11-24T15:16:00.001+03:30

جناب آقای میرفطروس را من چندسال پیش در همین وبلاگ معرفی کرده بودم. زمانی که ایشان یک پا مصدق شناس شده بود. لب مطلبش این بود که مصدق خودش می‌خواست برعلیه‌اش کودتا شود. البته لفظ کودتا را هم درست نمی‌دانست. می‌گفت مردم بر علیه مصدق شوریدند...

هادی خرسندی در باره نظرات همین شخص به طنز گفت: «مصدق خودش برعلیه خودش کودتا کرد.» اولبرایت وزیر امورخارجه آمریکا بابت کودتای آمریکایی 28 مرداد از آمریکا انتقاد کرد، اما میرفطروس همچنان تکذیب می‌کرد...

او آن روزها در برابر منتقدان قیافه مظلومانه و "برمامگوزید"ی می‌گرفت. می‌گفت: من تاریخ‌دانم و مرا به سیاست کاری نیست!

این روزها ایشان البته چهره دیگری یافته است. دیگر تاریخ دان نیست. به عنوان ... نمی‌دانم به چه عنوانی باید خطابش کرد، از ارتش بیگانه طلب بمباران کشور را می‌کند.
در پاسخ به این رذالت آشکار آقای صمدانی ریاست دانشگاه "American Global University" دکترای افتخاری آقای میرفطروس را لغو می‌کند.
حالا بیا و ببین میرفطروس چه کفی به دهان آورده است! می‌گوید:

«کسانی که بانقابی ازصلح طلبی ،حملهء هدفمند به«ستادهاوپایگاه های سرکوب رژیم اسلامی» را با«حمله به ایران» خلط واشتباه می کنند،کسانی هستندکه به مردم دروغ گفته اندو هنوزنیز دروغ می گویند۱: کسانی که«اندیشه» و«راه»شان از«چاه»وفاضلآب های جمهوری اسلامی سردرآوُردو با «انقلاب شکوهمند اسلامی»شان،گوری برای ملّت ما کَندند که سرانجام،همهء ما در آن خُفتیم! .«کارل پوپر»، این دسته از«روشنفکران» راکه با اندیشه های خویش، عملاً در خدمت خودکامگان قرار داشته و راهگشای حکومت های جبّار بوده اند، «پیامبران دروغین» نامیده وآلودگی کلام آنان را « بسیار بسیار خطرناک تر از آلودگی هوا» دانسته است۲ +

نه این که آمریکا منتظر عو عو این سگان باشد تا به ایران حمله کند! نه، او منافع خود را می‌جوید و اگر اقتضا کند بمباران که هیچ، لشکرکشی می‌کند و خاک ایران را هم مثل ویتنام در توبره می‌کشد. حد و حدود عملیاتش را به یقین از میرفطروس نمی‌پرسد.

اما امثال میرفطروس امیدوارند از این قصابی خونین تکه استخوانی نصیبشان شود. برای همین است که تاآرامند، زوزه می‌کشند.

من هم این چند کلام را این جا گذاشتم، برای میرپطروس‌های بعدی که بعد نگویند ایران خودش خودش را بمباران کرد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از میر فطروس به علت حمایت از حمله به ایران، سلب دکترای افتخاری شد

http://enghelabe-eslami.com/%D8%A2%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D9%86-%D8%A7%D8%AE%D8%A8%D8%A7%D8%B1/18264-2011-11-23-15-50-09.html

دودوزه بازی یک ابله سیاسی

2011-11-24T13:44:00.001+03:30

آقای کاظم علمداری تصمیم دارد از حمله نظامی آمریکا به ایران دفاع کند، اما جرات نمی‌کند. به جایش می‌آید با حمله اسرائیل به ایران مخالفت می‌کند با توپ و تشر فراوان به طرفداران (فرضی) حمله نظامی اسرائیل می‌گوید چنین اقدامی جنایت است و با دخالت بشردوستانه آمریکا (که عملی مشروع است) تفاوت دارد!

ایشان با شمشیر چوبین به مبارزه با خطری موهوم و غیرواقعی می‌رود تا خطر واقعی را پنهان کند. به آن مشروعیت بخشد.

اگر در این لینک به مصاحبه آقای علمداری و اکبر گنجی هم گوش دهید، مثل من متوجه می‌شوید که علمداری آدمی است با هوشی متوسط، ذهنی غیرمنسجم و ادله‌ای پادرهوا. اما ایشان علی‌رغم این هوش متوسط، یا شاید به خاطر همین هوش متوسط، معتقد است می‌تواند سر میلیون‌ها انسان را شیره بمالد و خاک در چشمشان بپاشد.

من همیشه خدا را شکر کرده‌ام که خیانت‌کاران به کشورم از زمره بی‌شعوران و بدنامان این آب و خاک هستند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

کاضم علمداری: "حمله نظامی اسرائیل" و "مداخله بشردوستانه" ربطی به هم ندارد!

...حمله نظامی اسرائیل به ایران هیچ ارتباطی با «مداخله بشردوستانه» ندارد و اگر رخ دهد یک عمل غیرقانونی و یک جنایت است، و باید پیشاپیش نسبت به عواقب آن به اسرائیل و متحدینش هشدار داد...

http://www.iran-emrooz.net/index.php?/politic/more/33007/

توپ تانک مسلسل یا وحدت ملی؟

2011-11-23T23:26:00.001+03:30

باید به بسیاری از دوستان ارزشی که این روزها مشغول به اشتراک گذاشتن عکس موشک یا تصویر سرداران سپاه هستند گفت برادران! عکس این‌ اجسام و اشخاص فاقد هرگونه ‌تاثیر می‌باشد و کارآیی‌ آن‌ها در میدان جنگ خواهد بود که (فارغ از توانایی‌ها و ضعف‌ها) امیدواریم کشورمان دوباره روی نحس جنگ را نبیند!
امیدی که متاسفانه می‌رود به یاس تبدیل شود. پس حداقل بگذارید با آمادگی به پیشواز خطر برویم! تحرک سیاسی و عمل خلاقانه امروز می‌تواند ارزشمند‌تر از جانبازی‌‌های فردا در میدان جنگ باشد.
اما ما فقط شاهد عکس‌العمل انفعالی هستیم. در سطح پایینی‌ها که همخوان کردن عکس‌ها را گفتیم. آن بالا هم وضع همین است. فلان مقام آمریکا تهدید می‌کند و فلان مقام ایرانی جوابش را می‌دهد. فلان مقام اسرائیل حرفی می‌پراند فلان مقام ایرانی مشت محکمی حواله‌اش می‌کند.

یکی از ابتکارات می‌توانست به طور نمونه فعال کردن دوباره پروژه "گفتگوی تمدن‌ها"ی خاتمی باشد. چنین حرکاتی حتی اگر موفق به ایجاد شکاف میان بخش‌های جنگ طلب هیئت حاکمه آمریکا با محافظه‌کارانش نشود، یا اگر نتواند میان آمریکا و اروپا شکاف کوچکی ایجاد کند، و یا به تقویت مواضع متحدان در حمایت از ما یاری رساند، لااقل دستکاری مفید برای کار رسانه‌ای و تاثیر بر افکار عمومی بین‌المللی به دست دیپلماسی ایران می‌هد.
من هم به "گفتگوی تمدن‌ها" به عنوان شیوه حل و فصل مسائل (و منافع) میان کشورها اعتقاد ندارم. بحثش مفصل است، اما فارغ از اختلافات سیاسی و شخصیت‌ها، این‌ پروژه (که پول بیت‌المال هم پایش خرج شده) بخشی سرمایه بالقوه دیپلماسی کشور به حساب می‌آید.
اما آیا شما زمینه چنین مانورهایی را در میان حکومتیان می‌بیند؟ آن چه دست و پای مسئولان را بسته و کشور را در برابر تهدیدات خارجی فلج کرده است یک آفت بیشتر نیست: "انحصارگرایی"!
اسرائیل و آمریکا نیز با بهره‌جویی از وضعیت موجود تصمیم به دخالت نظامی گرفته‌اند. اگر همین امروز (آرزو بر جوانان عیب نیست) آشتی ملی در کشور صورت بگیرد، حمله نظامی به خودی خود منتفی خواهد شد!
خاتمی گفت: "در مقابل دخالت خارجی، اصلاح طلب و غیراصلاح طلب مقابله خواهند کرد " آیا حرف او بازتابی داشت؟ جواب درخوری از این سوی دریافت کرد؟

مردم متحد سرچشمه خلاقیت و ابتکارند. انحصارگرایی جز پراکندگی و در نهایت شکست برای همگی ما به بار نخواهد ‌آورد. اکنون دیگر مسئله برتری یافتن بر رقیب مطرح نیست. صحبت بر سر بودن یا نبودن است. از جنگ جهانی دوم (و اشغال ایران) تا کنون تمامیت ارضی و حاکمیت ملی کشور در معرض چنین خطری قرار نداشته است.
این وضعیت برای ما که کنار گذاشته شده‌ایم، و با وجود این دست یاری دراز می‌کنیم (چرا که وطنمان را دوست داریم) تاسف آورتر است.
تاسف‌آور است که نزدیک شدن فاجعه را ببینی و دستت بسته باشد. زبانت بسته باشد. وبلاگت بسته باشد. دوستانت در زندان باشند...
تاسف‌آور مسئولینی هستند که مسئولیت کشور را برعهده گرفته‌اند به خاطر حفظ پیش‌پا افتاده‌ترین منافع آنی خویشتن از ایجاد حرکتی فراگیر و ملی، آن طور که متناسب با ابعاد فاجعه باشد، جلوگیری می‌کنند.
به سوی دوزخ روانیم و اراده‌ای جدی یا تلاشی در خور از سوی حکومت‌گران دیده نمی‌شود. انرژی مردم دلسوز یا در بحث‌های انحرافی یا در همخوان کردن تصاویر توپ و تانک در شبکه‌های اجتماعی سوزانده می‌شود...
فاجعه دم به دم نزدیک می‌شود. هنوز فرصتی هست. وقتی تحریم‌ها گرسنگی و مرگ را آوردند، وقتی شیرازه اجتماع از هم پاشید، دیگر دیر است. هنگامی کودکان ما نیز چون کودکان عراقی از گرسنگی و بی‌دارویی مردند، آن گاه فرود بمب‌ها و موشک‌ها ناگزیر خواهد شد. همانگونه که در عراق روی داد.
هنوز فرصتی هست. هنوز فرصتی هست؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

میرحسین موسوی بارها بر نقش "انحصارگرایی" در آسیب‌پذیر ساختن امنیت ملی کشور سخن گفت. این واقعیتی است که امروز به وقوع پیوسته است امروز دهمین ماه حصر غیرقانونی این انسان میهن‌دوست است!

گویا رفسنجانی نیز چند روز پیش درهمین راستا حرف زد: آشتی ملی و دست برداشتن از سیاست حذف رقیب تنها راه موجود برای حل مشکلات کشور است...

http://www.rahesabz.net/story/45240/

انتخاب علیا (لحظات سترگ یک مبارزه)

2011-11-22T12:00:00.001+03:30

این نوشته را مانند یک فیلم بخوانید و مجسم کنید:

دختر تصمیمش را گرفت. باید پا به میدان مبارزه می‌گذاشت. بیش از این سکوت جایز نبود. دوربین را گذاشت روی سه پایه. تصویر را تنظیم کرد. روبروی دوربین ایستاد و مونیتور را چرخاند سمت خودش.

نفس عمیقی کشید تکمه ضبط را زد و بعد دست برد به باز کردن دگمه‌های مانتو. یکی، دوتا، سه تا. دستانش می‌لرزید اما به خود قوت قلب داد. هر شش دگمه را یکی پس از دیگری گشود. مانتو از تنش سرخورد افتاد زمین. به تصویر خودش در مونیتور نگاه کرد.

صدایی زنانه، خوش آهنگ و اغواگر، به گوش رسید: علیا! می‌خواهی به مبارزه ادامه دهی؟

می‌خواست! پس دست برد پیراهن را درآورد.

صدا پرسید: چه می‌کنی!؟

تصویر علیا در مونیتور پاسخ داد: مبارزه برای آزادی! تا پای جان!

شلوار میان پاهایش بر زمین افتاد.

علیا به تصویر برهنه در مونیتور نگریست. احساس ناراحتی می‌کرد. به طور ناخودآگاه حرکتی کرد تا بدنش را با دست بپوشاند. ولی نه. او پای به میدان مبارزه گذاشته است.

(در این جا تصاویری از رقص «استریپ‌تیز» همراه با موسیقیدر یکی از کافه‌های لاس وگاس مونتاژ می‌شود.)

دختر لحظاتی دچار تردید می‌شود. چهره آفتاب سوخته نخل کاران کناره رود نیل را مجسم می‌کند که از خشم و غیرت می‌جوشند. چهره تروتمیز خبرنگاران اروپایی را مجسم می‌کند که او را در حد رب‌النوع آزادی ستایش می‌کنند.

صدا (اغواگرانه): به راستی کدام یک را باید برگزید؟

همگام با موسیقی (استریپ‌تیز) در چند برش تصاویر دوباره تکرار می‌شوند: صورت عرق آلود دهقان مصری؟ چهره خشمگین زن محجبه؟ چشمان آبی و صورت‌های آرام خبرنگاران؟

همزمان گویند زن به شیوه مسابقات تلوزیونی یا عشوه و ناز می‌پرسد: کدام یک را انتخاب می‌کنی علیا!؟ دروازه دوزخ را؟ یا دروازه شهرت را؟

علیا دست می‌برد و شورت را هم پایین می‌کشد.

دخترک در عرض چند دقیقه به یکی از چهره‌های پیشرو مبارزه مدنی تبدیل شده بود. به خبر اول خبرگزاری‌ها. جایی ایستاد که سیاستمداران سپیدموی اپوزیسیون پس از عمری مبارزه آرزویش را دارند.

مشکلات مصر در برابر عمل متهورانه علیا بی‌رنگ‌وبو می‌نمودند. گرانی، معضل بی‌سوادی، تحصیل رایگان، ازدواج اجباری دخترکان خردسال روستایی، قراردادهای اجباری و بیگاری کشیدن از کارگران فصلی، فشار روزافزون بر نمایندگان سندیکاها، واردات بی‌رویه محصولات کشاورزی و ورشکستی دهقانان مصری، شیوع فساد و رشوه‌گیری در دستگاه دولتی، انتخابات دروغین، حضور نظامیان در تمامی ارکان زندگی شهروندی... این‌ها همه و همه مشکلات درجه دوم شدند. مردم با مشکل دیگری دست و پنجه نرم می‌کردند. فضای سیاسی تا ماه‌ها تحت‌الشعاع اندام دختر بود.

برهنگی یا حجاب، مسئله این است!

علیا همانند دیگر ستارگان "یوتیوبی" چند صباحی مرکز توجه رسانه‌ها قرار خواهد گرفت. اما آیا جامعه مصر هم گامی به دمکراسی نزدیک‌ شده است؟

خبرنگار فرانسوی پس از ارائه پرتره‌ای جانانه از علیا، چنین نتیجه گرفت: با چنین دخترکانی و با وجود نظامیان سکولار در مصر این کشور یقینا رو به ترقی و تمدن دارد.

شناور در آسمانِ آبی

2011-11-21T12:28:00.001+03:30

سحرگاه همراهان خفته را ترک کردم و در گردشی صبحگاهی یافتمش. در پس تپه پیش رویم چهره گشود. آرام و پاکیزه، طوری که آسمان در دامنش نشسته بود.
کنار درخت ایستاده‌ام و اوقاتی طولانی به تصویر درخت نگاه کرده‌ام. خود را نیز در او بازیافته‌ام.

دلم فشرده شد که خفته‌ی خموش هدیه‌ای‌ ناپایدار بود. همچو سکوت که حتی نامیدنش صفای آرام‌اش را برمی‌شکست.

بر دلت چین می‌افتد. ناآرامی‌ات آشفته‌‌ام می‌کند. خود و تصویرم را...

کم بود، سروکله‌ی پرنده‌ نیز پیدا شد! کاکائی دو قدمی‌ درخت ایستاد به کنجکاوی به تماشا. علی‌رغم سرمای صبحگاهی، زیر نگاه‌ تحسین‌گر‌ پرنده، لباس برچوبرخت درخت آویختم و رفتم پرواز. در آسمان غوطه زدم.

بعدازظهر دسته جمعی رفتیم. کنار دریاچه بساط «پیک نیک»ها برپا بود و سروصدا. لب آب کسی خرده نان‌ سفره‌ را به پرندگان می‌بخشید. پرندگان شکم‌ چران فریاد می‌کشیدند. پرنده چشم چران هم بی‌شک در میانشان.

از جادوی صبح‌ چیزی باقی نبود. اما می‌دانستم آنجاست، رو نهان کرده نگاهم می‌کند، مترصد فرصت.

در انتظار (بازگشت) "گودر"

2011-11-19T12:15:00.001+03:30

برخلاف نظر این کاریکاتور (کار عرفان ق که من از وبلاگ مانی برداشتم) گودری‌ها سالم بودند. زدند ابتدا ناکارشان کردند و بعد بهشان سرم وصل کردند.

در گودر احساس پارتیزانی را داشتیم که در کوه کتل روان بود و به صلاح دید خودش تصمیم می‌گرفت. این جا در پلاس مثل سرباز پیاده نظام شده‌ایم، محصور در پادگان. احساس می‌کنم داریم مرتب دور می‌زنیم و "قدم رو" می‌رویم.

اگر ترس از چماق "توهم توطئه" نبود (که ماشالله همیشه بالای سر آدم هواست) می‌گفتم "بزرگان" گوگل سرباز را بر پارتیزان ترجیح می‌دهند. مگر در ناآرامی‌های لندن یقه "مسنجر بلک بری" را نگرفتند؟

مسئله آزادی

2011-11-18T19:17:00.001+03:30

مهمترین مشخصه نیروهای اقتدارگرا این است که دنیا را به سیاه و سفید تقسیم می‌کنند. برماست که رنگ‌های خاکستری بیناببن را آشکار سازیم.

جهان پیچیده شده است. سرکوبگران و کودتاچیان قدیمی امروزه به جای مخالفت با آزادی، بدل آن را عرضه می‌کنند. آزادی به مثابه کالا. در صورت لزوم می‌توان آن را از خارج نیز وارد کرد. سریع و تروتمیز. به ضرب تانک و جت‌های شکاری فوق مدرن. بسنه‌بندی شده و آماده‌ی مصرف. مخلفاتی ندارد و مناسب برای هرکس و هر جاست. می‌خواهید بروید سفر؟ آزادی یادتون نره!

کالبد کالا شده‌ی "آزادی" در کلمات قصار ترسیم می‌شود. در جمله‌های رمانتیک. اما هرچه دقت کنید از مشکلاتی که در زندگی دست به گریبانید در آن نشانی نخواهید یافت. ارزش‌‌های پا درهوایی به شما عرضه می‌کنند که با غم معاش و گرفتاری‌های مربوطه بیگانه‌ است.

حقیقت این است که «آزاد بودن» و «آزاد شدن» هردو فرایندی اجتماعی هستند. با اهداف "استعمار" همخوان نیستند. بر خلاف ساده‌سازی‌های طرفداران ارتش تجاوزگر ناتو، مسیر آزادی مسیری پیچیده و سرشار از ضدونقیض‌ها است‌.

آزادی بدون ثبات سیاسی یعنی قانون جنگل و به کام توانگران (درندگان) خوش است. آزادی بدون عدالت اجتماعی آزادی گرسنگی خوردن اکثریت و کامروایی چپاولگرانی انگشت شمار است.

مزدوران دولت‌ بیگانه به ما می‌گویند باید در راه آزدی از هرچیز گذشت. اگر ارتشی جهنمی به شما حمله کند و پیروجوانتان را روانه قبرستان کند، اشکال ندارد. می‌گویند ارزش آزادی بیشتر از این حرف‌ها است!

با جملات سانتیمانتال، با عکس کبوترک سفید یا پروانه‌ای ظریف، اذهان مردم را برای انفجار مهیب بمب‌های چند صد تنی آماده می‌کنند. لالایی «آه ای آزادی» را نجوا می‌کنند اما اگر خوب گوش ‌کنیم شعر «پاول سلان» را از لابلای سرودشان می‌شنویم:

شیرسیاه سپیده دمان را به وقت غروب می‌نوشیم
صبح‌ها می‌نوشیم ظهرها می‌نوشیم شب‌ها می‌نوشیم
می‌نوشیم و می‌نوشیم
درهوا گوری حفرمی‌کنیم درهوا تنگ نمی‌آرامیم
مردی درخانه زندگی می‌کند با مارها بازی می‌کند می‌نویسد
می‌نویسد وقتی که آفتاب غروب می کند به آلمان موی طلایی تو مارگارته
می نویسد و ازخانه بیرون می‌رود ستاره‌ها می‌درخشند سوت می‌زند سگانش را می‌خواند
سوت می‌زند یهودیانش را می‌خواند تا گوری حفر کنند در خاک
حال فرمانمان می‌دهد بنوازید و برقصید

شیرسیاه سپیده دمان تو را شب ها می‌نوشیم
تو را صبح‌ها می‌نوشیم ظهر‌ها می‌نوشیم به وقت غروب تو را می‌نوشیم
می‌نوشیم و می‌نوشیم
مردی درخانه زندگی می‌کند با مارها بازی می‌کند می‌نویسد
می‌نویسد وقتی که آفتاب غروب می کند به آلمان موی طلایی تو مارگارته
موی خاکسترپوش تو سولامیت درهوا گوری حفر می‌کنیم در هوا تنگ نمی‌آرامیم

حال فریاد می‌زند تو خاک را عمیق‌تر بکن و تو بخوان و بنواز
دست به سلاح کمر می برد تکانش می‌دهد چشمانش آبیست
تو خاک را عمیق ‌تر بکن و تو همچنان بخوان و بنواز
شیرسیاه سپیده دمان تو را شب ها می‌نوشیم
تو را ظهر‌ها می‌نوشیم صبح‌ها می‌نوشیم به ‌وقت غروب تو را می‌نوشیم
می‌نوشیم و می‌نوشیم
مردی درخانه زندگی می‌کند موی طلایی تو مارگارته
موی خاکسترپوش تو سولامیت با مارها بازی می‌کند

فریاد می‌زند مرگ را شیرین ‌تر بنوازید مرگ استادی از سرزمین آلمان ‌است
فریاد می زند ویولون‌ها را تاریکتر بنوازید پس دود شوید و به بالا بروید
پس گوری درابرها از آن شماست در ابرها تنگ نمی‌آرامید
شیرسیاه سپیده دمان تو را شب ها می‌نوشیم
تو را ظهر‌ها می‌نوشیم مرگ استادی از سرزمین آلمان است
تو را به ‌وقت غروب می‌نوشیم صبح ها می‌نوشیم می‌نوشیم و می‌نوشیم
مرگ استادی از سرزمین آلمان است چشم او آبی ست
تو را نشانه می‌گیرد تیرش خطا نمی‌رود تیراو سربی ست
مردی درخانه زندگی می‌کند موی طلایی تو مارگارته
سگانش را به جانمان می‌اندازد گوری در هوا ارزانیمان می‌دارد
با مارها بازی می‌کند رویا می‌بیند مرگ استادی از سرزمین آلمان‌است
موی طلایی تو مارگارته
موی خاکسترپوش تو سولامیت
پاول سلان

مسئله "ما"

2011-11-18T18:21:00.001+03:30

خبر: یکی از وبلاگ نویسان در پاسخ اعتراض به چگونگی قتل قذافی گفت: "یادتان نرود که دیکتاتور بود!"

در این جمله می‌توان جای دیکتاتور کافر گذاشت. محارب گذاشت... نویسنده حسابش را صاف کرده است. مومن معتقدی است که گناهکار را سنگباران می‌کند. با اتلاق یک صفت به رویدادها عکس‌العمل نشان می‌دهد. جهان را ساده و خویش را آسوده می‌سازد.

بدون شک وبلاگ نویس مزبور هنگام نوشتن "یادتون نره دیکتاتور بود!" خود را در صف آزادی‌خواهان می‌دید. اما سوال این است که: نگاه مکانیکی ما به مقوله آزادی تا چه حد سدّ رسیدن ما به جامعه‌ای آزادتر می‌شود؟

مسئله لیبی

2011-11-18T17:44:00.001+03:30

مهمترین مشخصه نیروهای اقتدارگرا این است که دنیا را سیاه و سفید می‌بینند. موفقیت ما در این است که رنگ‌های خاکستری بیناببن را آشکار سازیم.

خبر: فروش اسلحه ‌در جمعه‌‌بازارهای لیبی

می‌گویند عربستان با تمام قوا مشغول "قذافی زدایی" و تزریق اسلام (وهابی) به جامعه لیبی است. با موافقت آمریکا!
دور نیست روزی که مردم لیبی حسرت دوران قذافی را بخورند. در این موضوع شک ندارم. ما در رسانه‌ها از افسوس لیبیایی‌ها چیزی نخواهیم شنید. درد و حسرتشان از دید قدرت مسلط موجه نیست، پس به حساب نمی‌آید.

صورت خون‌آلود یک معترض خیابانی را میلیون‌ها انسان بارها دیدند، اما اندوه میلیون‌ها انسان را کسی نخواهد دید. تصویر مردمی که افسوس گذشته‌ای بد را می‌خورند در رسانه‌ها منعکس نمی‌شود، پس وجود ندارند.
آیا شما امروز خبری از مردم لیبی‌ شنیدید؟ دیروز چی؟ اصلا هنوز مثل سابق به سرنوشت مردم لیبی حساس هستید؟ اگر جواب شما هم مثل من منفیست، پس باید تصدیق کرد که رسانه‌ها کارشان را خوب انجام می‌دهند.

اما یک نکته را فراموش نکنیم: اکنون پیش روی ما همان سرنوشتی گسترده می‌گردد که پیش روی لیبی گسترد‌ند.

مسئله روسیه و چین

2011-11-18T16:25:00.001+03:30

مهمترین مشخصه نیروهای اقتدارگرا این است که دنیا را به سیاه و سفید تقسیم می‌کنند. وظیفه ما این است که رنگ‌های خاکستری بیناببن را آشکار سازیم.

- خبر: اوباما می‌گوید به طور مشترک با روسیه به ایران واکنش نشان می دهیم.

- خبر: پاسخ سرد مدویوف و هو جين تائو به اوباما. امريكا در پي برگزاري كنفرانس تحريم ايران بدون چين و روسيه.‎

از روسیه و چین به عنوان متحد، متحد استراتژیک، سو‌استفادچی، خنجر از پشت زن و ... نام برده می‌شود.

شاید اگر در نظر بگیریم که چین، روسیه یا هر کشور دیگری اولویت‌های سیاسی را بر مبنای حجم مبادلات اقتصادی و چشم‌انداز این بازار تنظیم می‌کند، آن وقت درگیر ارزش‌گذاری‌های بیگانه با عالم سیاست نشویم.

به طور نمونه لوله خط گاز اروپا از اهداف اصلی روسیه است. به عهده گرفتن تامین انرژی اروپا علاوه بر اهمیت اقتصادیش برای روسیه، موجب استقلال بیشتر اروپا از آمریکا می‌شود و این یکی از محورهای سیاست امنیتی روسیه است. روسیه نهایتا اگر مجبور به انتخاب میان ایران و اروپا شود، بی‌شک و شبهه اروپا را برخواهدگزید.

یا در مورد چین، علاوه بر علاقه این کشور به تکنولوژی اروپا، باید حجم مبادلات اقتصادی چین با اروپا و آمریکا را با حجم مبادلات ایران با چین مقایسه کرد تا پی برد در انتخاب نهایی این کشور کدام سوی خواهد ایستاد.

بله، رقابت برای دسترسی به انرژی یکی از اولویت‌های چین در حمایت از ایران است. اما این کشور نیز همانند روسیه چنانچه مجبور به انتخاب گردد، حتی اگر از حمله نظامی به ایران ناراضی هم باشد که هست، باز بی‌طرفی پیشه کرده و تن خواهد داد.

سیاست میدان چانه‌زنی است و امتیازگیری امری مشروع. اروپا و آمریکا برای منزوی کردن ایران البته امتیازاتی به چین و روسیه خواهند داد. ایران نیز باید این جا در عین سود بردن از ظرفیت‌های دیپلماتیک موجود، بلدرچین دانا را سرمشق قرار دهد و جز بر توان خویشتن امید نبندد و حسابی بازنکند.

مسئله سوریه

2011-11-18T13:09:00.001+03:30

مهمترین مشخصه نیروهای اقتدارگرا این است که دنیا را سیاه و سفید نشان می‌دهند. موفقیت ما در این است که رنگ‌های خاکستری بیناببن را آشکار سازیم.

- خبر: عضویت سوریه در اتحادیه عرب به حالت تعلیق درآمد!

- خبر: نیروهای مسلح اپوزیسیون به فرودگاهی حمله کردند!

تحریکات اسرائیل در ناآرامی‌های سوریه انکارناپذیر است. دست اسرائیل بخصوص در تحرک نیروهایی که مسلحانه با رژیم اسد درگیر شده‌اند آشکار است. هرچند که کوشش ‌می‌شود این اپوزیسیون مسلح را نطامیان برگشته از اسد معرفی کنند.

همزمان با فشار همه جانبه غرب، سوریه از اتحادیه عرب نیز کنار گذاشته ‌می‌شود. اتحادیه عرب که سوریه خود از پایه‌گذارانش است، زمانی کانون اصلی مقاومت اعراب در برابر تجاوزات اسرائیل بود. امروز اما اسلام وهابی با محوریت عربستان (ام الفساد منطقه) تصمیم گیرنده اصلی این اتحادیه به شمار می‌رود. قریب به اتفاق اعضا حکومت‌هایی هستند که در حقیقت آماج اصلی "بهار عربی" می‌باشند.

تقریبا همه ماها، اگر قرار به انتخاب میان پادشاهی (حکومت اسلامی) عربستان و سوریه باشد، بدون شک و شبهه سوریه را برخواهیم گزید*.

در مقایسه میان سوریه با عربستان جامعه سوریه همچون بهشت و بشار اسد چون حاکمی معتدل و دمکرات جلوه می‌کند.

خارج از حیطه مقایسه، به طبع هم اسد و هم پدرش سراسر عیب و ایرادند. ولی سوریه امروز به خاطر ایراداتش نیست که تحت فشار قرار گرفته است، بلکه هزینه استقلال و تسلیم‌ناپذیریش را می‌دهد. تاوان پا‌فشاری بر بازپس گرفتن اراضی اشغالیش از اسرائیل را!

با توجه به روند رویدادها باید گفت اسرائیل توفیق یافته است بزرگ‌ترین کانون مقاومت عرب‌ها در منطقه را "متزلزل" سازد. اما این به معنای موفقیت اسرائیل نخواهد بود.

سیاست‌هایی که در مخالفت آشکار با خواسته‌های مردم قرار دارند «بی‌آینده» هستند. همانطور که جنبش مردم مصر، علی‌رغم آن که غرب تلاش داشت فلان مدیر گوگل را به عنوان دست اندرکارانش جا بزند، در نهایت به تصرف سفارت اسرائیل ختم شد، هر حکومتی که در سوریه نیز سرکار بیاید، چاره‌ای جز موضع گیری در برابر اشغالگر بلندی‌های جولان نخواهد داشت: مشکل اسرائیل نه مقاومت سوریه (و لبنان) بلکه سیاست تجاوزگرانه خود اسرائیل است!

اما سوریه برای ما ایرانی‌ها به لحاظ دیگری هم حائز اهمیت است: با سرنگونی رژیم اسد در سوریه خطر تعرض نظامی ناتو به کشور ما عاجل‌تر خواهد شد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

*عربستان در ویکی پدیا
از سال ۱۹۳۲ (میلادی) که پادشاهی سعودی بنیان نهاده شد، این کشور پادشاهی مطلقه داشته‌است. در این کشور حزب سیاسی، پارلمان و انتخابات وجود ندارد. دین از قدرتمندترین نهادهای جامعه‌است و نظام دادرسی وابسته به دولت و نیروی انتظامی (شرطه) آن کشور موظف به اجرای قانون‌های امر به معروف و نهی از منکر هستند. خانواده‌ی پادشاهی خواستار سلطه‌ی کامل سیاسی بر عربستان بوده‌اند. هم‌اکنون نیز قدرت در عربستان سعودی در دست کبارالعلما و پادشاه متمرکز است.
این کشور از ۱۳ ایالت یا استان درست شده که در رأس هرکدام از آن‌ها، یکی از شاه‌زادگان سعودی فرمان می‌راند که از اختیارات کامل برخوردار است. در این کشور از فعالیت سیاسی مخالفان به شدت جلوگیری می‌شود. مطبوعات در این کشور به طور کامل زیر نظر دولت است و آنان در حقیقت، بازگوکننده‌ی خط فکری و سیاست حاکم بر کشور هستند و خط مشی دولت را تبلیغ می‌کنند.
دودمان آل‌سعود که قدرت را از سال ۱۹۳۲ (میلادی) میلادی در کشور عربستان در دست دارد، نام کشور را منصوب به نام دودمان خود کرده‌است.[۲]
در عربستان ۷ هزار عضو از دودمان سلطنتی آل‌سعود، به تمامی کشور و بیش از ۲۵ میلیون ساکن آن حکم‌رانی می‌کنند. این گروه علاوه بر در دست‌داشتن تمامی امور حساس کشور، ثروت‌های نجومی حاصل از فروش نفت و گاز و تمامی امور کشور را بدون حضور هر گونه نهاد انتخابی و یا نظارت مردمی در اختیار خود گرفته‌اند.[۳]

در همیشه بر همین پاشنه چرخیده است!

2011-11-17T13:58:00.001+03:30

هیچ وقت جز همینی که امروز می‌بینید نبوده. هیچگاه کشوری نگفته می‌خواهم بیایم شما را استعمار کنم. می‌خواهم آقا بالاسرتون بشوم.

ببینید امپراتوری بریتانیا آن زمان چه اهداف انسان‌دوستانه‌ای را در هند دنبال ‌می‌کرده. کجا ‌گفتند ما داریم هند را استعمار می‌کنیم؟ چه منت‌ها بابت زحمات امپراتوری بر سر هند گذاشتند. وقتی هندی‌ها طلب استقلال کردند چرچیل آن‌ها را ناسپاس ‌خواند!

اسپانیایی‌ها چه زحماتی برای نجات روح سیاه آفریقایی و سرخپوست آمریکایی از آتش دوزخ ‌کشیدند. استعمار ابتدا تحت پوشش مسیونر‌های مذهبی عمل کرد بعدها "متمدن کردن اقوم وحشی" پوشش استعمار شد. و امروز پای دمکراسی، آزادی و حقوق بشر به میان آمده است.
به تازگی از "وظیفه اخلاقی برای مداخله نظامی" هم می‌شنویم!

بنا را اگر بر توجیحات بگذاریم باید گفت هیچگاه کشوری برای استعمار کشور دیگری اقدام نکرده است! استعمار "قدیمی" نشده، بلکه به مدعای اینان اصلا از ابتدا وجود نداشته است!

همیشه همین بوده است. همیشه عده‌ای خودفروش پیدا شدند که به ضرر مردم خود وارد بازی شوند. جفنگیاتی را که دولت بیگانه در دهانشان گذاشت تحویل مردم دهند. به خاطر مال، به خاطر نام یا به خاطر ضعف شخصیت. حماقت یا خیانت، نتیجه یکی می‌شود: وطن فروشی!

مردک می‌گوید "وظیفه اخلاقی جامعه جهانی!"

ولی آیا مدرکی دال بر اخلاقی بودن خود ارائه می‌دهد؟ به جز اکنون که برای توجیه قتل عام مردم کشورش پای اخلاق را به میان آورده، کجا به اخلاق پایبند بوده‌است؟ چه موقع به بی‌اخلاقی اعتراض کرده‌است؟

مگر می‌شود پایبند اخلاق باشی و قتل و کشتار آدم‌ها را توجیح کنی؟ از بمباران و لشکر کشی کشوری قوی حمایت کنی؟ کجا کسی که یک سر سوزن اخلاقی باشد نسبت به یک میلیون کشته در عراق بی‌تفاوت می‌ماند. به قتل غیرنظامیان در افغانستان اعتراض نمی‌کند. چشمش را بر ابوغریب و گوانتانامو می‌بندد؟
...

ما از قبرستان با شما تماس می‌گیریم!

2011-11-16T16:00:00.001+03:30

یکی از راه‌کارهایی که برای حل مشکل حمل و نقل بین‌شهری و سوانح رانندگی ارائه می‌دهند، بمباران ایران است.

یعنی با پررویی تمام توی چشم شما زل می‌زنند و می‌گویند: "تو که خواهی نخواهی در جاده‌ها نفله می‌شوی، پس بگذار جایش بمب روی سرت بیندازیم!

توجه کنید که این حرف را برای اقناع مردمی می‌گویند که قرار است در بمباران کشته شوند! والا آمریکا که به گفته خودش مسئله‌اش پروژه اتمی است و بمب‌افکن‌هایش را یقینا برای حل و فصل سوانح رانندگی جاده‌های ایران نخواهد ‌فرستاد.

حالا شما می‌بپرسید چرا جمهوری اسلامی سی و سه سال است سُر و مُر و گُنده برقرار است؟؟؟ چون همچین "گاوهایی" خودشان را به عنوان بدیل جمهوری اسلامی ایران جا زده‌اند!!!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ابتدا تیتر "اپوزیسیون قرمساق" را برای مطلب برگزیده بودم. عوضش کردم. این دروری‌گویی‌ها را به حساب اپوزیسون گذاشتن ظلم به اپوزیسیون است.

درود بر شرفت بنی‌صدر!

2011-11-15T13:54:00.001+03:30

آمریکا کشورهای نفت خیز را ضعیف و تابع می‌خواهد!

شما هم گوش به این ایرانی‌هائی که اصلا از غرور ملی هیچ در وجودشان نیست و هر فرصتی را مغتنم می‌شمارند برای اینکه بر طبل «امریکا بیا ایران را بمباران کن»، بکوبند، نکنید. بیچاره‌ها هم نمی‌دانند، آسیا برخاسته است، جنبش برای اینکه آسیا برخیزد، بلکه بشریت زیر سلطه برخیزد را ایرانی‌ها آغاز کردند، از قائم مقام فراهانی تا امروز. یکی می‌گوید، ما می‌توانیم برویم و با امریکا مذاکره کنیم، آقا چه کسی به شما نمایندگی داده است که بروید؟ آخر چقدر این ولایت مطلقه فقیه؟ چند نفر دارای این ولایت مطلقه فقیه؟ به تعداد مردم ایران؟ اگر اکثریت بزرگی از مردم برخاستند که نیاز به مذاکره ندارند، آنها برای مذاکره با مردم خواهند آمد، چنانکه برای انقلاب ایران هم همینطور شد. اگر بر نخاستند، شما از کسی نمایندگی ندارید که بروید گفتکو کنید! یکی اینجوری می‌گوید! یکی می‌گوید بدون ناتو این رژیم جمهوری اسلامی را نمی‌شود برانداخت! بنابراین باید ناتو بیاید و مداخله کند. اگر نمی‌شود برانداخت، یعنی ناتوانی، یعنی جامعه این آمادگی را ندارد، با بمب و موشک که نمی‌شود در مردم امادگی ایجاد کرد! اندیشه ازادی، بیان ازادی، فکر راهنمای آزادی، آزاد و مستقل اندیشیدن و عمل کردن فرهنگ است، این فرهنگ را انسان‌ها خود بدست می‌آورند، مگر با بمب و موشک می‌شود درسر کسی کرد که تو آزاد بیاندیش و فرهنگ آزادی داشته باش؟ چه وقت و در کدام تاریخ این کار شده است؟ حالا شما در قرن بیست و یکم می خواهید آنچه که در طول تاریخ نشده را انجام دهید؟

لینک در خودنویس

از این آمیزاد!

2011-11-15T13:41:00.001+03:30

اینو که می‌گم به چشم خودم دیدم. همه فامیل دل به حالش می‌سوزاندند که چه شوهر بداخلاقی داره. شوهره که مرد، رفت خانه سالمندان با خانم مسن بداخلاقی دوست شد که مرتب بهش امر و فرمایش می‌کنه.

بمباران رسانه‌ای و باران بمب‌ها

2011-11-14T13:44:00.001+03:30

مانند انعکاس مکرر فریادی که به صخره‌‌ها می‌خورد، رسانه‌های بزرگ غربی فقط قسمت پایانی سخنان رهبر جمهوری اسلامی ایران را تکرار کردند: ما جهان را منفجر می‌کنیم. ما جهان را منفجر می‌کنیم ما جهان را منفجر می‌کنیم.

این جمله در چرخه‌های چند ساعته پخش خبر بارها در رسانه‌ها تکرار شد. بیانات چند سال پیش احمدی‌نژاد را نیز بهر چاشنی بر آن افزودند: ما اسرائیل را به دریا می‌ریزیم. ما اسرائیل را به دریا می‌ریزیم ما اسرائیل را به دریا می‌ریزیم.
دشوار نیست حدس زدن تصویری که پس از چنین بمباران خبری در اندیشه شهروندان غیرسیاسی کشورهای غربی شکل می‌گیرد: احساس خطر و تمایلی گریزناپذیر برای دست‌یابی به آرامش دوباره جهان!
بنگاه‌های عظیم رسانه‌ای این مسیر را ادامه خواهند داد. آن قدر که بالاخره افکار عمومی از خود بپرسد: پس چرا همه دست روی دست گذاشته‌اند!؟ چرا کسی کاری نمی‌کند!؟

وقتی روز روشن و برخلاف عرف دیپلماتیک و بدور از هرگونه شئون انسانی از بمباران یک کشور، یک عضو جامعه بین‌الملل حرف زده می‌شود،‌ جنگ در حقیقت آغاز شده است و نخستین بمب‌ها پرتاپ شده‌اند، فقط اندکی طول می‌کشد تا بر سر ما فرود آیند.

----------------------------------
متن کامل جمله آقای خامنه‌ای این بود:
هم آمریكا بداند، هم دست‌نشاندگانش بدانند، هم سگ نگهبانش رژیم صهیونیستى در این منطقه بداند؛ پاسخ ملت ایــــــــران به هرگونه تعرضى، هرگونه تجاوزى، بلكه هر گونه تهدیدى، پاسخى خواهد بود كه از درون، آنها را از هم خواهد پاشید و متلاشى خواهد كرد.

آگهی جستجوی کار

2011-11-14T13:27:00.001+03:30

این آگهی را از «گوگل پلاس» می‌ذارم این جا. من دیده‌ام در محیط کار با این افراد چه قدر وحشیانه رفتار می‌شه... امیدوارم کمکی بشه.

برای کمک به یک دوست این مطلب را همخوان کنید
سلام دوستان
یه خانمی رو میشناسم چهل ساله است. ترنس سکشواله. یعنی قبلاً مرد بوده و الان زن شده. یه آدم واقعاً متشخص و دوست داشتنیه. از خانواده ی اصیلی هم بوده. ولی متاسفانه از خانواده طرد شده . یه انسان بسیار خوش قلب و مهربون و متشخصه. به خاطر شرایطش بهش کار نمی دن. خصوصاً که شناسنامه و کارت ملی ش دست خانواده شه و اونا هم مثل اینکه سر به نیستش کردن. این خانم سالهاست با اونا ارتباطی نداره. یه جراحی نصفه و نیمه ای کرده. الان ظاهرش زنونه است ولی زوربازوش مردونه است و توی کارهای یدی خیلی فعاله. تمایل جنسی ش منحصر به آقایونه و آدم سالمی هم هست.این خانم دنبال کارهست و ترجیح میده کارش نگهداری از یه زن سالمند باشه.
علت اینکه توی کارگاه ها و ... دنبال کار براش نیستیم اینه که قبلاً تجربه های بدی داشته. از افراد ترنس خیلی سوء استفاده میشه و انواع تبعیض ها و حق خوری ها در حق اینها میشه. توی محیط های کارگری که مردم اطلاعات و فرهنگ پایینی دارن این افراد مدام تحقیر میشن و طعنه میشنون. دنبال یه خانواده ای هستم که واقعاً این شرایط رو درک کنن و به این ادم احترام بذارن. بسیااار دلسوز و مهربون و خوش قلبه و از صمیم قلب و با تموم وجودش کار میکنه. اگر جایی باشه که بتونه 24 ساعته هم از سالمند نگهداری کنه و هم همون جا ساکن بشه خیلی عالیه . چون کسی رو نداره و تنهاست.
می دونم که هر روز هزاران مورد هست ازین کارها توی آگهی های روزنامه. ولی همون طور که گفتم این فرد شرایط خاصی داره . دنبال یه خانواده میگردم که فرهنگ بالایی داشته باشن و بتونن به این فرد به عنوان یه انسان فارغ از این که چه جنسیتی داره احترام بذارن و بدون آزار و سوء استفاده و تحقیر به این فرد کمک کنن. بهش کار بدن و یه حقوق 300- 400 تومن تو ماه. فرد مذکور ساکن تهرانه .

لطفا این مطلب رو دست به دست کنید و اگر مورد خوبی سراغ دارید با این ایمیل تماس بگیرید .Sadra.275@gmail.com

یک نکته کوچک، اما پراهمیت

2011-11-13T15:14:00.001+03:30

این روزها مرتب از اختلافات ایران با «جامعه جهانی» می‌شنویم. اگر ما این جامعه جهانی را واقعا به عنوان جهان بگیریم، هر تحلیلی که بر این مبنا بدهیم اشتباه از آب در‌می‌آید. و حتی چیزی فراتر از اشتباه. خواه از در دشمنی با جامعه جهانی دربیاییم خواه معتقد به تمکین در برابر این جامعه باشیم، به رواج اغتشاش و واقعیت‌گریزی (و فریبکاری) در عرصه سیاست دامن می‌زنیم.

اما اگر جامعه جهانی را همانطور که هست بنامیم، یعنی آمریکا،‌ کانادا و متحدان اروپایی‌اش، جدای از آن که چه تفسیری از خبر می‌کنیم، چه خط فکری داریم و چه راه‌کاری ارائه می‌دهیم، رویکردی مثبت را برگزیده‌ایم و به رواج واقع‌گرایی در جامعه یاری می‌رسانیم.

«بگم بگم»های محسن سازگارا

2011-11-12T13:40:00.001+03:30

این لینک مصاحبه شهرام همایون با محسن سازگار در یوتیوب است. منتها چون ارزش "وقت" بیشتر از این حرفاست ، من خلاصه‌اش را تا جایی که در ذهنم مانده این جا می‌نویسم:

صدای آمریکا چالنگی را اخراج می‌کنه. یعنی می‌دن انتظامات بندازش بیرون. پس از چهارده سال خدمت صادقانه! بعدش سازگارا را هم می‌اندازند بیرون. به انتظامات می‌گن راهش ندید. سازگارا ناراحت می‌شه می‌گه آخه چرا؟ می‌گن چون از اخراج چالنگی انتقاد کردی. گفتی برمی‌گرده. سازگارا زنگ می‌زنه به رئیس رادیو می‌گه این کار شما که شد مثل احمدی‌نژاد! به خاطر یه انتقاد منو اخراج می‌کنید؟ رئیس می‌گه آره، همینه که هست. سازگارا هم می‌گه پس منم می‌رم به مردم گزارش می‌دم چون وظیفه منه، ما نبایست مثل جمهوری اسلامی باشیم. (بگم بگم!) رئیس هم می‌گه نه نگو. بیا حرف بزنیم راضیت می‌کنیم. سازگارا هم بی‌خیال افشاگری می‌شه. بجاش کفش و کلاه می‌کنه می‌ره حرف می‌زنن و پیش خانم ستاره بهش وعده وعید فراوان می‌دن و آخرشم دست می‌دن و قول مردانه و از این حرفا. براش برنامه میذارن با یک ربع وقت اضافه! ولی سازگارا بعدش خبردار می‌شه تو پاچه‌اش کردن و در حقیقت قراره بیارنش جلو دوربین ضایعش کنند. به گفته خودش به شیوه سعید مرتضوی...

سرتان را درد نیاورم، سازگارا را هم می‌اندازند بیرون ایشونم میاد افشاگری، تو برنامه همایون به مردم قهرمان ایران گزارش می‌ده که چطور ناجوانمردانه زدن پس کونش انداختنش بیرون. بالاخره «بگم بگم»‌هاش رو‌ می‌گه :)

اینم جالبه که سازگارا اولش می‌گه صدای آمریکا بر اساس آئین‌نامه داخلیش موظف به پیروی از سیاست‌های وزارت خارجه دولت آمریکاست. ولی کمی بعدش میگه تو رادیو آمریکا مشغول خدمت به مردم ایران بودم! ماشالله کلی منت هم می‌ذاره که رادیو برای شرکت در هر مصاحبه دویست دلار میده ولی من نمی‌گرفتم. می‌گه چون پولم را از جاهای دیگه به دست می‌آورم، منجمله از بنیاد بوش.
شرط می‌بندم سازگارا اونجا هم داره به ملت ایران خدمت می‌کنه، به هزینه بنیاد بوش :)

خلاصه عجب بساطی، عجب گیری کرده‌ایم ما ملت قهرمان ایران :) حالا مجسم کنین، اینا بیان ایران را آزاد کنند، کل ایران بشه گل و بلبل مثه صدای آمریکا.

لینک: شهرام همایون، گفتگویی بامحسن سازگارا 14 آبانماه http://www.youtube.com/watch?v=R7aBooBRjlo&feature=player_embedded#!

فقط می‌خوام ببینمشون (بسیار غمناک و ویرانگر!)

2011-11-11T22:28:00.001+03:30

کار عماد رسولی

غم‌انگیز، تکان دهنده اما غیرسانتی‌مانتال!

مادری در خانه سالمندان از فیلمبردار می‌خواهد عکس او را در تلوزیون بیاندازد تا بچه‌هایش به ملاقاتش بیایند. شش فرزند دارد. دوسال پیش در بیمارستان رها می‌کنندش و او حالا فقط آرزو دارد دوباره ببیندشان...

می‌گویند عشق انسان را نیرومند می‌کند. چرا مادران این قدر آسیب‌پذیرند؟

با فاحشگان خود جوانمردانه رفتار کنید!

2011-11-11T15:27:00.001+03:30

در صحنه پایانی فیلم Unforgiven (بیرحم) کلینت ایستوود حمام خونی به راه می‌اندازد. پس از قتل کلانتر و پنج معاون او، هنگام ترک شهر، در شبی که ظلمتش گاه با رعد و برق روشن می‌شود، با لحنی پیامبرگونه شهروندان را خطاب قرار می‌دهد و تهدید می‌کند: احترام فاحشه‌گان خود را داشته باشید. با آن‌ها خوشرفتاری کنید! اگرنه دوباره برمی‌گردم...
به نظرم همین یک جمله چنان عمقی دارد تا فیلم "بی‌رحم" را به اثری ماندگار تبدیل کند. "بی‌رحم" از معدود فیلم‌های وسترن آمریکایی است که در آن "قانون شکنان" پیروز می‌شوند. فیلم محصول سال 92 است. سینمای وسترن راهی طولانی طی کرد تا از وسترن "جان وین" ابله، که قهرمان فیلم اغلب در نقش سگ پاسبان حکومت سفید پوست‌ها تجلی می‌یابد و ابزار پروپاگاندا برای توجیه قتل عام سرخپوست‌ها می‌شود، به "بی‌رحم" و به "کوهستان بروکبک" «Brokeback Mountain» (که داستان دو گاوچران همجنسگراست) برسد.
اجتماعی که نتواند حقوق فرودستانش را تأمین کند محکوم به زوال است. وقتی جامعه عده‌ای را به فحشا وا می‌دارد و از وجودشان متنفع می‌شود، چاره‌ای جز حفظ شأن و احترام آن‌ها ندارد. "بی‌رحم" را باید روایتگر زوال اسطوره‌ آمریکایی "غرب وحشی و آزاد" دانست.

داستان "بی‌رحم" از این قرار است:
هفت‌تیرکش بازنشسته‌ ایست‌وود به مزرعه‌داری و پرورش خوک مشغول است. همسرش مرده، دو کودک خردسال دارد و مزرعه‌ای که در شرف ورشکستگی است.
در شهری دوگاوچران مست می‌کنند و با چاقو صورت یکی از روسپیان را از ریخت می‌اندازند. وقتی کلانتر شهر فقط به جریمه نقدی گاوچران‌ها قناعت می‌کند، روسپیان پولشان را روی هم می‌گذارند و برای قتل گاوچران‌ها جایزه تعیین می‌کنند.
ایست‌وود با جوانکی تازه‌کار و یکی از دوستان قدیمش برای قتل گاوچران‌ها و دریافت جایزه راهی می‌شوند.
کلانتر شهر می‌خواهد با چشم‌زهر گرفتن جلوی سرازیر شدن خیل جایزه بگیرها به شهر را بگیرد. ایستوود را تا سرحد مرگ کتک می‌زند و از شهر اخراج می‌کند. اما فاحشه‌ها آن سه را بیرون شهر پناه می‌دهند و پنهانی برایشان آذوقه می‌برند تا وضعیت جسمانی ایستوود بهبود یابد.
همزمان نویسنده‌ای نیز به شهر آمده که مایل است داستان هفت‌تیرکشان افسانه‌ای غرب را، پیش از آن که نسلشان منقرض شود، ثبت نماید.
کمی بعد ایستوود و دوستانش برای کشتن گاوچران‌ راهی می‌شوند. در میانه ماجرا دوست قدیم ایستوود از آدم‌کشی پشیمان می‌گردد. ایستوود خودش گاوچران را می‌کشد.
دوست سالخورده قید جایزه را می‌زند و عازم خانه‌اش می‌گردد ولی در راه به دست مردان کلانتر دستگیر می‌شود. کلانتر او را برای لودادن محل اختفای دوستانش شلاق می‌زند. مرد زیر شکنجه فوت می‌کند.
گاوچران دیگر را دوست نوجوان ایستوود می‌کشد. اما او نیز در پی آن از آدم‌کشی منزجر می‌شود و ایستوود را ترک می‌کند. ایستوود در این میان از خبر می‌شود که جسد دوستش را چون لاشه سگی بر سردر میخانه آویزان کرده‌اند. یکه و تنها به شهر برمی‌گردد. در میخانه حمام خونی راه می‌اندازد. یک تنه صاحب میخانه، کلانتر و پنج تن از افرادش را می‌کشد.
شبی تاریک است با باران و رعدوبرق. بیرون مردم در تاریکی کمین نشسته‌اند تا هنگام بیرون آمدن هفت‌تیرکش او را به گلوله ببندند. ایست‌وود پیش از خروج آن‌ها را تهدید می‌کند که اگر کسی به سویش تیراندازی کند خود و تمام خانواده او را به قتل خواهد رساند. او پیشتر در میخانه در جواب نویسنده‌ که پرسیده بود چه احساسی هنگام به قتل رساندن انسان‌ها دارد و راز موفقیتش در این کار چیست؟ گفت هیچی، فقط این کاری است که من خوب از پسش برمی‌آیم.
مرد بیرون می‌آید و کسی جرات تیراندازی پیدا نمی‌کند. سوار بر اسب شده و همچنان که دور می‌شود، پیامبرگونه با لحنی آغشته به تهدید مردم را ارشاد می‌کند: با شرف باشید. با یکدیگر نیکو رفتار کنید. دوستم را محترمانه دفن کنید و به فاحشگانتان احترام بگذارید. اگر بار دیگر اذیتشان کنید برمی‌گردم و تک تکتان را به قتل می‌رسانم.
در صحنه پایانی فیلم ما او را در مزرعه بی آب و علفش می‌بینیم. در دورنمای غروبی سرخ‌فام.

نقش آفرینان داستان چهار گروه عمده هستند:
جایزه بگیران (هر چند برای پول می‌کشند ولی در عین حال مجازات دو گاوچران را عادلانه می‌دانند)
کلانتر (مردی مستبد، خشن و از خودراضی است. در اجرای قانون ارضای خود را نیز می‌جوید)
فاحشه‌ها (هر چند بخشی از مردم شهر هستند اما به خاطر ظلمی که به آن‌ها شده در تقابل با کلانتر و مردم شهر قرار گرفته‌اند)
مردم شهر که در زمینه داستان وجود دارند ولی نقشی مستقل بازی نمی‌کنند. در مجموع مدافع کلانتر هستند.
یک نویسنده ترسو که در صدد درج زندگی‌نامه هفت‌تیرکشان معروف است، به نمایندگی از دنیای "متمدن" در وسترن حضور دارد. به عنوان «کنتراپوان» داستان.

film poster by Bill Gold

Directed by Clint Eastwood

Starring Clint Eastwood

Gene Hackman

Morgan Freeman

Richard Harris

Music by Lennie Niehaus

USA 1992

Running time 131 minutes

Budget $14.4 million[1] Box office $159,157,447

منبع:‌ ویکی پدیا

http://en.wikipedia.org/wiki/Unforgiven

در جستجوی تو

2011-11-11T14:15:00.001+03:30

دوست دارم تصویرت را پیش رویم بگذارم، بنگرم در چشمانت، و داستانی بسرایم به شفافی شیشه، به سختی فولاد.

از اشرافیت نهفته در بی‌نیازی بنویسم، از غرور آغشته به پاکی‌. از سادگی‌. از مهربانی. و از فروغ روشن نیک دلی‌.

دوست دارم کنارت بنشینم، دستت در دستم، چشمم در چشمت. نه بگوییم و نه بنویسیم.

آرش‌های دیروز و آرش‌های امروز؟

2011-11-10T15:42:00.000+03:30

تفاوت کمانگیرهای امروز با دیروز در این است که "آرش کمانگیر" جان خویش در تیر کرد تا حاکمیت ملی کشورش را حفظ کند و آرش وبلاگ کمانگیر در شرایطی که کشورش به طور آشکار در شرف تجاوز نظامی قرار دارد، "بی‌طرفی" پیشه کرده و حتی توجیه‌گر لفظی تجاوز به کشورش است.

موضوع بازی کامپیوتری جدید Battlefield 3 اشغال کشور ما و شکار آدم‌ در خیابان‌های تهران است، آن هم در شرایطی که مقدمات حمله نظامی به ایران در دنیای واقعی به طور واقعی تدارک دیده می‌شود. اما آرش با سعه صدری مثال زدنی در باره این بازی که کشورش را صحنه جنگ کرده می‌نویسد:

این‌که یک بازی قرار است نقش روابط‌عمومی یک ماشین نظامی را ایفا کند همان اندازه که هیجان‌انگیز است بی‌ربط هم هست. ساده‌انگاری درباره‌ی روابط در دنیای پیچیده‌ی امروز حتما می‌تواند به کشفیات شگفت‌انگیزی منتهی شود. این نظریه‌های بدیع بیشتر از هرچیزی پناه‌گاهی دم ِ دستی برای تقلیل ِ پیچیدگی‌ها به روایت‌های ساده‌ی آسان‌فهم هستند. در نادقیقی چنین روایت‌هایی شکی نداریم.

من به آرش خرده نمی‌گیرم که چرا نمی‌داند "بازی‌های کامپیوتری" پیش از آمدن به بازار باید "مجوز" بگیرند. شاید حتی به فکرش نرسیده که مثلا اگر در همین بازی‌ سربازان آمریکایی پاریس را اشغال می‌کردند‌‌ و فرانسوی‌ها را در خیابان شکار می‌کردند، مجوز نمی‌گرفت.

ولی آرش می‌توانست حدس بزند که اگر چنین بازیی مجوز می‌گرفت، آن وقت شهروند عادی فرانسه به این موضوع اعتراض می‌کرد. چنین اعتراضی وظیفه اخلاقی شهروندان است. اما "persian kamangir" ما برخلاف هر گونه اخلاقیات برای ماست‌مالی قضیه قدم به میدان گذاشته است! آن هم در برهه‌ای که کشورش در شرف حمله نظامی واقعی همان سربازان قرار دارد.

اشکال ندارد اگر کسی از اعمال نفوذ صنایع تسلیحاتی بر بازی‌های "بکش بکش" خبر نداشته باشد. از استفاده ارتش آمریکا برای جذب نیرو توسط بازی‌ها خبر نداشته باشد. اشکال من به آرش این است که جنگ افروزی آشکار بر علیه کشورش را می‌بیند. دروغ و افتراهایی که زمینه تجاوز نظامی به ایران را می‌چینند می‌بیند. ولی در یک بی‌طرفی کرخ‌کننده، و با یک سبکباری توجیه‌گر و ویرانگر از رویداد‌ها می‌نویسد.

کشورش در یک قدمی تجاوز بی‌مانند تاریخی، یعنی حمله نیرومند‌ترین ارتش تمام تاریخ بشریت قرار دارد، اما "آرش کمانگیر" ما بر خلاف نام بامسمایش حتی یک بار به دروغ‌گویی‌ها و جنگ‌افروزی‌های آشکار علیه کشورش اعتراض نکرده است!

در خاتمه باید بر این موضوع تاکید کنم من با شخص آرش دشمنی ندارم، وبلاگش را می‌خوانم، لینکش را هم اینجا گذاشته‌ام. به بعضی نوشته‌هایش لایک زده‌ام به بعضی‌ها لینک داده‌ام... اما آدم بی‌شرفی خواهم بود اگر تیتر مطلبم را خودم همینجا تصحیح نکنم.
چنین تیترهایی به خواننده این طور تفهیم می‌کنند که ایران عزیز ما دیگر "آرش کمانگیر" ندارد و ما ملتی ضعیف و از دست رفته‌ایم.
ترویج روحیه‌ تسلیم و عبودیت همیشه خواسته ارتش مهاجم است و در چنین شرایطی کم از خیانت ندارد. همانطور که رجز‌خوانی‌های توخالی و غیرمسئولانه نیز!
اما واقع‌بینی به معنای تسلیم طلبی "جبری" نیست، بلکه واقع‌بینی اجتماعی درک این است که ما می‌توانیم با دخالت فعال بر سمت و سوی وقایع تاثیر بگذاریم. واقعیت را بسازیم. همانطور که آرش کمانگیر ساخت و واقعیت شکست را به پیروزی تبدیل کرد. آرش‌های امروز مردان و زنانی هستند که راه او را می‌روند. محمد جهان‌‌آرا "آرش کمانگیر" است. صدها هزار شهید گمنام و یا نامدار جنگ تحمیلی با عراق "کمانگیرهای" امروزند. و صدها هزار هموطنی که امروز می‌کوشند با روشنگری و افشاگری انحصار ابررسانه‌ها را بر افکار عمومی بشکنند و از تجاوز به خاک کشورمان و از کشتار ایرانیان جلوگیری کنند...
فریب سروصدای جمعی ناچیز اما دارای رسانه را نخوریم. فردا، در هیاهوی کرکننده بمب‌های هزار کیلویی صدای این اقلیت انگشت‌شمار به گوش‌ کسی نخواهد رسید، اما آن روز صدها هزار آرش کمانگیر دلاور و خاموش پای به میدان ‌می‌گذارند:

سرود بی‌کلامی، با غمی جانکاه،
ز چشمان برهمی شد با نسیمِ صبحدم همراه.
کدامین نغمه می‌ریزد،
کدام آهنگ آیا می‌تواند ساخت،
طنین گام‌های استواری را که سوی نیستی مردانه می‌رفتند؟
طنین گام‌هایی را که آگاهانه می‌رفتند؟
دشمنانش در سکوتی ریشخند آمیز،
راه وا کردند.
کودکان از بام‌ها او را صدا کردند.
مادران او را دعا کردند.
پیرمردان چشم گرداندند.
دختران، بفشرده گردن‌بندها در مُشت،
همره او قدرت عشق و وفا کردند.
آرش، اما همچنان خاموش،
از شکافِ دامنِ البرز بالا رفت.
وز پی او،
پرده‌های اشک پی در پی فرود آمد.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ. ن.

الان دیدم وبلاگ کمانگیر در نوشته جدیدش به انتقاد از اعتراض مردم به قطع درخت‌های باغ سفارتخانه انگلیس پرداخته‌است. فارغ از درستی و یا نادرستی انتقادش تکرار می‌کنم: من هنوز ندیده‌ام آرش به جنگ افروزی‌های آشکار انگلیس و کشورهای متحد بر علیه کشورش اعتراض یا حتی انتقادی بکند!

من نمی‌فهمم آرش در پی چه کششی نام "آرش کمانگیر" را برای خودش و وبلاگش برگزیده، ولی یقینا در وجود این شخصیت اسطوره‌ای جذابیتی دیده است. اما من هر چه در نوشته‌هایش دقیق می‌شوم اثری از این علاقه‌مندی نمی‌‌بینم.

لینک:
http://persian.kamangir.net/?p=7605

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
توضیح و تصحیح:
به نظر می‌رسد نظارت اصطلاح درست‌تری باشد تا مجوز.
برای تولید بازی‌ها مجوز صادر نمی‌شود، بلکه بر آن‌ها نظارت می‌شود که بسته به کشورهای متفاوت متفاوت است. به طور نمونه:
در آلمان طبق قانون «بازی‌هایی که در آن‌ها خشونت ستایش می‌شود» ممنوع است. بازی های کامپیوتری در این کشور توسط بنیاد (USK) پیش از انتشار بازبینی و بر اساس سنین گوناگون تقسیم می‌شوند.
USK مخفف گروه «خودکنترل کننده سافت ورهای تفریحی»، و در واقع یک ارگان کنترل‌کننده نیمه دولتی است.
این هم گاه پیش می‌آید که حزب یا سیاست‌مداری خواهان ممنوعیت این یا آن بازی باشد که پروسه کنترل را طی کرده و منتشر شده است. (با تشکر از مانی عزیز)

از موشحات تا موسیقی فلامینگو

2011-11-10T12:55:00.001+03:30

موشحات یا موشحاة بر وزن مقدمات جمع موشحه است و از فعل توشیح و ریشه وشح بر می آید. موشحه عربی است بمعنای عمومی تزیین لکن بیشر کمر بند مرواریدی را میگفتند که بانوان میبستند و بفارسی شاید بتوان آنرا مروارید بندان ترجمه کرد. بعضی میگویند واژه ریشه سیریانی دارد.
اما در مطلب امروز به یکنوع شعر در زبان عربی میگویند که در اسپانیای قرن دهم میلادی در همانسالهائی که رودکی زندگی میکرد بوجود آمد و تفاوتش با قصیده و غزل در وزن و قواعد هجائی و غیره است. مثلا فاعلاتن فاعلاتن فاعلات.
اعراب در زمان عمر و عثمان حدود 650 میلادی سوریه و پایتخت آن دمشق را که کلمه ایست لاتینی رومی بنام دَمَسکوس تسخیر کردند و نام آنرا شام نهادند و اولین حاکم آن معاویه بود وبنی امیه تا سالهای حدود 750 میلادی در تمام فتوحات اعراب منجمله از سال 710 به بعد در اسپانیا که همان هیسپانیای امپراتوری روم باشد و آنرا اندلس نامیدند حکومت کردند. حکومت علی بخش کوچک و ناچیزی از این جریان بود در کنار شورشهای زیاد دیگر در تمام جهان اسلامی.

درانتها بنی عباس به کمک ابو مسلم موفق شدند بر آنها پیروز شوند. تنفر ایرانیان از بنی امیه آنچنان بود که ابو مسلم همه اشراف بنی امیه را به یک میهمانی دعوت کرد و در آنجا دستور کشتن همه را داد. همانکاری که منصور (سفاح) اولین خلیفه عباسی بعدا با خود او کرد. بسیاری از طرفداران بنی امیه هم مجبور به ترک دیار صدساله خویش یعنی سوریه و دمشق و حلب و..... شدند. تنها شاهزاده بنی امیه که آنشب جان بدر برد عبدالرحمن بود که مادرش بربر مراکشی (مغرب) بود و به آنجا فرار کرد و از تنگه جبل الطارق ( که طارق در سال 710 برای فتح اسپانیا از آن عبور کرده بود) گذشت و در آنجا بنام عبدالرحمن اول در کوردوبا (قرطبه) پایه خلافت اموی اسپانیا را بنا نهاد بعد از او عبدالرحمن دوم و سوم و الحکم و دیگران آمدند و حکومت اسپانیا اسلامی شد و تا 1492 که آخرین حکومت اسلامی نصری ها در گرانادا (قرناطه) بدست مسیحیان بازپس گرفته شد زبان و فرهنک و حکومت عربی لااقل در بخش بزرگی از اسپانیا حاکم بود. شعر عرب و موسیقی عرب در دوره جانشینان عبدالرحمن بسیار بالا گرفت و موسیقیدانانی مانند زیریاب (یا زریاب) که در کنار موصلی ها از بزرگترین موسیقیدانهای اسلامی بودند در همین ادوار آمدند. موشحات در همین ادوار آفریده شدند. مسلما آنها هم همواره در کنار شادیهای خود از عشق و زیبائی و همچنین از باغهای دمشق دم میزدند.

از سال 1492 به بعد برای مسلمانان و یهودیانی که آنها هم بخش عظیمی از جمعیت و فرهنگ عربی را تشکیل میدادند (با دانشمندانی مثل ابن میمون و ابن رشد) دوره سیاه تفتیش عقاید و اخراج و مرگ و آزار آغاز شد. این بار به غربت رفتند و موسیقی خود را هم با خود بردند به مغرب و در آنجا هنوز موسیقی اندلسی میگویند و به تونس که آنرا مالوف مینامند و به مصر و در زمان امپراتوری عثمانی حتی دوباره به سوریه و لبنان آمدند و آنرا هنوز موشحات مینامیدند. اشعار باقی مانده ولی کسی نمیداند که چه نوائی و چه آوائی بوده است. اینبار درد هجرت از اندلس مطرح است که در اسپانیا به آن اندلوسیا میگویند.

در آغاز سالهای 1970 خواننده شهیر لبنان فیروز جرات کرد که در فستیوال بعلبک برای اولین بار کنسرت موشحات بدهد که موفقیتی چشمگیر شد همانگونه که مرضیه و بنان بوی جوی مولیان را خواندند. ترانه ها از آن به بعد در زبان و گلوی هر عربی باقی مانده اند.
در پایان رانده شدن آخرین اعراب از اسپانیا آنها با کولی های تازه واردی همجوار شدند که به آنها در اسپانیولی خیتانو (کولی) میگویند و موسیقی این فرودستان گرسنه صد یا دویست سال بعد به مهمترین موسیقی فولکلور اسپانیا تبدیل شد که به آن فلامنگو میگویند که رنگ عربی و حتی ایرانی را مقداری حفظ کرده است. در سالهای 1990 شاید بزرگترین استاد فلامنکو پاکو پِنیا کنسرتی داد بنام زیریاب و کنسرتی بنام الزهرا که داستان این خود درازاست.

و یهودیان که از اسپانیا رفتند بخود نام سِفاردیم (مهاجرین) دادند که واژه سفر در عبری مانند عربی و فارسی است. و مو سیقی خود را بردند به دربار عثمانی به بالکان به کشورهای عربی و اروپائی که آنهم داستان درازی دارد.

وچه آمد بر ایرانیانی که ازتیسفون و عراق (اراک) رانده شدند و یا از قفقاز یا از آسیای میانه همانجائی که بوی جوی مولیان هنوز جاریست. و یونانیانی که از آسیای صغیر رانده شدند و ارمنیانی که از دیار خویش در شرق ترکیه امروزی بدیار نیستی فرستاده شدند. یهودیانی که در عراق بخش عظیمی از هنرمندان مو سیقی عربی را تشکیل میدادند و در زمان کشتار های بعد از جنگ شش روزه توسط بعثی ها دهها هزارنفر همه به اسرائیل رفتند و دهها سال بخش موسیقی عربی رادیو اسرائیل را به موسیقی مزین کردند و چه میدانیم از موسیقی ششمقام ازبکستان و تاجیکستان منجمله یهودیهای بخارا. و چه میدانیم از صوفیانه کلام که مو سیقی شمال هند است و بسیار با سنتور مینوازند. و آیا میدانیم که کمانچه و تار و دهل ساز ملی ارمنیان است و چه میدانیم از کولیهای رومانی و مجارستان و .... و کولیهای ترکیه. برهان اوجال را بشنوید و بنیامین یوزوپوف و ترف د هایدوکس و رمبتیکو و......
Fairouz
Rembetiko
Burhan Ocal
Benjamin Yousupow
Taraf de Haidouks

نمونه‌های صوتی (و تصویری) به ترتیب از موشحات تا موسیقی فلامینگو:

Paco Peña - Amanecer Arabe

Fadia Al Haj - Muwashah "Ayuha as-Saqi" - موشح أيها الساقي

Lamma bada "Muwashah of Arab-Andalusian tradition"

faelaton faelaton faelat

لسان الدين ابن الخطيب/جادك الغيث

موشح أندلسي / " جادك الغيث إذا الغيث هما .... "

ايها الساقي - صباح فخري

أمسية الموشحات الأندلسية بدمشق

فيروز - جادك الغيث

غناء مغربي رائع جادك الغيث مع رقص إسباني andalus

Sephardic Jewish Arabic Moroccan Gitano Flamenco song & dance Al-Andalus

Chant Sephardic Andalou - Maroc

Chant sefardic - maroc

Paco Peña - Tientos De La Bahía

Paco Peña - Riomar (Fandangos De Huelva)

______________________________________

مطلب بالا کامنتی است که "آوای دوست" گرامی برای مطلب "ویلون زن روی بام" نوشته است. آنقدر خواندنی بود که حیفم آمد دیگر خوانندگان را در آن سهیم نکنم. با تشکر صمیمانه از دوست نادیده، آوای دوست

تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

2011-11-09T11:51:00.001+03:30

میرحسین: آیا آمریکا ترجیح می‌دهد صدا و سیمای ما یک رسانه منصف و مورد اطمینان باشد یا با دروغ‌گویی‌های پی در پی اعتماد مردم را از دست بدهد؟ آیا کسانی که باعث شده‌اند مردم برای گرفتن خبر به رسانه‌های خارجی مراجعه کنند، به دنبال منافع بیگانگان هستند یا کسانی که می‌گویند رسانه ملی بی‌طرف باشد و اخبار را شفاف بیان کند؟

پالیزدارها بازیچه هزاردستان

2011-11-09T11:39:00.000+03:30

...بگم‌‌ بگم‌هاي احمدي‌نژاد براي اصلاح نبود. براي تخريب شخصيت رقبا بود... [وقتی] شما ديگر شايستگي نداري و نمي‌تواني بگويي من بهترم. بنابراين از اين ترفند استفاده مي‌كني و مي‌گويي رقيبم شايسته نيست و مدام تلاش مي‌كني عدم شايستگي رقيب را مطرح و پررنگ كني... اما بايد در اين جريانات دنبال هزار دستان گشت. چه كساني اينها را هدايت و مديريت مي‌كنند. اين مسئله بسيار مهم‌تري است...

مسئله مهمي است. شما ببينيد چه كساني از طرف مجلس مامور اين قضيه شدند و چه كساني به چه عللي از اين داستان كنار كشيدند، بررسي همين مسئله كمك بسيار زيادي در روشن‌شدن ماجراي تحقيق و تفحص به افكار عمومي مي‌كند.

پاليزدار يك نمونه از يك اتفاق و رويه بزرگ‌تر است. تمركز را نبايد روي ماجراي پاليزدار گذاشت. پاليزدار شروع يك جريان بزرگ‌تر است. متدشناسي اين جرياني كه از اين فرهنگ سوء‌استفاده مي‌كند خيلي مهم‌تر است. اين‌كه جريانات استفاده‌گر چگونه از انسان‌هاي احساساتي با شعارهاي عدالت، مبارزه با فساد و رفع تبعيض و فقر امثالهم سوء‌استفاده مي‌كنند.

(از مصاحبه با محمد خوش چهره)

http://www.mellatonline.ir/index.php/negah/71-news/10704-1390-07-30-05-40-56

آهنگرزاده و کابینه مردمی‌اش!

2011-11-09T11:05:00.000+03:30

... آقاي پاليزدار كه مي‌گويد قرار براين بود كه وزير شوم، اول ماجراست. يك كميته‌اي متشكل از سه نفر قرار بود كه كابينه نهم را به ظاهر بچيند. آقاي جهرمي، آقاي چمران و بنده. به اين ترتيب كه كابينه به سه حوزه تقسيم شد. حوزه‌هاي فرهنگي به آقاي چمران، حوزه‌هاي امنيتي و كشور به آقاي جهرمي و حوزه‌هاي اقتصادي، صنعت و زيربنايي به بنده سپرده شد.

بنابراين بنده از كميته‌هاي زيرمجموعه و ملاقات با آقاي پاليزدار چيزي به يادم نمي‌آيد. البته اين كميته‌ها همان‌طور كه بعدا مشخص شد بنا بود كه يك فضايي ايجاد كنند كه ادعايش اين باشد كه از همه ظرفيت‌ها و تشكل‌ها و افراد حقيقي و حقوقي براي به ليست درآوردن افراد استفاده كند كه شايد مجموع اين افراد عددي نزديك 5 هزار نفر مي‌شد.

اينطوري تلاش شد كه در كابينه همه مي‌توانند شانس فرصت حضور را داشته باشند كه من فكر كنم شبيه يك جمله تقليدي از شهيد رجايي بود كه مي‌گفت كابينه من كابينه 30ميليوني است. بنابراين به همه تشكل‌ها، اصناف، محافل دانشگاهي و... با واسطه‌هايي پيام داده شده بود كه اگر افرادي را مي‌شناسيد كه صلاحيت احراز مسئوليت را دارند بيايند و يك رزومه‌اي بدهند و خودشان را مطرح كنند.

در اين ليست از شخص دانشجو تا كارمند و استاد وجود داشت. بنابراين مفهوم آن، توانمندي قطعي افراد نبود بلكه بيش‌تر يك حركت و مانور مديريتي-سياسي بود و قطعا آقاي پاليزدار هم جزو همين ليست 5 هزار نفره بودو اين‌كه پاليزدار مي‌گويد قرار بود من وزير صنايع شوم به همين دليل است.

بنده هم چون از روز اول اين مسئوليت را نپذيرفتم و حتي به مزاح به رئيس‌جمهور گفتم كه اين روش‌ها، روش‌هاي سركاري است و اگر خودت ليست داري با صراحت و صداقت اسامي مد نظرت را اعلام كن...

http://www.mellatonline.ir/index.php/negah/71-news/10704-1390-07-30-05-40-56

من کمی گیج شدم، به این می‌گن آزادی یا وابستگی؟

2011-11-08T16:28:00.001+03:30

«سپهبد باباکر بدرخان شوکت زیباری» رئیس مرکز فرماندهی ارتش عراق می‌گوید نیروهای امنیتی عراق «بدون کمک و هم کاری بین المللی» تا سال 2020 یا 2024 قادر به دفاع از آسمان و مرزهای کشور نخواهد بود...

منبع + ترجمه فارسی +

مصالحه‌های دردناک!

2011-11-08T11:02:00.003+03:30

مطلب علی را به طور کامل این جا می‌گذارم. امیدوارم نویسنده بخاطر بازانتشارش برمن خرده نگیرد. حیفم آمد این نوشته خوب بیشتر دیده نشود. مطلب همانندی‌هایی هم با نوشته "فست فود سیاسی" زهرا دارد. دیدگاهی که علی ارائه می‌دهد می‌تواند کلید حل بن بست اجتماعی کنونی باشد:

مصالحه سیاسی در ایران

با یکی از دوستان حزب اللهی بر سر اصلاحات و دمکراسی در ایران بحث می کردم و متوجه شدم که آنها نیز نفرت انگیز بودن سرکوب و استبداد را می فهمند اما چون می ترسند که با دمکراتیک شدن ایران چیزهای مهمترین را از دست بدهند زیر بار دمکراسی نمی روند. اینکه این چیزهای مهمتر چیست نکته ای است که در مذاکرات بر سر مصالحه سیاسی مشخص می شود.
مثلا این دوست من شدیدا به مسئله حجاب حساس بود و نگران بود که ایران دمکراتیک از حیث حجاب تفاوتی با غرب نکند و همانطور که زندگی در غرب برایش نفس گیر است زندگی در ایران برایش دشوار شود.
مهم نیست که ما با این حساسیت او موافق باشیم یا نباشیم یا آن را درست بدانیم یا ندانیم، مهم این است که وی و امثال وی چنین حساسیتی دارند و به خاطر آن حاضرند از دمکراتیک نشدن ایران حمایت کنند. راه حل این است که امتیازاتی داد و امتیازاتی گرفت. مثلا حفظ حریم خصوصی را قبولاند به این قیمت که حفظ حجاب در عرصه عمومی اجباری بماند.
برای بخشی از حاکمیت این هراس وجود دارد که با دمکراتیک شدن ایران ظرفیت های عظیم حکومت که برای مقابله با آمریکا و اسرائیل استفاده می شود از بین برود. راه حل این مسئله شعار نه غزه نه لبنان نیست که این نگرانی آنها را تشدید کند. راه حل این است که امتیاز بازبودن دست حکومت در سیاست خارجی را به ازای امتیاز مهمی چون آزادی بیان درداخل مبادله کنیم.
آنطور که من فهمیدم همه مصالحه های مهم و موفق تاریخ ، مصالحه های دردناکی بوده است اما این مصالحه های دردناک را کسانی انجام دادند که افقی دورتر را می دیدند. مثلا کنگره آفریقا در زمان ماندلا اینگونه توانست سفیدها را به حذف آپارتاید مجاب کند که امتیازات غیرقابل نقضی به آنها اعطا کرد. امتیازاتی که اکثریت سیاهان نتوانند آن را به شکل قانونی و با استفاده از اهرم اکثریت نقش کنند.
نکته هوشمندانه و جالب توجه این است که گاه حتی خود کنگره آفریقا ترجیح می داد تا اکثریت مطلق را درپارلمان کسب نکند تا مبادا وسوسه دست بردن در قانون علیه سفیدها و به نفع سیاهان به وجود آید. من چنین تمهیداتی را حماقت نمی دانم بلکه آنها را هوشمندی و پختگی ناشی از فعالیت سیاسی ارزیابی می کنم. به اعتقاد من راه پیش روی ایران نیز چنین است انجام مصالحه های دردناک!

لینک: +

از وبلاگ "دوستدار سقراط" http://iraneconomy.wordpress.com/

از بیانیه ۳۶ زندانی سیاسی

2011-11-07T11:57:00.001+03:30

...متاسفانه در عرصه خارجی هم در سطح منطقه ای و هم در سطح بین المللی، کشور ما هر روز با مضیقه و تهدیدهای جدید و بیشتری مواجه می شود که موارد اخیر آن بسیار خطیر و در حد بی سابقه ای نگران کننده است. مسئولان فعلی کشور که باید پاسخگوی شرایط و وضعیت امروز و پیامدهای فردای آن باشند، توجه کنند که تنها راه رفع تهدیدهای خارجی، اعتماد و تکیه بر مردم و برگزاری انتخاباتی آزاد و پرشور و با حضور واقعی و نه ادعایی همه اقشار و سلایق و گرایش های موجود جامعه است.

برگزاری اتنخابات نمایشی و انحصارطلبانه و مهندسی شده و محروم ساختن بخش عظیم مردم از رقم زدن سرنوشت خود، حاصلی جز ویران کردن پایه های مردم سالاری و مشروعیت و اقتدار نظام سیاسی و هموار کردن راه به روی تهدید کنندگان خارجی و آسیب پذیر ساختن کشور در بر ندارد. انتخابات نمایشی، حتی اگر همچون نمایش انتخاباتی صدام ادعای حضور ۹۹ درصدی مردم را نیز به یدک بکشد، هرگز رافع و بازدارنده تهدیدات خارجی نخواهد بود و نمی تواند بدیلی برای انتخابات آزاد باشد...

http://www.kaleme.com/1390/08/14/klm-79300/

زیبایی تاثربرانگیز فرشته‌ها!

2011-11-06T13:49:00.001+03:30

می‌گویند باید به حال زیبارویان دل سوزاند، چرا که آدم «زیباروی» منزوی است. درخشش زیبایی چشم‌ را خیره می‌سازد و ما انسانی را که پس چهره زیباست نمی‌بینیم!

بمیرم برای این مظلومیت!

یعنی ماها که با "بر و روی معمولی" همیشه در حاشیه مانده‌ایم، حالا بایست دل بر زیبارویان هم بسوزانیم؟ از آن‌ها دلجویی کنیم؟

من بارها از بدی‌های پول و دردسرهای پولداران هم شنیده‌ام. به فقرا می‌گویند خوشحال باشید که شب سر آسوده بر بالش می‌گذارید...

گویا «دارایان» تا همه چیز را تصاحب نکنند دست‌بردار نیستند! بسیار خوب، مظلومیت و همدردی هم نصیب شما باد. سهم ما هیچ. البته اگر همین فردا "هیچ" را هم نخواهید :)

پرده

اگر نقاش بودم

بازی فریب

بی‌تربیت و دریده باشیم!

رنگی که روز به روز کمرنگتر ‌شد!

یک حقیقت ساده

سرنوشت ما

در باب کره شمالی

به بهانه شایعه رفع حصر از میرحسین موسوی

چهره عریان معشوق

سرآغاز كار هنری و ماندن در گِل!

برای همیاری در ویکی‌پدیای فارسی

معشوق مفقود!

در وال استریت، بحران توفان زایید

تعمیق بحران سرمایه داری، تشدید منازعه طبقاتی و تشکیل نظام بدیل

*بردگی بشردوستانه*

داد بزن صدات برسه (از سالومه)

ماه پیشونی (دریا دادور)

در باب انصاف معشوق!!!

چون نیک نگه کرد...

از سرنوشت یک متن!

سگ‌های شکاری منطقه در پی اسد

مونس این روزهای من: نامه نامجو

تفاوت میان تسخیر دو سفارت و مسئله مهدی بازرگان

برای بارآوری بیشتر ویکی‌پدیای فارسی

برای تصحیح تاریخ

عشق گمشده

متاسفانه

هرچند، ولی با وجود این

گورکن‌ها در دوسوی

کوچکترین پرسش ما از فرمانده بسیج

تا بدانى كه به چندين هنر آراسته‌ام

طلب علم

جنگ، ضرورت یا ماجراجویی‌؟

يک گفتگوي مکتوب، دو ديدگاه (هدي صابر - علي افشاري)

از دیالوگ فیلم "کتاب قانون"

سندروم «وطن فروشی» در نخبگان کشورهای پیرامونی

پندی برای وبلاگ‌نویسان تنبل

باز هوای وطنم / محمدرضا لطفی

ما چرا شکست خوردیم؟

به مناسبت آغاز به کار تلوزیون فارسی ناشنال جیوگرافی

دنیا با تو روشن‌تر است

ایران به خود حمله نظامی کرد؟

دودوزه بازی یک ابله سیاسی

توپ تانک مسلسل یا وحدت ملی؟

انتخاب علیا (لحظات سترگ یک مبارزه)

شناور در آسمانِ آبی

در انتظار (بازگشت) "گودر"

مسئله آزادی

مسئله "ما"

مسئله لیبی

مسئله روسیه و چین

مسئله سوریه

در همیشه بر همین پاشنه چرخیده است!

ما از قبرستان با شما تماس می‌گیریم!

درود بر شرفت بنی‌صدر!

از این آمیزاد!

بمباران رسانه‌ای و باران بمب‌ها

آگهی جستجوی کار

یک نکته کوچک، اما پراهمیت

«بگم بگم»های محسن سازگارا

فقط می‌خوام ببینمشون (بسیار غمناک و ویرانگر!)

با فاحشگان خود جوانمردانه رفتار کنید!

در جستجوی تو

آرش‌های دیروز و آرش‌های امروز؟

از موشحات تا موسیقی فلامینگو

تا سیه روی شود هر که در او غش باشد

پالیزدارها بازیچه هزاردستان

آهنگرزاده و کابینه مردمی‌اش!

من کمی گیج شدم، به این می‌گن آزادی یا وابستگی؟

مصالحه‌های دردناک!

از بیانیه ۳۶ زندانی سیاسی

زیبایی تاثربرانگیز فرشته‌ها!

بردگی بشردوستانه